Semua Bab OBSESSION His Indecent Proposal: Bab 91 - Bab 100

ANDREA’S POINT OF VIEW Hindi pa ako tapos humagulgol at kumakapit kay Daddy nang pumasok na rin si Sharraine. Nanlaki ang mga mata ko at lalong kumulo ang dugo ko nang makita ko ang suot niya. Naka-sexy nighties pa rin siya! Halatang-halata na galing siya sa kama at halatang-halata na inayos lang niya ang buhok niya para magmukhang inosente. Alam niyang magsusumbong ako kay Daddy kaya kahit hindi pa namin hinihingi ang paliwanag niya, agad siyang nagsalita. "Andrea, wala akong kasalanan! Maniwala ka sa akin," umiiyak niyang sabi, pilit na pinapakita na siya ang biktima. "Kusang pumasok si Damien sa kwarto ko. Wala kaming relasyon, promise! Pinilit niya lang ako!" Umiling ako nang umiling. Ayokong makinig. Nakita ko! Nakita ko mismo ang nangyari! Hindi ako bulag para hindi makita na nasa ibabaw niya siya at nagbubulungan sila na parang may tinatagong sekreto. Biglang sumingit si Damien, halatang naiinis at galit na galit. "Sinungaling ka, Sharraine! Pinapunta mo ako sa----" B

SHARRAINE’S POINT OF VIEW Nakatayo ako sa harap ni Daddy habang nanlilisik ang mga mata niya sa akin. Halatang nagngangalit ang ngipin niya. he's asking for the truth. "Sharraine, magsabi ka ng totoo! Kung hindi mo maipapaliwanag nang maayos ang nangyari kagabi, lumayas ka na ulit dito sa mansyon na ito! Hinding-hindi na kita tatanggapin pa!" banta niya sa akin nang mariin. Like its East for him to throw me out of the bus for Andrea. Pero hindi ako kinabahan. Sa halip, napangiti ako nang palihim sa isip ko. "relax lang, Sharraine. Hawak mo ang lahat ng baraha." Sa isip-isip ko, apat na alas ang hawak ko ngayon. Ebidensya, katotohanan, ang pagiging inosente ko, at higit sa lahat... ang katangahan nila. Wala silang laban sa akin. Ako yung Legal na anak dito guys, oh! "Dad, wala nga po akong kasalanan," panimula ko nang may halong iyak at pagmamakaawa. Lumapit ako sa kanya at dahan-dahang iniharap ang leeg ko. In character si accla. "Tignan niyo po ito, Dad. May bakas pa ng

Nanginginig ang boses ni Damien habang pilit na ipinapaliwanag ang katotohanan. "Don Roberto, makinig po kayo! Hindi ko ginusto ang nangyari! Alam ng Diyos kung gaano ko minahal si Andrea mula simula pa lang. Hindi ko alam pero hindi ko yun ginusto!! Si Andrea... mahal na mahal ko si Andrea at hinding-hindi ko magagawang saktan siya nang kusa! Patawarin niyo po ako, pero ang tinatama ko naman ang mali ng kahapon." Ngunit tila bingi ang matanda sa kanyang mga salita. Nanatiling nakakunot ang noo ni Don Roberto, nanlilisik ang mga mata at nakakuyom ang mga kamao. Walang bakas ng awa o kahit kaunting pagdududa sa kanyang mukha. "Enough, Damien! Huwag mo nang dagdagan ang kasalanan mo ng kasinungalingan! Nakita ng mga mata ko at alam ng buong mundo ang ginawa mo sa anak ko! Akala mo ba maniniwala pa ako sa mga palusot mo? Nagawa mo nga kaming lokohing lahat! Matagal ko nang hinihintay ang araw na ito. Mula pa noong una, alam kong may masama kang balak. At ngayong nandito ka, hindi

ANDREA'S POINT OF VIEW I heard the news... nalaman ko na nasa kulungan na ulit si Damien. At first,, may kung anong kirot na dumagan sa dibdib ko. Nalungkot ako, oo. Dahil kahit papaano, naging parte siya ng buhay ko at ama siya ng mga anak ko. Pero mabilis ding napalitan iyon ng pait at galit. Parang yung pagmamahal natabunan ng pagkadismaya. Habang inaalala ko ang lahat... lahat ng kasinungalingan niya mula pa sa simula, napagtanto ko na tama lang ang nangyari. Deserve niya 'yan. Karapatan niya ang magdusa. Ang kapal ng mukha niya na saktan ako tapos lokohin at magpanggap na sinagip niya ako pero siya din pala ang naglubog akin. nagpanggap siya na mabuting lalaki na tanggap ako at ang anak ko iyon pala siya din pala ang tunay na ama ni Bianca.At lalo akong nawalan ng kontrol nang tuluyang lumabas ang katotohanan—na siya ang dahilan kung bakit nawala ako sa sarili ko. Siya ang dahilan kung bakit nawala ang alaala ko. "Tama lang 'yan, Andrea. Tama lang na matapos na ito," bul

DAMIEN'S POINT OF VIEW Nagising ako dahil sa init ng labi na dumadampi sa akin. Sa sobrang labo ng paningin ko at sa tama ng alak, saglit na napaisip ako... si Andrea ba 'to? Naalala ko yung unang pagkikita namin. Yung panahong malungkot ako at bigla siyang dumating para pasayahin ako. Parang ganito ang eksena... pero nang maramdaman ko ang haplos at lasa ng halik, bigla akong natauhan. Hindi siya si Andrea. Walang kasing-init, walang kasing-lambot. Iba. Mali. Tinulak ko ang babae at biglang napa upo. "Aray! Ano ba! Tigilan mo ako!" sigaw ko habang namumula ang mukha sa inis at alak. I don't fucking like it! I can't feel anything. Si Andrea pa rin ang gusto ko. Siya lang ang kayang pukawin ang puso ko. Biglang natahimik ang lugar nang marinig ko ang pag-iyak niya. Napahilot na lang ako sa sentido ko. Damn it! Ayoko ng drama! Pagod na pagod na ako, gusto ko lang matulog pero dahil sa kanya, gising na gising na ang diwa ko. "Bakit ka umiiyak? Ano ba talagang gusto mo?