All Chapters of ศิโรราบเพียงคุณ: Chapter 11 - Chapter 20

“เสี่ยอย่าไล่พี่ไรยาออกเลยนะคะ” เหมือนจันทร์รู้สึกตัวในตอนสาย ประตูห้องนอนที่ปิดไม่สนิททำให้ได้ยินบทสนทนาพูดคุยของสิโรจน์และไรยาพอดีกับสิโรจน์เข้ามา เธอจึงรีบลุกแล้วบอกเสียงอ่อนสิโรจน์ทำเหมือนไม่ได้ยิน วางชามข้าวต้มไว้โต๊ะหัวเตียง ทิ้งตัวนั่งข้างเตียงคนถูกรังแกตลอดทั้งเช้าจนหลับไปเพิ่งตื่นตอนบ่าย“ลุกมากินข้าว หิวแล้วล่ะสิ”เหมือนจันทร์ถูกประคองด้วยฝีมือของสิโรจน์พิงกับหัวเตียง มือบางสั่นและรู้สึกหิวจนไส้จะขาด แต่ถึงอย่างนั้น ก็อยากคุยกับสิโรจน์เรื่องไรยาก่อนมือเล็กเอื้อมจับมือหนา ออดอ้อนทางสายตาอย่างสุดความสามารถ“เสี่ยขา อย่าไล่พี่ไรยาออกเลยนะคะ เรื่องทั้งหมดเพราะจันทร์ดื้อเอง จันทร์ผิดคนเดียวค่ะ เสี่ยอย่าไล่พี่ไรยาออกเลยนะคะ จันทร์ขอร้อง”สิโรจน์สบตาด้วยใบหน้านิ่ง ทำให้คนขอร้องรู้สึกประหม่า หายใจไม่ทั่วท้องเอาเสียเลย“ไม่ไล่ออกก็ได้ ถ้าจันทร์ลาออกจากร้านอาหารที่ทำอยู่”คำเสนอของสิโรจน์ทำให้เหมือนจันทร์หายใจแทบไม่ออก เหมือนถูกแย่งอากาศไปและกำลังตายลงอย่างทรมานช้าๆลาออก ก็เท่ากับตัดแขนตัดขาช่องทางการทำเงิน ไม่มีงาน ไม่มีเงิน แล้วชีวิตต่อจากนี้จะทำยังไง“ว่ายังไงจันทร์ แค่นี้ต้องค

ใช้เวลาทานข้าวเกือบยี่สิบนาทีจึงเสร็จ เหมือนจันทร์ไม่อยากใช้เงินที่สิโรจน์ให้มาจึงใช้เงินตัวเองแทน เมลเพียงมองเงียบๆ คิดว่าคงใช้เงินที่เสี่ยให้มานั่นแหละ จนกระทั่งอีกฝ่ายเปรย “นี่เป็นการกินข้าวมื้อที่แพงที่สุดของจันทร์เลย” เหมือนจันทร์ชวนเมลเดินริมชายหาดรอเวลาอาหารย่อย โรงแรมอยู่แค่ด้านหลังนี้เอง ใช้เวลาไม่ถึงสิบนาทีก็ถึง ไม่ต้องรีบ “ไม่ได้ใช้เงินเสี่ยจ่ายเหรอคะ” เมลเอ่ยถามด้วยความสงสัย “เอ่อ จันทร์ไม่อยากใช้เงินเสี่ยเท่าไหร่ค่ะ” เมลตกใจไม่น้อยกับคำตอบที่ได้ยิน “งั้นดิฉันจะแชร์ค่าข้าวมื้อนี้ด้วยค่ะ” “อุ้ย ไม่ต้องหรอกค่ะ จันทร์เลี้ยงเอง” เหมือนจันทร์ส่ายหน้ารีบปฏิเสธจริงจัง “เป็นการขอบคุณที่มาเที่ยวเป็นเพื่อนค่ะ” “แต่ว่า” “คุณเมลต้องดีใจนะคะ เพราะจันทร์ไม่เคยเลี้ยงข้าวใครแพงขนาดนี้” เห็นสีหน้าเจื่อนแต่ดวงตามุ่งมั่นแบบนั้น เมลก็อดจะยิ้มไม่ได้ ทำไม รู้สึกชอบใจผู้หญิงคนนี้นัก “เงินฉันมันเป็นยังไงเหรอถึงใช้ไม่ได้”สองสาวสะดุ้งพร้อมกัน เหมือนจันทร์รีบหันหลังไปทันทีไม่ทันตั้งตัวเลยว่าสิโรจน์จะก้าวพรวดพราดมายืนด้านหลังระยะใกล้เพียงเอื้อมมือเท่านั้น “สะ เสี่ย มาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ” มื

ไม่น่ากลัวกับผีน่ะสิ เหมือนจันทร์อยากร้องไห้ออกมาดื้อๆ เธอไม่ได้อยากเป็นเมียเขานะ ไม่ได้ต้องการกลับมาบ้านเขาในฐานะเมียคนหนึ่งด้วยซ้ำ ที่ยอมเป็นคู่นอนเพราะต้องการช่วยกนกนุชเท่านั้น สิโรจน์เองก็น่าจะรู้แก่ใจว่านับแต่แรกเธอไม่สมัครใจหากไม่เพราะร้อนเงินเรื่องแบบนี้คงไม่มีทางเกิดขึ้น“ตะ แต่จันทร์ไม่อยากไป”“อย่าดื้อสิจันทร์ รู้ไหม ใครๆ ก็อยากกลับบ้านกับฉันทั้งนั้น”แต่ไม่ใช่กับเธอ เหมือนจันทร์ร้องตะโกนตอบในใจ มือไม้เย็นเฉียบ ยิ่งใกล้ ยิ่งเหมือนลานประหารเสียอย่างนั้นและใช่ ไม่มีแม้เวลาเตรียมตัวเตรียมใจกับการเผชิญหน้ากับหญิงสาวสวยงามทั้งหก บรรดาภรรยาของสิโรจน์ยืนจังก้าหน้าประตูบ้านเพียงแค่ลงจากรถ ทุกสายตาของคนที่ยืนรอก็เหมือนมีดแหลมคมทิ่มตำจนเหมือนจันทร์ไม่กล้าสบตาใครและยิ่งก้าวขาไม่ออก จนกระทั่งสิโรจน์ต้องเป็นฝ่ายรวบเอวพาเข้าไปแทนเหมือนจันทร์เกร็งตัวฝืนต่อต้าน แต่สู้ไม่ไหว สุดท้ายก็ยืนประจันหน้ากับเหล่าสาวงามทั้งหก“ยินดีต้อนรับกลับค่ะเสี่ย” ทั้งหกสาวยอมรับว่าตกใจมากเมื่อรู้ว่าเสี่ยพาผู้หญิงอื่นเข้าบ้าน แต่พอเห็นใบหน้าจิ้มลิ้ม ท่าทางหวาดๆ ดวงตาแดงเรื่อเหมือนจะร้องไห้แล้วก็ได้แต่เก็บความ

สิโรจน์เหยียดยิ้มร้าย แววตานั้นผิดหวังซ้ำซาก“มีมือมีตีนปะ หัดทำงานแลกเงินดิวะ”“ไอ้สิ แกกล้าพูดคำหยาบกับฉันต่อหน้าคนอื่นเลยเหรอ” ศศิมาถึงกับเลือดขึ้นหน้า ชี้หน้าคาดโทษ ตะโกนด้วยความโมโห“จุ๊ๆ เบาๆ สิ เดี๋ยวแขกเหรื่อในงานก็ตกใจหรอก อยากให้คนอื่นรู้เหรอว่าคุณหญิงผู้ดีเก่าคิดแต่ไถเงินเป็นเท่านั้น”“แก!”“สิ นั่นสิใช่ไหม” ศศิมาถึงกับชะงัก ดึงมือกลับด้วยความโกรธ ขณะที่สิโรจน์ปรับอารมณ์ หันไปส่งยิ้มจางให้คนที่เพิ่งก้าวเข้ามาใหม่เหมือนจันทร์เองก็เงยหน้ามองเช่นกัน เธอคนนี้ใบหน้าคล้ายศศิมา เพียงแต่ใบหน้าอิดโรยกว่า ดวงตาไร้แสงนั้นดูห่อเหี่ยวเงียบเหงาสิโรจน์ปล่อยมือจากเอวเล็กแล้วยกมือไหว้ข้างเหมือนจันทร์ ทำให้เธอต้องรีบยกมือไหว้ตามประภามองด้วยแววตาอ่อนโยน จ้องมองสิโรจน์สลับกับสาวแปลกหน้าข้างกาย เธอเดินไปจนถึงตัวหลาน ยกมือขึ้นจนสิโรจน์ต้องรีบยื่นมือไปรับ“เข้าบ้านกันเถอะ ไปกินข้าวกับน้าสักมื้อ”“ครับ” สิโรจน์พาประภาเข้าบ้าน ศศิมาได้แต่เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันไม่พอใจหนัก แต่ก็เดินตามไป เหมือนจันทร์ยืนเก้กังมองซ้ายแลขวาแล้วก็ไม่รู้จักใครเลยต้องเร่งสาวเท้าตามสิโรจน์เข้าบ้านทว่า เดินเพียงไม่กี่ก้าวศศ

เจียมพจน์ถึงกับทุบโต๊ะด้วยความโมโห โชคดีที่ลูกน้องรายงานว่าสิโรจน์ไปคอนโดนันทิพร ตนจึงได้ยกเลิกนัดไปแล้วรีบกลับบ้านทันทีคิดว่าทุกอย่างจะเรียบร้อยเหมือนเดิม คิดว่าจะหลบสายตาของสิโรจน์ได้ ทว่า เขากลับคิดผิดโดยสิ้นเชิงเมื่อสิโรจน์ปรากฏตัวที่บ้านตอนเย็น ในเวลานี้ชัยศักดิ์อย่างบิดาไม่อยู่ การเผชิญหน้าเพียงลำพังจึงเกิดขึ้น“ร้อยวันพันปีไม่คิดมา วันนี้นึกยังไงถึงได้โผล่ที่นี่ได้” เจียมพจน์ยังวางท่าวางทางทำเหมือนไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้นสิโรจน์แสยะยิ้ม พยักพเยิดหน้าไปลานกว้างด้านนอก“ไปซ้อมมือด้วยกันหน่อยสิ นานแล้วไม่ได้ซ้อมด้วยกัน”เจียมพจน์แค่นยิ้ม เขาไม่ได้ตอบแต่ลุกยืนและสาวเท้านำไปแทนสิโรจน์ขยับตัวตาม เพียงไม่นานก็ยืนประจันหน้าตรงลานกว้างข้างบ้าน“ถึงจะเป็นพี่ แต่ผมก็ไม่ออมมือให้หรอกนะ” เจียมพจน์อายุน้อยกว่าสิโรจน์สองปี เพราะแบบนั้นเขาจึงพยายามอย่างหนักช่วงชิงทุกสิ่งที่มันมีมาเป็นของตัวเอง พยายามทำตัวเก่งเทียบเท่าแต่สุดท้ายก็ยังพ่ายแพ้กลับมาแทบทุกครั้ง“เข้ามาได้ตามสบาย”เจียมพจน์ไม่คิดยั้งมือ ออกท่วงท่าสวนโจมตีดุดันหวังทำร้ายสิโรจน์อย่างตั้งใจ เขาเก็บกดกับคนอวดเก่งอย่างมันมานานแล้ว ขอช