OBSESSION His Indecent Proposal のすべてのチャプター: チャプター 141 - チャプター 150

Damien’s POV The moment it was over, I practically jumped off the bed. Nagmadali akong pulutin ang mga nagkalat kong damit sa sahig. Nanginginig ang mga kamay ko habang isinusuot ko ang damit ko. Every second I stayed in that room felt like another nail in my coffin. What the hell did I just do? "This is wrong..." bulong ko sa sarili ko habang tinatali ang sinturon ko. Sa wakas, natauhan ako. Putang ina, sobrang mali ng nagawa ko. Biglang sumagi sa isip ko ang mukha ni Fia. Yung paraan ng pagtingin niya sa akin pag-uwi ko, yung paghawak niya sa kamay ko... Ramdam ko ang bigat ng konsensya ko. I know I’ve made my choice, I know she’s my wife now… but Andrea just has this way of getting under my skin, of making me forget everything I’ve worked so hard for. Gusto kong murahin ang sarili ko sa katangahan. Hindi na ako lumingon pa. Hindi ko na tinapos ang sasabihin niya. Nagmadali akong bumaba ng hagdan hanggang sa makarating ako sa kotse ko kung saan nandoon pala yung yaya

Habang pilit na iniiwasan at tinatakbuhan ni Damien si Andrea, kabaligtaran naman ang epekto nito sa babae. Sa halip na sumuko o mapagod, lalo lang itong nanggigigil at lalong nagiging desperada. Para sa kanya, mas lalong tumitindi ang apoy ng pagnanasa kapag tinatanggihan siya. At dahil kilala niya si Damien, alam niyang hindi nito tunay na ayaw, nagpapanggap lang. After what happened to them last night, mas pursigido si Andrea na bawiin ang lalaking mahal niya. Isang araw, habang abala si Damien sa kanyang trabaho sa ospital at nakatakda siyang makipag meeting tungkol sa ilang mahahalagang usapin, sakto naman ang pagpunta roon ni Andrea. Pumasok siya nang palihim sa opisina ni Damien. Wala pang tao, kaya ginamit niya ang pagkakataong iyon. Agad siyang gumapang at nagtago sa ilalim ng malawak na mesa. Sa isip-isip niya, hindi niya titigilan si Damien hanggang hindi ito tuluyang bumibigay. Hindi nagtagal, bumukas ang pinto at pumasok si Damien. Kasama niya ang isa pang dokt

Hindi nagtagal at muling nag-init ang kanilang katawan. Dahil hindi pa sila nagsasawa, nagkaroon pa sila ng Round 2. Mas mahaba, mas mainit, at mas matindi ang nangyari sa pagkakataong iyon bago sila tuluyang naghiwalay.Umuwi na si Andrea sa kaniyang mansyon, at ganun din si Damien. Bumalik siya sa kaniyang bahay, sa piling ng kaniyang asawang si Fia.Kahit kakatapos lang makasalanan, parang walang nangyari. Walang bakas ng konsensya o takot sa mukha niya. Pagpasok pa lang ng pinto, sinalubong niya agad si Fia ng mainit na halik sa pisngi at yakap."Hi Babe! Namiss kita," bati niya na parang ang inosenteng tingin. "how's your day? yung tiyan mo, kumusta?" bumaba si Damien at idinikit ang tenga sa tiyan ng asawa. "hi baby! excited na si daddy na makita ka! muwuah!" hinimas pa ito ni Damien at hinalikan.Sabay silang kumain ng hapunan at masayang nagkwentuhan. Pagkatapos, niyaya siya ni Fia na manood na lang sila ng movie sa kwarto para mag-relax."Sige babe, sandali lang ha. Maliligo

Damien’s POV Tinitigan ko siya habang hinihintay ang sagot ko. Nakikita ko sa mga mata niya ang pag-asa at pagmamahal na noon ay para lang din sa akin. "Mahal... I trust you. Pero Kailan pa 'yon? kailan ka babalik sa akin nang tuluyan?" tanong niya ulit, malambing pero puno ng paninigurado. Napabuntong-hininga ako nang malalim at napakamot sa ulo ko. Ramdam ko ang bigat sa dibdib ko. "I don't know, Andrea... honestly, I really don't know," sagot ko sa kanya habang hinahaplos ang pisngi niya. "I want to be with you... I missed you so much and I'm happy that we are okay again. Sobrang gaan ng pakiramdam ko na magkasama ulit tayo." Pero sa isip-isip ko... Hindi ko kaya. Hindi ko kayang iwanan si Fia. Gaano man ako kalandi at ka-busy kay Andrea, hindi ko maitatanggi sa sarili ko kung gaano kabuti at kadalisay ang puso ng asawa ko. Si Fia... siya yung babaeng bumuo ulit sa akin. Siya yung rason kung bakit naging better version ako ng sarili ko. Dahil sa kanya, natuto akong magi

Fia’s POV Ramdam ko na. Hindi na ito simpleng sakit lang. Parang dinudurog ang buong katawan ko at parang may pumuputok sa loob ng tiyan ko. Sobrang sakit na hindi ko na kayang tiisin. Alam ko... manganganak na ako! Nanginginig ang mga kamay ko habang dinidial ko ang number ni Damien sa cell phone ko. Kailangan ko siya. Siya lang ang gusto ko na nasa tabi ko ngayon. Yung panubigan ko pumutok na. "Hello Babe?! Nasaan ka?! Sobrang sakit! Parang manganganak na ako!" sigaw ko sa kabilang linya habang humahagulgol sa sakit. Hindi nagtagal, dumating din siya. mga 15 minuto. humahangos siya at kinakabahan. "lets go, babe! kaya mo yan! lakasan mo ang loob mo. ako ang bahala sa 'yo!" i really feel safe when he always say na siya ang bahala sa akin. he always does! Nakita ko ang pagmamadali niya. Alalang-alala siya. Kitang-kita ko sa mukha niya ang takot at awa. Agad niya akong binuhat at isinakay sa sasakyan. Pero... habang buhat-buhat niya ako at yakap-yakap para damayan ako