Lahat ng Kabanata ng OBSESSION His Indecent Proposal: Kabanata 131 - Kabanata 140

ANDREA'S POINT OF VIEW Alam ko. Alam kong lulunurin ko lang ang sarili ko sa sakit. Alam kong bawat hakbang ko papunta dito ay hakbang palayo sa katinuan ko. Pero hindi ko mapigilan. Kailangan kong makita. Kailangan kong patunayan sa sarili ko na totoo na... na wala na talaga. Hinanap ko ang video. Hinanap ko ang mga litrato at balita tungkol sa kasal nila. At nang mabuksan ko ito... parang binagsakan ako ng langit at lupa. "BONGGA." basag ang boses ko. Iyan lang ang masasabi ko. Parang Royal Wedding talaga. Puno ng mamahaling at malalaking bulaklak, puti at ginto ang tema, at ang dami ng tao. Ang ganda ng simbahan, ang gaganda ng dekorasyon, parang napunta sila sa langit. At doon... sa dulo ng altar... nakita ko siya. Si Damien. Nakasuot ng pinakamagandang suit, gwapo na gwapo, pero ang pinakamasakit... nakita ko kung gaano siya kasaya. Nakita ko kung paano siya maging emosyonal habang naghihintay. Nakita ko ang pag-aabang niya sa paparating na bride... na hindi ako. Napangi

Damien’s POV I see her. I saw how she breaks down and cry. Nakatayo lang ako sa gilid ng aking kwarto, nakadungaw sa bintana habang pinagmamasdan siya sa gitna ng ulan. Kitang-kita ko ang bawat paghikbi niya, ang bawat pagyugyog ng balikat niya habang yakap ang sarili. Every muscle in my body screams to run down there, to pull her inside, to wrap her in a warm blanket and hold her. But I stay frozen where I am, my hands clenched so tight my knuckles turn white. I watch it all – every tear, every shiver, every moment she looks up at the window as if hoping I’ll come for her. Tiniis ko. Tiniis ko lahat ng sakit na nakikita ko. Kahit na alam kong basang-basa na siya sa ulan, kahit na alam kong nilalamig na siya at maaari siyang magkasakit hindi ako bumaba. Hanggang sa nakita ko ang pagbagsak ng katawan niya. Nahimatay siya. Doon muntik nang masira ang pagiging matigas ko. Nanlaki ang mga mata ko at akmang bubuksan ko na ang pinto para lumabas pero pinigilan ko ang sarili ko. H

Andrea’s POV Umuwi ako... pero pakiramdam ko ay wala akong uuwian. Bigo. Lubog na lubog sa pagkabigo. Ni hindi man lang kami nagkaroon ng pagkakataong mag-usap nang maayos. Ni hindi man lang niya ako pinakinggan. Ang akala ko kasi, once nagkita kami, may mababakas man lang na awa o kahit kaunting pagtingin pa rin. Pero wala. Wala talaga. Yung tingin niya sa akin kanina... I almost died. Yung mga mata na dati’y puno ng pagmamahal at paghanga, ngayon ay naging manhid at walang pakialam. Para akong basura na tinapakan. Para akong hangin na dumaan lang. Sa bawat sulyap niya, parang sinasabi niyang tapos na. Wala na talaga. tumigil na! At doon ko tuloy tinanggap ang katotohanan. Wala nang pag-asa para sa aming dalawa ni Damien. Patay na ang lahat. Ang puso niya para sa akin ay matagal nang nagyelo at hindi na muling matutunaw. Pero ang mas masakit pa sa lahat... ang desisyon ng korte. Dahil sa kagustuhan kong makausap siya, naging daan pa ito para mawala sa akin ang anak nami

Damien’s POV Hindi kami umalis. Hindi kami bumitaw. Kahit gaano pa katagal, hihintayin namin na ibigay nila si Bianca. Karapatan ko ‘to bilang ama at desisyon ‘yan ng korte. Matiyaga kaming nakaupo ni Fia sa sala, hinahayaan lang ang oras na lumipas hanggang sa sa wakas... bumaba rin ang mga katulong. Bitbit nila si Bianca at ang mga gamit niya. Hindi bumaba si Andrea kaya wala na rin kaming nagawa. Kinuha ko ang anak ko at agad kaming umalis. Habang nasa sasakyan, tuwang-tuwa ang bata. Kilalang-kilala niya ako. Niyakap niya ako nang mahigpit at paulit-ulit akong hinahalikan. "Daddy!" ang tanging sigaw niya. Masaya ako. Sa wakas, makakasama ko na ulit ang prinsesa ko. Akala ko magiging maayos ang lahat. Pero pagdating namin sa mansyon... parang biglang nagbago ang ihip ng hangin. Pagkababa niya, bigla na lang itong humikbi. Nawala ang ngiti sa labi niya. Tinitignan niya ang paligid, ang malaking bahay na hindi naman niya nakasanayan, at doon nagsimula ang walang tigil na pag-iy

Andrea’s POV "Ngayon lang ito, ha! Pinagbigyan lang kita para matigil ka na," bulong niya sa tenga ko gamit ang paos at garalgal na boses. Habang buhat-buhat niya ako, ramdam ko yung bilis at lakas ng bawat bayo niya sa loob ko. Enjoy na enjoy siya eh, kahit anong tanggi niya, kitang-kita ko sa mukha niya na miss na miss niya rin 'to. "Okay lang," sagot ko sabay dikit ng katawan ko sa kanya at yumakap dahil ang hirap ng posisyon na ginagawa naman.. "Promise, after this hindi na kita gugulihin." sabi ko lang yon pero alam ko ang kapasidad ni Damien. I know him very well. At ngayong nakita kong bumigay na siya, magiging madali na sa akin ang lahat. hindi diya galit. naiipit lang siya sa sitwasyon namin ngayon pero ramdam ko na ako pa rin ang number 1 sa puso niya.I wasn't hurt when he said it was just for tonight – I know he's just hiding how he really feels. Instead, I focus on the moment – on the warmth of his skin against mine, on how familiar it all feels even after so long