All Chapters of ศิโรราบเพียงคุณ: Chapter 41 - Chapter 50

เหมือนจันทร์รีบตั้งกล้องให้สูงหน่อยไม่ให้เห็นปลายเท้า ส่งสายตาดุๆให้คนด้านหลังอย่างแค้นเคือง แทนที่จะสำนึกกลับไม่สะท้าน แถมยังหอมแก้มฟอดใหญ่เสียงดังทำเอาคอมเมนต์แตกเมื่อกี้เสียงอะไร ไม่ใช่เสียงจูบเหรอไม่นะ น้องอยู่กับแฟนไม่จริง นี่เราแอบรักคนมีเจ้าของเหรอเนี่ยขอดูข้างๆหน่อย น้องอยู่กับแฟนใช่ไหมตอบคอมเมนต์หน่อยน้องสาว เรื่องพวกนี้สำคัญกับใจพวกพี่มากนะโอ๊ย พวกพี่ๆเลิกรบกวนชีวิตส่วนตัวของน้องได้แล้วนะน้องจะมีใครก็เรื่องของน้องปะ พวกพี่ๆแก่แล้วก็ปล่อยน้องไปเจอคนดีๆเถอะตอบหน่อยแม่ค้าคนสวย เปิดกล้องหน้าหน่อย เร็วๆ“เสี่ยทำอะไรเนี่ย เห็นไหมคอมเมนต์เด้งไม่หยุดเลย”เหมือนจันทร์กระซิบดุคนที่ยังกอดด้านหลังไม่ห่าง “ก็บอกไปสิ”“จะบอกอะไรคะ ปล่อยได้แล้วจันทร์จะทำงานนะ”“ไม่ตอบคอมเมนต์ขายของไม่ได้นะ”“เสี่ย”คนฟังใจแป้ว มองดูคอมเมนต์ยังหลากหลายเด้งขึ้นไม่หยุดและไม่มีคนกดซื้อสินค้าเลย โอ๊ย บ้าจริง สิโรจน์เล่นบ้าอะไรเนี่ย“ตอบไปสิ”กระซิบชิดใบหู ก่อนจะอ้าปากไล้ลิ้นกับติ่งหูแล้วดูดดึงขบเม้มจนแดงเรื่อทันตา “ตะ ตอบว่าอะไรคะ”เหมือนจันทร์เม้มปากแน่น ใจสั่นสะท้านไปหมด“ตอบตามจริง”“เป็นเด็กเสี่ยเหรอ

เหมือนจันทร์อ้าปากตาค้างเมื่อเห็นสภาพห้องชัดเจน เพราะมันไม่ใช่ห้องนอนของเธอแต่เป็นของอีกคนต่างหาก ลุกลี้ลุกลนรีบลุกใส่เสื้อผ้าตัวเอง จัดแจงผมเผ้าให้เข้าที่ ในจังหวะเร่งสาวเท้าออกจากห้องกลับหยุดเท้าแทบไม่ทันเมื่อเจ้าของห้องตัวจริงเดินออกจากห้องแต่งตัวในชุดสูทพร้อมทำงานขณะที่เธอเพิ่งตื่นสิโรจน์ยกยิ้มอ่อน สาวเท้าเข้ามาขณะที่หญิงสาวลนลานรีบวิ่งไปทางประตูแต่ก็ยังช้ากว่าคนขายาว ถูกคว้าเอวได้ จับพลิกมาเผชิญหน้า ก่อนจะแนบแผ่นหลังงามลงกับประตูซึ่งไม่ทันได้แตะแม้แต่น้อย“ทำไมไม่ไปห้องจันทร์”คนโมโหขึ้นเสียงถาม สิโรจน์แสร้งทำเป็นไม่รู้ ยื่นหน้าต่ำลงมา“ต้องเจาะจงเอาจันทร์ได้เฉพาะห้องจันทร์เหรอ”โอ๊ย ที่ไหนก็ได้ที่ไม่ใช่ห้องของเขา“ปล่อยนะ จันทร์จะรีบลงไปก่อนจะมีคนเห็น”“มีคนเห็นแล้วยังไง”หญิงสาวมักทำให้แปลกใจเสมอ พื้นที่ชั้นสองเขาไม่เคยให้อภิสิทธิ์หญิงสาวคนไหนนอกจากแม่บ้านทำความสะอาดขึ้นมา เธอควรจะดีใจไม่ใช่กลัวใครเห็น“เสี่ย ปล่อยได้แล้วนะ”สิโรจน์ไม่เข้าใจหรอก เกิดคนอื่นเห็นแล้วเข้าใจผิดๆขึ้นมาจะทำยังไง กับเขาคนอื่นไม่กล้าหืออืออยู่แล้ว แต่เธอเนี่ยสิ แค่คิดก็ปวดหัวอยากสลัดสิโรจน์ออกไปไกลๆแล้ว

ศศิมาพูดโอ้อวดคนโน้นทีคนนี้ที ก่อนจะพาผู้หญิงในข่าวมาพบสิโรจน์ แน่นอน ว่าทั้งสองเคยพบกันมาก่อนและเมนิลาก็ชื่นชอบสิโรจน์มากอยู่แล้ว“สวัสดีค่ะพี่สิ”เมนิลามีใบหน้าวงรี ขาวสะอาดสะอ้าน แต่งเติมเครื่องสำอางราคาแพงสวยอ่อนหวานราวเพชรล้ำค่า สวมใส่ชุดเดรสสีขาวขับผิวผ่องใส พนมมือกลางอกไหว้อย่างนอบน้อมศศิมายิ้มร่าชอบอกชอบใจ เชิดหน้าราวนางพญาหงส์ผู้สูงสง่ายากจะมีใครเทียบเท่า ทั้งที่เบื้องหลังเทียบไม่ติดเลยด้วยซ้ำ“สิ พาน้องไปเดินเล่นในสวนสิ จะได้ทำความรู้จักให้สนิทสนมกันอีกหน่อย แหม สิก็แบบนี้แหละค่ะ ขี้อาย แสดงสีหน้าไม่เก่งน่ะค่ะ”ศศิมายิ้มปริ่ม พูดอย่างสนิทสนมกับพ่อแม่ของเมนิลา วันนี้นัดกินข้าวที่บ้านสุรพลเพื่อพูดคุยเรื่องงานแต่งทั้งสองครอบครัวถึงจะพูดแบบนั้น แต่สิโรจน์ยังคงนั่งนิ่งไม่ไหวติงจนสุรพลสะกิดแขนจึงขยับเชิญเมนิลาไปทางสวนด้านหลังบ้าน“สิน่ะน่ารักมาก แม้จะจากกันไปนานแต่ก็ยังติดต่อกันอยู่เสมอเลย พูดหรือแสดงไม่เก่งค่ะ เน้นที่การกระทำมากกว่า ดูอย่างการงานสิ ก็เน้นทำมากกว่าพูดตลอด หากได้คู่ชีวิตที่ดีอย่างหนูเม สิต้องดูแลเป็นอย่างดีไม่ทำให้ผิดหวังแน่นอนค่ะ”สุรพลกลอกตามองบน ฟังถ้อยคำจีบปากจ

สุรพลกอดอกผ่อนลมหายใจ นับหนึ่งถึงสิบพยายามอดกลั้นขั้นสุด สิโรจน์พยักพเยิดหน้าให้ยายสีพาเหมือนจันทร์เข้าบ้านไปก่อนขณะที่เผชิญหน้ากับแม่บังเกิดเกล้า จากกันไปนาน เข้ามาในช่วงชีวิตแต่ละครั้งนำพาความวุ่นวายไม่รู้จบ“ก่อนจะด่าคนอื่น มองตัวเองบ้างยัง”“ไอ้สิ ฉันแม่แกนะ”“แล้วไง ทำตัวเป็นแม่เปล่าวะ นอกจากพูดเก่งแล้วทำหน้าที่บ้างไหม”“แล้วแกจะเอายังไง ฉันก็พยายามทำตัวเป็นแม่ที่ดีให้เหมือนภาบอกอยู่นี่ไง ฉันจัดหาคนมาแต่งงาน เลือกผู้หญิงดีๆมาให้ แต่ดูแกทำสิ พังทุกอย่างที่ฉันพยายามทำหมด”สิโรจน์เหยียดยิ้ม ทั้งที่แววตาเจ็บปวดเศร้าสร้อย“ก็แค่สร้างภาพให้คนอื่นเขาชมชอบแค่นั้นไม่ใช่เหรอ เอาแต่ป่าวประกาศ บอกความดีตัวเองอย่างโน้นอย่างนี้ รู้เรื่องผมดีเหมือนเลี้ยงมากับมือ ถามจริงเหอะ ผมชอบอะไร เกลียดอะไร สิ่งไหนที่อยากได้ เคยรู้อะไรบ้างนอกจากหวังเกาะกินแค่นั้น”เพี้ยะศศิมาโกรธจนหน้าสั่น ตวัดมือฟาดลงบนหน้าอย่างแรงจนอีกฝ่ายหน้าหัน ไม่มียั้งแรงใดๆทั้งนั้น ชีวิตเธอไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบสวยงาม เส้นทางแต่ละทางที่เลือกล้วนมีหนามทิ่มตำทำร้ายเป็นแผลอยู่ในใจ ปล่อยผ่าน ลืมเลือน เริ่มต้นใหม่ เพื่อสิ่งที่ดีกว่าไม่

“กูไม่คิดว่ามึงแต่งงานแล้วยังไม่ทิ้งเขี้ยวเล็บแบบนี้”น้ำเสียงคล้ายเหนื่อยหน่ายดังขึ้น ขณะที่คนถูกแขวะละมือจากสะโพกมนของสาวเสิร์ฟในห้อง ยกยิ้มยั่วเย้า“มึงคิดว่ากูจะแต่งงานจริงเหรอคาร์ล”“ก็แต่งไปแล้ว”คาร์ลหรี่ตาบอกเสียงเรียบ“แค่ละครฉากหนึ่ง แสดงให้คนที่เที่ยวป่าวประกาศงานแต่งไปทั่วดูเท่านั้น”“หมายถึงแม่มึง? แล้วทะเบียนสมรสนั่นล่ะ”“ของปลอมมีเยอะแยะ คิดจริงๆเหรอว่ากูจะยอมจดทะเบียนสมรสง่ายๆ ทั้งหมดเพื่อตบหน้าคนที่มันอวดอ้างไปต่างๆนานาว่าดีเด่นอย่างโน้นอย่างนี้เท่านั้น”คาร์ลทำหน้าเครียด ขณะที่สิโรจน์ดึงผู้หญิงเข้ามากอด อ้าปากให้เธอป้อนไวน์อย่างสบายอารมณ์“แล้วผู้หญิงที่มึงแต่งด้วยล่ะ”สิโรจน์กลืนน้ำหวานลงคอ นึกถึงใบหน้าเจ้าสาว นิ่งงันไปเล็กน้อย“ก็ไม่อะไร แค่ถูกใจยังไม่เบื่อ เลยร่างสัญญาฉบับใหม่เท่านั้น”“มึงแน่ใจว่าไม่มีความรู้สึกเข้ามาเกี่ยวเลย”สิโรจน์เลิกคิ้ว ครุ่นคิดถึงการกระทำที่ผ่านมา ยอมรับว่าแตกต่างจากผู้หญิงทุกคนจนเขาเองก็ไม่รู้ตัว ทว่า อย่างที่บอกไป เขาคนนี้ไม่คิดแต่งงาน ย่อมไม่คิดหยุดชื่นชมความงามของดอกไม้ “ก็แค่อารมณ์ชั่ววูบ อีกเดี๋ยวก็ตื่น”คาร์ลส่ายหน้า แววตามีแกมสมเพช