Lahat ng Kabanata ng OBSESSION His Indecent Proposal: Kabanata 101 - Kabanata 110

DAMIEN'S POINT OF VIEW Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko. Mabigat ang talukap at parang pinupukpok ng martilyo ang sentido ko. Agad kong hinanap ang katabi ko sa kama pero wala na siya. Wala na yung babaeng kasama ko kagabi. Napaupo ako at hinilot ang sentido ko. Sinubukan kong buuin sa isip ko ang mga nangyari pero puro putol-putol na lang ang naaalala ko. Isang malaking fog ang bumabalot sa alaala ko. Nang igalaw ko ang katawan ko, naramdaman ko ang lamig ng kumot sa balat ko. Tumingin ako sa sarili ko at napansin kong tanggal na ang tuwalya na nakatapis sa akin kagabi paglabas ng banyo. Hubad na hubad ako. At nang ibaling ko ang tingin sa puting bedsheet... doon ko nakita ang katotohanan."Nilabasan ako," May malinaw at basang puting mapa sa ibabaw nito. Ebidensyang hindi pwedeng ipagkaila. "Damn it!" napasinghal ako at napahawak na lang sa buhok ko sa sobrang inis at pagsisisi. "I cheated on her!" bulong ko sa sarili ko habang nanlilisik ang mata. Si Andrea ang

ANDREA'S POINT OF VIEW Pagkapasok ko ng pintuan ng bahay, hindi na ako nagtagal pa – agad kong hinanap at niyakap ang aking anak nang mahigpit, halos hindi na makahinga sa damdaming bumabara sa dibdib ko. "Sorry, anak... paumanhin talaga. Gusto kong sabihin kong okay lang lahat, pero hindi ko na talaga kayang patawarin ang daddy mo. Hindi na natin mabubuo ang pamilyang inaasahan natin. Sinayang ng daddy mo ang lahat ng pag-asa natin... sinayang niya tayo. Paumanhin na lang kung hindi kita maibibigyqn ng daddy na karapat-dapat sa'yo. Gulo-gulo na ang lahat sa isip ko ngayon, qnak. Pero alam mo bang ikaw lang talaga ang dahilan kung bakit nakakahawak pa ako ngayon?" Hinalikan ko siya sq noo niya, pinipigil ang luha habang yakap-yakap siya. Naramdaman ko ang tibok ng puso ng bata habang yakap ako ng mahigpit – at doon ko naramdaman na hindi ako nag-iisa sa sakit na nararamdaman ngayon. Hindi ko napigilan ang pag-iyak nang makita kong napahagulgol na rin ang anak ko. Ang mga mali

DAMIEN'S POINT OF VIEW Dahil sa awa at sa nakikita kong potensyal sa kanya, napagdesisyunan kong tulungan siya nang tuluyan. Naka-graduate na naman pala siya at sayang naman kung hindi niya magagamit ang pinag-aralan niya. Kaya pinapunta ko siya sa opisina ko para irefer siya sa isang kaibigan kong doktor na may sarili ring ospital. Sigurado akong doon, maganda ang career niya at malayo sa gulo. Pagpasok niya... natigilan ako saglit. Ayos na ayos siya. Nakasuot ng malinis at disenteng damit, at ang make up niya... sobrang simple lang. Ibang-iba sa unang pagkikita namin na halos takpan na ng kolorete ang mukha niya dahil sa trabaho sa bar. "Good morning, Sir!" masiglang bati niya sabay ngiti. "Good morning, Fia. Mas bagay pala sa 'yo ang simpleng make up lang!" sabi ko habang nakatitig. "Mas lumalabas ang ganda mo at pagiging bata." puri ko sa kaniya. "Have a seat!" pinaupo ko siya at pansamantala kong itinigil ang ginagawa ko. "Ganun po ba? Hehehe. Salamat po!" sabi niya s

DAMIEN'S POINT OF VIEW Nasa daan kami ni Fia. Tahimik lang ang biyahe at dapat ay dadalhin ko siya sa ospital ng kaibigan ko para doon na siya magsimula. Pero biglang tumunog ang phone ko. Isang message galing sa abogado ko.Binasa ko ito at sa isang iglap... parang tumigil ang mundo ko. "Doc, received na po. Nag-file na po ng divorce si Mrs. Andrea Cojuangco." Napahinto ako bigla sa gitna ng kalsada. Namatay ang makina. Nanigas ang buong katawan ko. Again? Divorce again. Bumalik sa isip ko si Samantha. Yung unang asawa ko. Nakipag-divorce siya sa akin noon kahit ayaw ko, kahit hindi ko aprubahan, at natuloy pa rin. At ngayon... si Andrea naman? Si Andrea na akala ko ay magiging huli ko na? I know the system. Alam ko na kapag nagdesisyon na ang babae at nag-file na, wala na akong magagawa. Ganoon na lang kadali silang tanggalin ako sa buhay nila? Ganoon na lang kadali silang sumuko? Bigla akong nawalan ng gana. Nawala ang mood ko. Nawala ang isip ko kay Fia, nawala ang

DAMIEN'S POINT OF VIEWGabi na at nandoon pa rin ako. Hindi ko namalayan ang oras kakainom. Puro bote na ng alak ang nakapaligid sa mesa ko at halos wala na akong makita nang maayos dahil sa tama.Nagsimula na ang show.Isa-isa nang lumabas ang mga performers. Mga babaeng nakasuot ng sobrang sexy na damit, naghuhubad at sumasayaw para aliwin ang mga tao. Pero wala akong pakialam. Parang hangin lang sila sa paningin ko. Walang halong interes. Wala akong ibang iniisip kundi si Andrea at ang katotohanang divorced na kami.Hanggang sa lumabas ang susunod na performer.Sa gitna ng madilim na entablado at matinding ilaw, dahan-dahan itong sumayaw. At kahit lasing na lasing na ako... nanlaki ang mata ko.Pamilyar ang mukha. Sobrang pamilyar."Fia?" bulong ko sa sarili ko. Hindi ako sigurado. Ibang bar ito. Malayo sa pinupuntahan namin dati. Imposibleng siya 'yon.Pero habang tumatagal, habang gumagalaw siya nang nakakaakit at dahan-dahang tinatanggal ang saplot sa katawan niya... tumama ang