Lahat ng Kabanata ng OBSESSION His Indecent Proposal: Kabanata 121 - Kabanata 130

DAMIEN'S POINT OF VIEW Pagkatapos ng gabing iyon, parang nabago na ang ihip ng hangin sa buhay ko. Wala nang pagdadalawang-isip, wala nang takot, at sigurado na sigurado na ako sa kung ano ang gusto ko at kung sino ang gusto kong makasama hanggang sa huli. Sinundo ko si Fia at dumiretso kami agad sa bahay nila. Habang nasa byahe kami, hindi ko binitawan ang kamay niya. Ramdam ko ang init nito at ang tibok ng puso ko na sobrang bilis, puno ng saya at excitement. Ito na... gagawin ko na ang tama. Gagawin ko na ang dapat kong gawin matapos ang lahat ng pagkakamali at sakit na naibigay ko sa kanya. Pagdating namin sa bahay nila, sinalubong kami ng Mama niya na halatang nagulat pa sa biglaang pagdating namin. Pero nakita ko agad ang pag-aalala at tuwa sa mata niya nung makita kaming magkasama at magkahawak ang kamay. Pumasok kami sa loob at umupo sa sala. Huminga ako nang malalim, ilang beses ko nilunok ang laway ko dahil sa totoo lang... kinabahan ako nang sobra. "mamanhikan ako.

Sa wakas, kasal na ulit si Damien. At para ipagdiwang ang kanilang pag-iisa, dinala niya ang bagong asawa sa paraiso.ang Maldives.Isang pribadong villa na nakataas sa ibabaw ng asul na karagatan. Puti ang buhangin, malinaw ang tubig, at walang ibang tao kundi sila lang dalawa. Walang trabaho, walang ospital, walang problema. Puro lang saya, pagmamahal, at walang humpay na oras para sa isa't isa.Ginawa nila ang lahat para sulitin ang bawat sandali.Sa umaga, gigising sila sa tunog ng hampas ng alon at sasalubungin sila ng sikat ng araw na tumatagos sa malalaking bintana. Maglalakad sila nang nakayakap sa isa't isa sa pino at puting buhangin, magsu-snorkeling sa malinaw na tubig kung saan kitang-kita ang mga makukulay na isda at korales, at magka-island hopping gamit ang sarili nilang bangka.Sa tanghali, doon sila kakain sa ilalim ng lilim ng mga puno, may mga waiter na nagsisilbi ng pinakamasasarap at preskong pagkain. At sa hapon, doon sila magpapalipas ng oras sa infinity pool na

ANDREA'S POINT OF VIEW Parang dinurog ulit ang puso ko habang unti-unting bumabalik ang bawat detalye. Hindi lang ang pangyayari sa resthouse ang naalala ko... bumalik din ang lahat ng sakit at paghihirap na pinagdaanan niya dahil sa akin. Hindi ko matanggap. Hindi ko matanggap ang sarili ko! Dahil sa maling akala, dahil sa malabong alaala na akala ko totoo... nagawa kong kasuhan siya. Nagawa kong ipakulong ang lalaking handang ibigay ang buhay para sa akin. Nagawa kong mag-file ng divorce at putulin ang lahat ng koneksyon namin! At ang mas masakit... akala ko noon tama ako. Akala ko halimaw siya. Pero ngayong maliwanag na ang lahat... alam ko na kung gaano kasakit ang ginawa ko sa kaniya. Umiiyak ako nang tuluyan habang hinahaplos ang sarili kong dibdib, ramdam ko ang hapdi ng pagsisisi. "Patawarin mo ako, Damien... patawarin mo ako mahal ko..." bulong ko sa hangin. Naaalala ko na... naaalala ko kung paano niya ako ipinaglaban noon. Kung paano niya ako minahal nang sobr

DAMIEN'S POINT OF VIEW Fia and I were lying on a large bed made of bamboo, as the cool breeze drifted in – carrying the faint, salty scent of the sea with it. We were tucked away in our own little world, far from all the noise, far from pain, and far from everything that came before. A thin blanket was wrapped around our bodies as I held her tightly in my arms. I could feel the warmth of her skin against mine, the steady beat of her heart matching my own, and that unmistakable sense of joy I’d been searching for for so long. In this moment, nothing else mattered. and the feeling of finally being at peace. Ito ang buhay. Ito ang dapat. Pero biglang... tumunog ang phone ko. Basag ang katahimikan. Ang nakakairitang tunog ng cellphone na biglang tumunog mula sa gilid ng kama. Dahan-dahan kong inabot ang gamit at tiningnan ang screen. Nanlaki ang mga mata ko at agad na kumunot ang noo ko nang makita ko kung sino ang tumatawag. "DR. MIGUEL - GENERAL HOSPITAL" pangalan na lum

DAMIEN'S POINT OF VIEW Nakahiga ako sa kama habang nakayakap si Fia at mahimbing na natutulog. Tahimik ang paligid, tanging tunog lang ng alon ang maririnig. Dahil hindi pa ako dinadatnan ng antok, binuksan ko ang cellphone ko. Wala lang, para lang ma-check kung may importanteng mensahe man galing sa office o kay Daddy. Binuksan ko ang Messenger. At doon... parang nanigas ang buong katawan ko. Sa taas ng listahan ng mga tao, nakita ko ang pangalan niya. "ANDREA" At sa tabi ng pangalan niya... may maliit na berdeng tuldok. ONLINE. Nanlaki ang mga mata ko. Napabuntong-hininga ako nang malalim at parang bumagal ang ikot ng mundo ko. "Online siya? Buhay siya? Gising na siya?" sa isip-isip ko. Isang malaking kumpirmasyon iyon. Alam ko noon na naka-comatose siya, alam ko na nag-aagaw buhay siya, pero ngayon... nakikita ko na naka-online siya. Ibig sabihin, gising na siya. Naka-recover na siya. Pero may mas ikinagulat pa ako. Dati... matagal na akong naka-block sa k