All Chapters of ศิโรราบเพียงคุณ: Chapter 31 - Chapter 40

เหมือนจันทร์ถูกปิดหน้าปิดตามองไม่เห็นใคร ได้ยินเสียงพวกมันคุยกันรวมถึงกลิ่นอับชื้นล่องลอยในอากาศเท่านั้น สองมือถูกมัดติดกับบางอย่างไวด้านหลังรวมถึงเท้าด้วย น่าจะเป็นเก้าอี้ที่ไหนสักแห่งพวกมันเป็นใคร จับตัวเธอมาทำไม ทำเพื่ออะไร“เธอเป็นผู้หญิงของเสี่ยสิโรจน์ใช่ไหม”เสียงเข้มดุดันดังขึ้นใกล้ๆจนเหมือนจันทร์สะดุ้ง จากตอนแรกฟังพวกมันคุยกันเองเท่านั้น ดูท่าน่าจะเป็นศัตรูของสิโรจน์ไม่ผิดแน่“ชะ ใช่ พวกแกจับฉันมาทำไม”ถามทำไมก็เข้าไปจับตัวในบ้านสิโรจน์ไม่ใช่หรือไงเล่า แต่เอ๋ ไม่สิ หากพวกมันเป็นศัตรูจริงเธอก็ไม่ควรยอมรับว่าเป็นเด็กเสี่ย “ไม่ใช่ ฉันไม่ใช่ผู้หญิงของเสี่ย”โธ่เอ๊ย แก้ตัวตอนนี้จะทันยังไงเนี่ยจันทร์เอ๊ยเสียงรอบข้างเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนที่จะพากันหัวเราะร่วนเสียงดัง“โกหกอะไรก็คิดให้ดีหน่อยสิ เข้าไปจับตัวในบ้านเสี่ยนะจะไม่ใช่ได้ยังไง”“ฉันเป็นสาวใช้ที่นั่นนะ ไม่ได้เป็นผู้หญิงของเสี่ยอย่างที่พวกแกเข้าใจเลย”“หึ คิดว่าจะเชื่อง่ายๆหรือไงวะ ภาพข่าววันเกิดคุณภาก็หน้าเธอนี่”โอ้ ไม่นะ ความลับแตกเสียแล้ว เหมือนจันทร์เม้มปากแน่น หัวใจเต้นระรัวสั่นกลัวไปหมด“พะ พวกแกอย่าทำอะไรฉันเลยนะ ฉันไม่

ความหงุดหงิดจากการเห็นหญิงสาวขึ้นไลฟ์พลันดับสลายแปรเปลี่ยนเป็นอารมณ์ดิบเถื่อนทันทีเมื่อออกจากห้องน้ำในสภาพชุดคลุมแล้วเห็นกระต่ายตัวน้อยใส่ชุดนอนสีขาวเปิดเปลือยอวดเรือนร่างขาวราวกับหยกนั่งหมิ่นๆบนเตียงกว้าง ผิวสีขาวละเอียดแดงเรื่อเมื่อเห็นสายตาลามเลียบ่งชัดถึงไฟราคะร้อนแรงในตัวดวงตาเขินอายช้อนมองแวบเดียวหลบ ก่อนที่ร่างบอบบางดึงดูดสายตาจะลุกแล้วก้าวมายืนตรงหน้า“จันทร์สวยไหมคะ”คล้ายอับอายแต่ก็ใจกล้า สู้กับความขัดเขินในตัวนั่นคือสิ่งที่สิโรจน์ชื่นชอบจากเหมือนจันทร์ฝ่ามือหนารวบเอวเล็กเข้ามาแนบชิด โน้มใบหน้าต่ำลงมาดอมดมกลิ่นหอมครีมอาบน้ำราคาแพง กลิ่นหลากหลายพันธุ์ไม้เย้ายวนปั่นป่วนลมหายใจได้อย่างน่ากลัวไม่เคยมีใครทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นเท่านี้มาก่อนมืออีกข้างวางแนบสะโพกมน ลูบไล้และบีบบางเบาก่อนจะเลื้อยต่ำแทรกไประหว่างขาสัมผัสจุกสีขาวนุ่มซึ่งปกปิดจุดซ่อนเร้นไว้“สวยมาก”น้ำเสียงแหบพร่า ความร้อนพุ่งพรวดทั่วร่าง จุดกึ่งกายปวดร้าวมือนุ่มเลื่อนมาโอบกอด เงยหน้ามองด้วยใบหน้าแดงก่ำ “หายโกรธจันทร์นะคะ”สิโรจน์กระตุกยิ้ม โน้มตัวอุ้มหญิงสาวแล้ววางลงกับเตียงกว้างตามติดแนบชิด มือวางลูบไล้เรียวขาจา

“วันนี้อากาศดี ไปดูพระอาทิตย์ขึ้นด้วยกันไหมคะเสี่ย”วันนี้ถูกปลูกแต่เช้ามืด ทว่าในความมืดสลัวสิโรจน์กลับเห็นแสงสว่างพร่างพรายเบื้องหน้าเมื่อพบรอยยิ้มสดใสส่งให้มาเขาเอื้อมมือไปกุมมือยื่นตรงหน้าโดยไม่ลังเล ลุกตามแรงฉุด ออกไปนั่งริมระเบียง อากาศเช้าๆหอบลมเย็นบางเบาปะทะผิวกายแต่ไม่ได้หนาวเหน็บเพราะมีไออุ่นจากหญิงสาวส่งผ่านมือเล็กซึ่งกอบกุมแน่นตั้งแต่ออกจากห้องดวงตาเขายังไม่ชัดเจน ทิ้งตัวพิงเก้าอี้ เหม่อมองไปยังขอบฟ้าสีส้มทอประกายบ่งบอกถึงเช้าวันใหม่วันใหม่ ที่ความรู้สึกผิดยังเกาะกุมเต็มหัวใจ“จันทร์อยู่มาตั้งหลายเดือน ยังไม่เคยออกมาดูพระอาทิตย์ขึ้นเลยค่ะ พี่ไรยาบอกว่าจากมุมนี้ก็เห็นได้”เสียงเจื้อยแจ้วดูเหมือนจะพูดเก่งมากกว่าเดิม เขารู้ว่าหญิงสาวพยายามปลอบใจอยู่เอียงหน้ามองคนพูดด้วยแววตาอ่อนลง สบายใจเมื่อเห็นความสดใสอยู่บนใบหน้าอ่อนหวาน“เสี่ยมองจันทร์ทำไมคะ หรือว่ามีขี้ตาเหรอ ไม่จริงน่า จันทร์ล้างหน้าแล้วนะคะ”เหมือนจันทร์เอียงหน้าหนี ขยี้ตาด้วยความอายสิโรจน์กดยิ้มมุมปาก ส่ายศีรษะไปมาทั้งที่เธอไม่ได้มอง“แบบนี้โอเคหรือยังคะ”ไม่ตอบแต่พยักหน้า แปลกใจตัวเองไม่น้อย ทำไมจึงเลือกกลับมา ทั้

เจียมพจน์ให้คนแอบตามสิโรจน์เงียบๆ นึกไม่ถึงว่าคนอย่างมันจะมีวันถูกใจหญิงสาวจนติดหนึบไว้ข้างกายตลอดไม่ห่างเห็นแบบนี้ แสดงว่าผู้หญิงคนนั้นต้องสำคัญมาก และจะเกิดอะไรขึ้น หากถูกคนไว้ใจหักหลังเพียงแค่คิด ก็สนุกจนตื่นเต้นนั่งไม่ติดแล้ว“เราเจอพ่อของผู้หญิงคนนั้นแล้วครับ ถูกคนของเสี่ยซ้อมตอนนี้กลับไปอยู่ที่บ้านเกิดครับ”“หึ ไปลากตัวมันมาสิ มีอะไรจะสั่งสักหน่อย”“ได้ครับ”ลูกน้องออกไป ขณะที่เจียมพจน์ยกยิ้มชั่วร้าย กล้ามาแส่หาเรื่องเขากับพ่อ เขาควรต้องเอาคืนกลับสักหน่อย จะได้รู้ว่าไม่ควรยุ่งกับเรื่องไม่ควรยุ่งเสียบ้างดนัยถูกจับมายังโกดังร้างที่ไหนสักแห่ง ก่อนจะพบชายแปลกหน้าแต่งตัวดูดีก้าวเข้ามาด้วยท่าทีหยิ่งยโส ปึกชายคนนั้นโยนซองสีขาวหนึ่งซองมาเบื้องหน้า เขาไม่รอช้ารีบหยิบเปิดดูจึงรู้ว่าเป็นเงินจำนวนหนึ่ง มากพอให้เขาเอาชีวิตรอดไปอีกหลายเดือน“คุณเป็นใคร”ดนัยถาม“ไม่จำเป็นต้องรู้ นี่คือค่าปิดปากเรื่องที่สั่งให้ทำวันนี้”“เรื่องอะไร ฉันไปตกลงจะทำให้เมื่อไหร่”“ถ้าทำสำเร็จ จะให้เงินอีกสิบล้าน”คนเห็นแก่เงินตาวาววับ รีบนับยอดเงินจำนวนล้านหนึ่งในมือแล้วเงยหน้ามองชายดูดีอีกครั้ง“อยากให้ฉันทำงา

“จันทร์ขอโทษค่ะเสี่ย”สถานการณ์ถูกจัดการจบลงอย่างรวดเร็ว สิโรจน์ดึงเธอออกจากโกดัง ทิ้งดนัยไว้กับลูกน้อง ส่วนคนที่ชื่อเจียมพจน์ถูกลูกน้องนำส่งโรงพยาบาล ลูกน้องบางส่วนของสิโรจน์ช่วยกนกนุชกลับมาอยู่บ้านพักดังเดิมแล้วเหมือนจันทร์ยกมือไหว้ด้วยความรู้สึกผิดเสียใจ หากสิโรจน์จะโกรธแค้นเธอก็ยินดีรับทุกอย่างสิโรจน์อยากจะโกรธอยากชิงชังที่กล้าขโมยของเขา หากไม่ให้คนตามติดเหมือนจันทร์คงทำลายชีวิตเขาไปแล้ว แต่ก็นั่นแหละ ทุกอย่างไม่มีสิ่งไหนเล็ดลอดผ่านสายตาไปได้“จะเล่าความจริงให้ฟังได้หรือยัง”แสร้งเอ่ยถาม อยากได้ยินจากปากหญิงสาวมากกว่าเหมือนจันทร์เหลือบมองคนหน้าดุแล้วก้มหน้าไม่กล้าสบตา บีบมือบนตักจนชื้นก่อนจะเปิดปากเล่า“พ่อจันทร์มาป้วนเปี้ยนแถวคอนโดได้หลายอาทิตย์แล้วค่ะ เงินที่เสี่ยให้ไปหมดแล้ว อยากขอเงินเพิ่มแต่จันทร์ไม่มีให้ ก่อนจะหายไป เมื่อไม่กี่วันก่อน พ่อก็กลับมาอีกครั้ง บอกว่าเสี่ยให้ลูกน้องไปซ้อม…เขาโกรธมากค่ะ”“แก้มแดงวันนั้นถูกตบมาใช่ไหม”น้ำเสียงเข้มขึ้นจนเหมือนจันทร์แทบหายใจไม่คล่อง“ค่ะ พ่ออยากให้จันทร์ขโมยข้อมูลลูกค้าของเสี่ย แต่จันทร์ไม่ทราบว่าพ่อทำงานให้ใคร พ่อเอาแม่มาขู่ จันทร์ก็