All Chapters of ศิโรราบเพียงคุณ: Chapter 21 - Chapter 30

เหมือนจันทร์เม้มปากแน่น กลอกตาไปมา แสงไฟในห้องยังไม่ถูกดับ ตอนแรกเธอเปิดไว้เพราะอีกใจหนึ่งก็กลัวว่าสิโรจน์จะลักหลับอีก คิดไม่ถึงว่าเขาจะมาจริง“จันทร์จะปิดไฟให้ค่ะเสี่ย” เพียงขยับ กรงแขนก็รัดแน่น“อืม” เสียงหนาครางรับเบา ยอมปล่อยมือ เหมือนจันทร์จึงรีบปิดไฟ และพอไฟดับลง มือคนนอนข้างกันก็โอบกอดเธอกลับเข้าสู่อ้อมอกอีกครั้งสิ่งที่ได้รับ พานให้ใจสั่นสะท้านไปด้วยความหวั่นไหว ไรยาบอกว่าเขาไม่ชอบซ้ำ บอกว่าไม่ชอบนอนค้างคืน บอกว่าไม่เกินหนึ่งเดือนเบื่อ หลายๆ สิ่งหลายๆ อย่างกำลังผิดแปลกจากที่พูด บางครั้งก็ทำให้เผลอคิดเข้าข้างตัวเองไม่ได้เหมือนจันทร์กัดปากนุ่ม เหลือบมองชายหนุ่มข้างกายด้วยความหวั่นไหวเพิ่มทบทวีทำยังไงดี…เธอเริ่มชอบคนเจ้าชู้ที่ชื่อเสี่ยสิโรจน์เสียแล้วหนึ่งเดือนหลังจากนั้น เหมือนจันทร์จึงได้กลับคอนโดของตัวเอง ทว่า สิ่งที่ทำให้เธอตกใจและโกรธอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนนั่นก็เพราะเสื้อผ้าที่สต็อกไว้หายไปจนหมดทั้งที่เสียเงินจ่ายไปตั้งหลายหมื่น“เสื้อผ้าของจันทร์หายไปไหนหมดคะพี่ไรยา”ไรยายิ้มหน้าแหยเมื่อเห็นใบหน้าซีดเซียวของเหมือนจันทร์“เป็นคำสั่งของเสี่ย ลูกน้องเสี่ยขนออกไปหมดแล้ว”เหมือ

“ฉันทนมามากพอแล้วจันทร์” สิโรจน์ทรมานเพราะความอยากต่อไม่ได้แล้ว นอนกกกอดอยู่ทุกคืนแต่กลับทำได้เพียงเชยชมความงามตรงหน้าไม่สามารถรุกร้ำได้ ยิ่งใกล้ยิ่งทรมาน แต่หากห่างทรมานยิ่งกว่าร่างบอบบางลอยกลางอากาศในอ้อมแขนสิโรจน์ มือเล็กรวบคอแกร่งกันตก เท้าทั้งสองดิ้นเร่าไปมา ยิ่งเห็นปลายทางที่เขาเดินไปยิ่งใจสั่นทบทวี ห้องนอน ไม่ได้นะ“เสี่ย เสี่ยใจเย็นๆ ก่อนได้ไหม ทำแบบนี้ไม่ได้นะ”“...”“เสี่ย!” โอ๊ย ตาเฒ่าบ้ากามเอ๊ย วันๆ คิดแต่เรื่องแบบนี้หรือไง “เสี่ยขา…ขอร้อง อย่าทำร้ายจันทร์เลยนะคะ” ทันทีที่แผ่นหลังแนบลงกับเตียงกว้าง ตามด้วยร่างสูงใหญ่ทาบทับไม่ห่าง ไออุ่นโอบล้อมรอบกายจนรู้สึกวูบวาบ ลมหายใจร้อนผ่าวแตะต้องตามผิวกายยิ่งทำให้ใจสั่นวาบหวามสิโรจน์กัดกรามแน่น ใบหน้านิ่งเครียด“ต้องให้ทนอีกเท่าไหร่จันทร์…หรือฉันควรจะต่อสัญญานั่นจริงๆ”หลีกหนีอีกไม่ได้แล้วงั้นเหรอ…“เสี่ย เสี่ยใจเย็นๆ ก่อนนะคะ จันทร์ เอ่อ จันทร์ไปสอบถามเภสัชร้านยามาแล้วค่ะ เขาบอกว่าเรื่องแบบนี้จะเป็นแค่ช่วงสองสามเดือนแรกๆ ค่ะ”สิโรจน์หรี่ตาลงเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง นี่แปลว่าเขาต้องรออีกแล้วเหรอ“นะคะเสี่ย ถะ ถ้าจันทร์หายแล้วจะรีบบอ

“เรื่องแต่งหน้าทำผมก็ไม่ต้องกังวล หาช่างไว้สำหรับงานสำคัญครั้งนี้เรียบร้อย”“สุดยอด ปรียาเธอมันเริ่ดจริงๆ” นภัสยกนิ้วโป้ง ชื่นชมทว่า เหมือนจันทร์กลับไม่รู้สึกดีใจด้วยแม้แต่น้อย เพียงแค่คิดว่าต้องอยู่ท่ามกลางผู้หญิงของสิโรจน์มากมาย ใจก็เจ็บขึ้นมาดื้อๆ จนต้องรีบสลัดความรู้สึกทิ้งไป“ต้องไปทุกคนเหรอคะ” เพียงแค่เอ่ยคำถาม ทุกสายตาก็พร้อมเพรียงหยุดที่เธอ อีกแล้ว…เธอไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อยนะ“ดูจันทร์มีปัญหากับเรื่องเสี่ยตลอดเลยนะ” ปิยะดาเอ่ย หรี่ตาคาดคั้น “เป็นผู้หญิงของเสี่ยดีๆ ไม่ชอบหรือไง”ก็ใช่น่ะสิ ไม่อยากเป็น แต่ก็จนใจ“จันทร์ไม่ได้อยากเรื่องมากนะคะ จันทร์แค่ไม่อยากไป” พูดเสียงเบา มองหน้าทุกคนอย่างเจียมตนกานดายกยิ้ม สาวเท้ามาตรงหน้าเหมือนจันทร์พร้อมยกมือตบบ่าสองสามที“เห็นทีเรื่องนี้คงไม่ได้ วันพรุ่งนี้เวลาสองทุ่มตรง จันทร์ต้องไปรับเสี่ยกับคุณจักรที่บริษัทเพื่อไปงานเลี้ยงวันเกิด”“คะ?” เพียงแค่ได้ยินชื่อก็สร้างความหวาดหวั่นเพิ่มในตัวแล้วคนอื่นพากันลอบยิ้ม ขณะที่คนถูกยกหน้าที่ให้หน้าเจื่อนทันที“ทุกปีก็จะมีคนไป อยู่ที่เสี่ยจะเลือกว่าใคร และปีนี้ เสี่ยเลือกจันทร์”“ถึงแล้วครับ”เหมือ

“สะ เสี่ย จันทร์เต้นรำไม่เป็นค่ะ”“...” สิโรจน์กระชับดึงแนบแน่นจนส่วนอ่อนนุ่มด้านบนเสียดสีกล้ามเนื้อมัดเจ็บแปลบ ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงการขยับนำเต้นรำเท่านั้น สาวๆ คนอื่นก็เลิกสนใจ เต้นรำตามกันไปอย่างสนุกสนาน จังหวะเพลงเชื่องช้า ฟังไพเราะ ลึกซึ้งเหมือนจันทร์เหมือนจะขาดอากาศหายใจรอมร่อ ดวงตาแดงก่ำไม่กล้าแม้สบตาคนตรงหน้า แทบไม่รับรู้อะไรทั้งนั้น เขาเหวี่ยงไปทางไหน เดินไปยังไงก็จับต้นชนปลายไม่ถูก สติไม่อยู่กับร่องกับรอย รู้เพียงเธอเหยียบเท้าเขานับครั้งไม่ถ้วน ทว่าสีหน้าตึงเรียบนี้ไม่แม้แต่แสดงความเจ็บปวดเพลงช้าจบ เพลงเร็วขึ้นแทน แต่สิโรจน์กลับหยุดทุกอย่างแล้วอุ้มเธอจนลอยจากพื้น“สะ เสี่ย” เหมือนจันทร์กลัวจนจะร้องไห้จริงๆ ทุกคนไม่มีใครสนใจแม้สิโรจน์จะพาเธอออกไปทางประตู และเพียงก้าวเข้ามาในรถ ไม่ทันตั้งตัวด้วยซ้ำเขาก็กระชากชุดแบบเกาะอกด้านบนจนหลุดกองกับเอว ริมฝีปากร้อนระอุเต็มไปด้วยกลิ่นเหล้าอ้าปากงับเม็ดเชอร์รีสีแดงพร้อมขบกัดจนเธอร้องเสียงหลงร่างเล็กถูกดึงแนบแน่นจนนั่งบนตักแกร่ง มืออีกข้างโอบกอด อีกข้างเลื่อนไปปลดซิปด้านหลัง เพียงอึดใจเดียวก็รูดลงอย่างรวดเร็วเหมือนจันทร์หอบหายใจสั่นร

เหมือนจันทร์กล่าวขอบคุณไม่เต็มใจนัก คนที่ทำให้เธอต้องป่วยก็ไม่ใช่สิโรจน์หรือไง แล้วก็ต้องหยุดความคิดแล้วรีบหลับตาเมื่อคนไร้ยางอายเปลือยทั้งตัวให้เห็นอีกแล้วเหมือนได้ยินเสียงหัวเราะเยาะเย้ยก่อนจะได้ยินเสียงปิดประตูไปเหมือนจันทร์ค่อยๆลืมตา เป่าลมหายใจเล็กน้อย กวาดมองรอบด้านก็ต้องชะงักเพราะบรรยากาศแตกต่างจากวันแรกโดยสิ้นเชิงหมายความว่ายังไง สิโรจน์พาเธอมาที่ไหนกันเนี่ยไม่ว่าจะกลิ่นเตียง สภาพโดยรอบ ล้วนแตกต่างกับห้องพักในโรงแรมคืนแรกเพราะเขาเอาแต่ใจจนเหนื่อยเพลียหลับตลอดเลยไม่รู้ตัวเลยว่าถูกพามาที่ไหนหากจะถูกฆ่าคงไม่รู้ตัวแน่ๆฝืนร่างกายขึ้นมาหาชุดใส่ป้องกันโป๊ เลิกคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นเสื้อผ้าหลากหลายในตู้พร้อมกับของสิโรจน์เรียวปากอวบอิ่มเม้มเข้าหากันเล็กน้อย หยิบเสื้อยืดและกางเกงขาสั้นมาใส่พร้อมซับในเห็นสภาพตัวเองผ่านกระจกแล้วก็ได้แต่ปลง สภาพผมชี้ฟู สีหน้าเหนื่อยอ่อน ลำคอขาวผ่องมีรอยตีตราสีแดงกระจัดกระจาย ไม่ต้องบอกเลยว่าภายใต้ร่มผ้าจะขนาดไหนซาดิส บ้ากามก่นด่าในใจอย่างโมโห รีบขึ้นนอนบนเตียงตามเดิม เผลอหลับไปจนถูกปลุกด้วยรสจูบเร่าร้อน“เดี๋ยวก็ติดไข้หรอกค่ะ”ดันไหล่ออก หน้ามุ่ย