All Chapters of วุ่นนักรักของเรยา: Chapter 31 - Chapter 40

ค่ำคืนหนึ่ง สำนักงานกลางเมืองสารวัตรคีรตินั่งหลังตรงตรวจสอบข้อมูลธนาคาร ดวงตาคมจดจ้องจอคอมพิวเตอร์ ทุกความเคลื่อนไหวหลังจากได้ไฟล์กล้องวงจรปิดที่กู้ข้อมูลมาตั้งแต่วันแรกที่เงินหายมาจนถึงปัจจุบันหมวดอุดมยืนข้าง ๆ ใบหน้าเรียบเฉยแววตาคมคมกวาดไปบนเอกสารและจอคอมพิวเตอร์ทุกจุด เขาพูดเสียงเรียบแต่ชัดเจน “คุณนั่งดูกล้องวงจรปิดธนาคารนี้ทุกวันเลยรู้ตัวไหม เจออะไรผิดปกติบ้างหรือยังครับ”“…เหมือนกัน”“ครับ? อะไรเหมือนกัน”“ภาพในกล้องวงจรปิดตอนเช้ามืดมันเหมือนกันกับวันที่เงินถูกขโมย”“หมายความว่ายังไง?”สารวัตรยุบหน้าต่างจอให้ดูทีเดียวพร้อมกันเวลาหน้าจอที่ขึ้นพร้อมกันแต่คนละวัน ภาพวีดีโอเหมือนกันถุกวินาทีนานนับชั่วโมง“จริงด้วย นี่มันหมายความว่ายังไง..ตัดต่อเหรอ”“เหมือนโปรแกรมวางซ้อนทับวีดีโอ”“ตรวจสอบได้ไหมครับ”“เดี๋ยวผมจะลองดู”ทุกเช้าในสำนักงาน สารวัตรคีรติมักจะนั่งดูหน้าจอที่เป็นวีดีโอจากกล้องวงจรปิดธนาคารกลางที่เงินหายไปพันล้านบาท ช่างทางเทคนิคกู้มันมาได้ครบทุกจุดสี่สิบตัวในเวลาย้อนหลังสามเดือน โดยมีหมวดอุดมเดินมาสมทบช่วยกันวิเคราะห์ พร้อมเครื่องดื่มแก้วโปรดอย่างเอสเปรสโส่แก้วเล็กแต่เข้มจ

โรงพยาบาลสารวัตรคีรติยืนอยู่ตรงมุมห้องโรงพยาบาล จอทีวีเล็กๆ ข้างเตียงเปิดภาพข่าวทายาทนักการเมืองสี่คนเรียงแถวเข้าห้องประชุม สวมสูทเนี๊ยบ ผูกไทด์อย่างดี ดูดีมีสง่าราวกับคนละคน แต่นั่นกลับไม่ได้ทำให้สารวัตรหนุ่มหันหน้าไปสนใจสองเดือนที่ผ่านมา เด็กที่อยู่กับตำรวจเหมือนเล่นพ่อแม่ลูกในคอนโด ดูใสซื่อ สดใส เล่นเกมไปวันๆ ไม่มีความกังวลเรื่องอนาคตอะไรเลย แต่ตอนนี้บนจอ เด็กเหล่านั้นกลายเป็นทายาทของตระกูลนักการเมืองใหญ่ มีพลัง มีอำนาจ มีเหตุผลของผลประโยชน์ซ่อนอยู่ทุกมุมทุกคำพูด ทุกรอยยิ้มที่เขาเคยเห็น…ปลอมเปลือกสิ้นดีสารวัตรคีรติคิดไปไกลกว่าเดิม…ทุกคำที่เด็กพูด บอกรัก รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ การสัมผัส แม้กระทั่งเรื่องส่วนตัวที่เคยแชร์ให้กันทั้งหมดมันอาจเป็นเพียงการแสดงความเงียบในห้องโรงพยาบาลกดทับลงบนอกให้หัวใจเต้นช้าลงสายตายังคงจับจอไม่กระพริบ ทุกภาพ ทุกรอยยิ้ม ทุกคำพูดในข่าวกำลังสะกิดความจริงที่เขาไม่อยากยอมรับการกระทำของเรย์ไม่ใช่เด็กไร้สาระอย่างที่เข้าใจแต่ร้ายกาจล้ำลึกและทุ่มสุดตัวเพื่อธุรกิจของครอบครัวความรู้สึกตกเป็นเหยื่อ เป็นตัวละครในเกมส์ที่เรยาชอบถูกควบคุมประเดประดังเข้ามาให้รู้สึก

เสียงพูดคุยแว่วมาตามสายสนทนาแต่คนเมาก็ผลอยหลับไปลมหายใจสม่ำเสมอ มือยกปิดหน้า ร่างกายเอนไปกับพนักเบาะปล่อยให้สติเลือนหายลงไปทั้งอย่างนั้น“อยู่ตรงนั้นอย่าไปไหน”เสียงสายตัดไปทั้งที่ปีรามิดไม่รู้เรื่องรู้ราวมีเพียงเสียงคลื่นสาดซัดไกล ๆ ..….ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ไฟหน้ารถคันหนึ่งก็แล่นเข้ามาจอดข้าง ๆ รถของปีรามิดตึก ตึก ตึกเงาของหมวดอุดมในชุดลำลองสีดำทะมึนมาพร้อมกับใบหน้าเคร่งขรึมที่ไม่ได้อยู่ด้วยกันหลายวัน ก้าวขายาวไม่กี่ก้าวก็ลงมาเคาะกระจกหน้าต่างติดฟิล์มทึบไม่เห็นด้านใน“ไอ้เด็กเป็ด!!” เสียงแข็งกร้าวที่นายตำรวจชอบใช้เรียกส.ส.แรปเปอร์ดังลั่นเจ้าตัวไม่รู้สึกรู้สาหลับตาพริ้มสบายใจทั้งที่ในมือยังมีกระป๋องเบียร์และมือถือหล่นอยู่ข้างกายเจ้าหน้าที่ตำรวจหยิบบางอย่างในกระเป๋าขยับยุกยิกที่ประตูรถหรูสะเดาะกลอนเข้ามานั่งเบาะข้างคนขับได้อย่างง่ายดาย ปลดล็อค ทันทีที่เปิดประตูเข้ามาข้างใน กลิ่นเบียร์และกลิ่นทะเลก็ปะทะใส่ ปีรามิดเมาหลับอยู่บนเบาะคนขับ มองคนข้างนอกรถแทบลืมตาไม่ขึ้น“ไอ้เด็กเลี้ยงแกะ” หมวดอุดมว่าให้แล้วอ้อมไปนั่งข้างคนขับปิดประตูเสียงดังจนเจ้าของรถสะดุ้งลืมตาปริบๆ ปีรามิดขมวดคิ้วฝืนมอ

คนตัวเล็กสะดุ้งวูบ หายใจติดขัดเมื่อถูกจู่โจมแบบไม่ทันตั้งตัว เสียงแหบพร่า พูดจาเร็วปรื๋อเหมือนกลัวโลกจะไม่ทันฟัง แต่กลับไม่มีความแพรวพราวเจ้าเล่ห์เลยสักนิด ท่าทางเหมือนเด็กที่ฝังใจกับคนเจ้าชู้มากทั้งที่จริงแล้ว…อยู่คนเดียวไม่เป็นทั้งที่โหยหาคนดูแล แต่กลับไม่ยอมบันทึกชื่อใครไว้ในโทรศัพท์ ทว่ากลับตั้งเขาไว้เป็น เบอร์ฉุกเฉิน โทรหาแทบทุกครั้งที่เมาเละจนไร้สติแขนเรียวโอบลำคอหนาแน่นขึ้น ริมฝีปากเล็กประกบตอบอย่างไม่ทันคิด เหมือนกำลังดิ่งลึกเข้าสู่อันตรายที่ทั้งหวาดหวั่นทั้งโหยหา“อื้อ~” เสียงหวานครางต่ำถูกกลืนหาย เมื่อปากเล็กถูกขบกัดอย่างหิวกระหาย ริมฝีปากหนาฉกชิมรสหวานดึงยืด ก่อนลิ้นร้อนจะสอดกวาด ลากเกี่ยวลิ้นเล็กออกมาดูดเลียสลับกัน สองปลายลิ้นต่างขนาดเสียดสี ปาดเลียหน้าลิ้นของอีกฝ่ายราวกับกำลังแย่งชิงความหวานที่ไม่มีวันพอไฟร้อนคุกรุ่นกระจายทั่วร่างในห้องแคบ เสียงหอบหายใจดังก้องอวลในรถ วันนี้ไอ้ดื้อปีรามิดน่ารักกว่าทุกคร้งตั้งแต่เจอกันมา แค่พูดว่าเคยคบพี่ต่างพ่อก็ทำหน้าเศร้าจะร้องไห้บอกเลิกทั้งที่ไม่ได้คบกัน แต่พอบอกว่าจะไม่มีทางกลับไปคบกับแฟนเก่าก็กระโจนเข้าจูบแบบสู้ตาย เป็นคนที่ซื่อสัต

เสียงช้อนกระทบจานดัง แกร๊ก กลางร้านอาหารไฟหรูหราตกแต่งด้วยแชนเดอเลียร์ระยิบระยับเรยาทำหน้าบูด ยกช้อนขึ้นแล้ววางลงทันที “กับข้าวร้านมิชลินห้าดาวแม่ง…แดกไม่ลงว่ะ” เรยาพูดพลางพิงพนักเก้าอี้ เอนหัวไปด้านหลังอย่างเบื่อหน่ายปีรามิดเลิกคิ้วกอดอกมอง “เรื่องมากนะมึงไอ้เรย์” น้ำเสียงติดรำคาญแต่ก็ยังยกแก้วเหล้าขึ้นจิบสบาย ๆเรยาถอนหายใจยาว ดวงตาหม่น ๆ “กูอยากกินไก่ทอดที่เมียสั่งให้มากกว่า” น้ำเสียงแผ่วคล้ายคิดถึงโรมหรี่ตายกยิ้มมุมปาก “เมียอ่อ~”ปีรามิดเหร่ตามองหมั่นไส้ “ใครอ่ะ เมียพี่เรย์คนหล่อ?”แวซายที่นั่งไขว่ห้างอยู่หัวโต๊ะยกคิ้วสูง “ไหนมึงบอกว่าโสดไง”โรมแทรกอย่างสะใจ “ห่างกันเป็นเดือนเขามีผัวใหม่เป็นหมวดอุดมไปแล้วม้าง”แวซายพยักหน้าตาม “เนอะไอ้มิด”ปีรามิดสำลักน้ำไอโคลก แค่ก ๆ ๆ ตาเบิกกว้างรีบปัดมือ “จะ…จะไปรู้ได้ไง ก็ไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย!” เรยาหรี่ตายกมุมปากยกยิ้มกวน“มี พิราบ สุด ๆ”ผั่วะ! เสียงฝ่ามือสามคนฟาดลงบนหัวเรย์แทบพร้อมกัน“พิรุธ!”เรยาหัวเราะได้ในในเกือบรอบเดือน “ขอบคุณที่แก้ให้ครับเพื่อน ฮ่า ฮ่า ฮ่า”โรมหรี่ตามองเพื่อนนิ่ง ๆ ริมฝีปากยกยิ้มเจ้าเล่ห์ “พูดถึงเมียตำรวจทำไมว