Lahat ng Kabanata ng OBSESSION His Indecent Proposal: Kabanata 111 - Kabanata 120

FIA'S POINT OF VIEW First day of work ko ngayon sa ospital ni Sir Damien. Excited na excited ako. Suot ko ang uniporme ko nang maayos, malinis at disente. Ito na 'yon. Ito na ang bagong simula na hinihiling ko. I am working now as a nurse sa isang malaking ospital. At ang boss ko ay ang guwapong Doktor na si Dok Damien. Pero pagdating ko doon... wala siya. Tinanong ko ang staff kung nasaan si Doc Damien. Ang sabi nila, absent daw siya ngayon. Hindi pumasok. Nalungkot ako at sabay na kinabahan. Alam ko kasing may malalim na problema ang boss ko. Alam kong hindi lang ito simpleng pagod. Ramdam ko na unti-unti na siyang winawasak ng lungkot at sakit na nararamdaman niya dahil kay Madam Andrea. Natapos ang shift ko at imbes na umuwi, dumiretso ako agad sa mansyon niya. Kailangan kong malaman kung okay lang ba siya. Pagpasok ko sa loob ng bahay, madilim at tahimik. At doon... nakita ko siya. Nakaupo pa rin sa paborito niyang sofa, hawak ang bote ng alak. Wasak na wasak ang it

DAMIEN'S POINT OF VIEW Para matigil na lang siya. Para matapos na ang lahat ng sermon at pangungulit niya. Pagbibigyan ko na siya. Alam ko naman sa sarili ko na may gusto siya sa akin. Kaya nga umiiwas ako eh. Kaya nga ayaw ko siyang dito sa ospital o sa bahay dahil alam ko ang delikado. Pero dahil sa sobrang kulit niya, dahil sa tama ng alak, at dahil pagod na pagod na ako makipag-away sa sarili ko... pinagbigyan ko siya."You want me tonight, fia? then fine! I'll give you what you want but after this... please... leave me Alone!" Hinila ko siya palapit nang marahas. Wala nang paligoy-ligoy pa. Agad ko siyang ginawaran ng mapusok at agresibong halik. Isang halik na puno ng galit, puno ng sakit, at puno ng pagnanasa. Halik na abusado, halik na parang gusto kong sakupin ang buong pagkatao niya para lang makalimot. At hindi niya ako inatrasan. Lumaban siya. Sumabay siya sa bawat hagod at higpit ng labi ko. Ramdam ko ang init, ramdam ko ang pagpayag niya. Sa sobrang intense a

SHARRAINE'S POINT OF VIEW Bwisit! Nakakabaliw! Kahit anong gawin ko, kahit anong pakita ko, kahit anong sipag ko... parang dumi lang ako sa paningin ni Daddy. Puro lang siya Andrea! Puro lang siya Baby Bianca! All on Andrea's favor! Yung mga mata niya, laging nasa kanila. Yung atensyon niya, sa kanila lang napupunta. So, ano kami ni Mommy dito? Palamuti lang? Mga gamit na pampaganda lang sa bahay pero hindi mahalaga? Nanggigil na talaga ako! Kinukuyom ko na lang ang palad ko hanggang sa pumuti para lang hindi ako sumabog sa harap nila. At itong si Andrea... hay naku ang arte! Mukhang nakaka-move on na yata ang gaga kay Damien. Umaaliwalas na ang mukha niya! Parang wala lang sa kanya yung nangyari! Parang ang dali lang para sa kanya na kalimutan yung sakit! Sa kabila ng lahat ng ginawa ko! Sa kabila ng mga kwento at pictures na ipinarinig at ipinakita ko sa kanya na magkasama na si Damien at yung babae niya sa mansyon... balewala na lang lahat! Parang wala lang sa kanya

DAMIEN'S POINT OF VIEWNaka-lock ang pinto. Wala nakakaalam. Sa loob ng opisina ko, nandoon lang kami ni Fia. Mainit na mainit ang halikan namin. Parang uubusin namin ang bawat segundo, parang wala nang bukas.Puno ng pagnanasa at init ang bawat dampi ng labi namin. Malamig yung kwarto pero sobrang init ng apoy sa pagitan namin.Hinubad ko ang puting uniporme niya sa itaas. Bumukas ang butones at lumadlad sa akin ang malambot niyang balat at bilugan niyang suso na may bakas pa rin ng gigil ko kahapon. Walang awang binuhat ko siya at inilapag sa ibabaw ng mahabang mesa ko, kung saan karaniwan ay mga papeles at files lang ang nakalagay.Ngayon... siya ang nandoon. Handa at naghihintay ng aming gagawin.Dumapo ang labi ko sa dibdib niya at doon ko sinimulang halikan, dilaan, at sipsipin nang walang humpay. Para akong nagugutom na nilalang na sa kanya lang makakahanap ng kasiyahan. Para bang ninamnam ko ang pinakamasarap na pagkain sa buong mundo. "Ohhh... Dok... ahhh... ohhh..."Panay

FIA'S POINT OF VIEW Parang binuhusan ako ng napakalamig na tubig. Hindi, mas matindi pa doon. Parang dinurog, tinadtad, at winasak nang paulit-ulit ang buong pagkatao ko. Naiwan akong nakahiga doon sa malamig na lamesa. Hubad. Walang saplot. At naiwan sa ere habang siya... kumaripas ng takbo para sa dati niyang asawa. Ramdam ko pa ang init ng katawan ko, ramdam ko pa ang epekto ng mga halik at haplos niya kanina, pero lahat 'yon ay biglang napalitan ng matinding lamig at hiya. Iniwan niya ako. Ganoon lang kadali. Parang wala akong halaga. Parang isa lang akong bagay na pwedeng iwanan basta-basta kapag may mas importanteng dumating. Ni hindi man lang siya lumingon. Ni hindi man lang siya nag-abalang takpan ako o sabihing "sandali lang". Basta iniwan niya akong ganyan. Dahil lang sa pangalan ni Andrea. Dahan-dahan akong bumangon. Niyakap ko ang sarili ko. Nanginginig ang mga tuhod ko hindi dahil sa sarap, kundi dahil sa sobrang sakit at hiya. Pinulot ko isa-isa ang mga dam