Semua Bab วุ่นนักรักของเรยา: Bab 21 - Bab 30

วันเสาร์บ้านผู้หมวดอุดมศักดิ์ แกร่ก… แต๊กกกกๆๆๆๆๆๆ … “ไอ้เหี้ย! กูบอกให้ระวังหลังไง!” เสียงตะโกนปนหัวเราะดังออกมาจากห้องโถง เสียงเมาส์กดคลิกตามจังหวะเกมก้องสะท้อนผนัง ตัวละครกระโดดเล็กน้อย หมุนตัวหลบการโจมตีในเกม เสียงปัง ๆ ๆ ดังตามจังหวะมือเขย่าเมาส์ “หนวกหู!! เมื่อไหร่จะเลิกเล่นเกมส์สักที” หมวดอุดมศักดิ์พ่นลมหายใจตวาดลั่นบ้าน “แป๊บนึงกำลังจะชนะแล้ว” ปีรามิดทำเสียงยียวนเออออแต่ไม่ขยับเขยื้อนจากหน้าจอ “หยุดเล่นเดี๋ยวนี้!!” น้ำเสียงเรียบแต่เต็มไปด้วยอำนาจ ทำให้ทุกอย่างหยุดนิ่งไป “มีเมลล์ส่งเข้ามาหาคุณด้วยล่ะ ผมปลดล็อคดู เขาบอกว่าอะไรน้าฟินแลนด์สามวันเวลาสามนาฬิกา…เหมือนรหัสลับปฏิบัติการในเกมส์เลย” ร่างผอมบางลอยหน้าลอยตาเล่นเกมส์ต่อสู้เสียงดังแล้วหัวเราะไปพร้อมกัน ตึก ตึก ตึก หมั่บบ!! หมวดอุดมศักดิ์เอื้อมมือมาบีบแก้มขาวให้หันหน้ามาสบตาแรงๆ “ฉันบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่ามายุ่งกับของของฉัน…อยากตายเหรอไง!” เสียงแข็งกร้าวเย็นชาเค้นต่ำกดดันคนตัวเล็กไม่ต่างจากราชสีกับลูกแมว ดวงตากลมใต้ผมหน้าม้าต้องแสงวาวชั่วครู่แม้จะถูกบีบจนเจ็บกรามแต่เลือดนักสู้ก็ไม่ยอมง่ายๆ “ถ้าผมตาย ข้อม

นิ้วยาวของเรยาเกี่ยวขอบกางเกงผ้านุ่มลื่นสีขาวลงพ้นเนินสะโพกดึงลงจนร่วงหล่นลงไปกองกับพื้นทำให้ท่อนล่างคุณตำรวจไร้เครื่องป้องกัน “ตัวเองชอบตอนเค้าติดสัตว์ไง” ปากได้รูปที่ชอบพ่นคำลามกทำเอาเจ้าของงบ้านนมันเขี้ยวอย่างหนัก มือข้างหนึ่งของคุณตำรวจบีบกรามเจ้าหมาตัวโตแน่นแตเจ้าตัวดีกลับเอียงหน้ามาเลียหลังมือขาวสว่างเอาอกเอาใจ สองมือที่กอบกุมก้อนสะโพกแน่นสอดลึกลงไปในร่องหลืบคับแคบ รอยยิ้มเล็กๆ เริ่มปรากฏขึ้นบนใบหน้าสารวัตรหนุ่มยิ่งทำให้หมาอย่างเรย์ได้ใจหันหน้ามองเนื้อแท่งขาวราวกับบไส้กรอกอวบอิ่มสิ่งกลิ่นหอมหวน เกร็งข้อมือโอบอุ้มก้อนเนื้อแน่นยกขึ้นน้อยๆ ร่างสูงของสารวัตรต้องเขย่งปลายเท้า เจ้าหมาเด็กไม่รู้สำนึกว่าทำความผิดยังคงนัวเนียของโปรดไม่หยุดหย่อนหน้าหล่อๆ มุดกลางหว่างขาคนพี่แหงนหน้าเสยปลายลิ้นลากผ่านถุงเนื้อนุ่มนิ่มปาดเลียลำร้อนขาวเนียนยิ่งกว่าผิวเด็กอ่อน แท่งเนื้อที่มักจะมีปฏิกริยากับสัมผัสของหมาบ้าอย่างเรย์เสมอ มือสองข้างของสารวัตรคีรติต้องประคองบ่ากว้างเอาไว้เมื่อถูกช้อนสะโพกขึ้นจนไม่สามารถเหยียบพื้นได้ ขาสองข้างกางออกกว้างจนแทบจะขี่คอคนเมา “อืมมม~” คุณตำรวจส่งเสียงครางแผ่วทุ

“ขอจับด้วยคนสิครับ” เสียงกระเส่าพร่าออกมา ดวงตาเปล่งประกายร้อนแรง “ไหนว่าเมา” คีรติเอ่ยเสียงสั่น แต่ร่างกายกลับตอบสนองทันที ร่างกายแข็งเกร็งและสั่นสะท้าน “เมาก็นอนเอาได้” เรยาพูดพร้อมดันตัวเข้าหา สองมือหนาประคองร่างบางให้อยู่ใกล้ชิดที่สุด “ใครทำนะ?” คีรติพยายามข่มเสียงสั่น แต่ลมหายใจเริ่มติดขัด “ผม.. ผมจะนอนทำตัวแข็งๆ ให้คุณตำรวจขย่มเอง ลงโทษหมาดื้อสิครับ…เอาให้หนัก~” น้ำเสียงทะเล้นแต่เต็มไปด้วยความเร่าร้อน กัดริมฝีปากล่างอย่างหยอกเย้า ร่างกายแนบชิดกระชับทุกอณู ทำให้ห้องทั้งห้องเต็มไปด้วยลมหายใจร้อน มือทั้งสองข้างเลื่อนตามส่วนเว้าส่วนโค้ง ไล่ขึ้นลงอย่างจงใจ สะโพกถูกบีบ กด กระตุ้นจนร่างตำรวจหนุ่มสั่นสะท้าน คีรติแทบจะหอบออกมาเป็นเสียงคราง ดวงตาที่เคยสดใสเต็มไปด้วยความเซ็กซี่เย้ายวน ทุกอณูของร่างกายตอบสนองต่อสัมผัสอย่างไม่อาจห้ามได้ ลูบไล้แก้มก้นนวลเนียนครางเสียงพร่ากระเส่าแลบลิ้นเลียริมฝีปากยั่ว ดวงตาสีเข้มปรือมองเหม่อมายังร้อนกลางกาย ในอกหื่นกระหายจดจ้องคุณตำรวจตาเป็นมัน มือขาวบีบเค้นเนื้อหนังหุ้มเอ็นแท่งรูดมันขึ้นลงจนยน้ำไหลเยิ้มเล็ดลอดฝ่ามือไหลลงมาบนหลังมือเป็นทางยาว “มั

พรวดดดด! ” อ่อกก ซี้ดดดด “ ” อูยยย คับจังเตง “ “พูดมาได้ก็ของนายมันบวม” “แฉะขนาดนั้นแท้ๆ ยังแน่นขนาดนี้ ซี้ดดด แต่เสียวอ้ะ สุดยอดไปเลย ทีเดียวมิดด้าม คุณตำรวจเก่งจัง” “ไม่ต้องมาชม อือออ เหมือน…จะแหก” “เสียวปะ~” “แสบละเนี่ย” “เค้าชักเว่าให้ ถ้าเตงเสียวก็ขย่มเลยอย่าไปหยอง” “เลิกพร่ามภาษามนุษย์ต่างดาวสักที… อื๊ออ!!” “ค่อยๆ นะครับคุณตำรวจแข็งใจไว้~” “ไอ้..หมาบ้าเรย์!” “พูดคำหยาบที่สุดในชีวิตแล้วใช่ป่ะ เอ็นดูจังขอเลียนมหน่อย” “ไม่ อ๊ะ อ๊า!” “นมเตงลามกว่ะ..” แผล้บบ “ซี้ดดดด อย่าแทงสวนสิมันแน่น” “ตอกบ่อยๆ เดี๋ยวก็หลวม ไม่สิ…บานแน่~” “นี่!” “ฮิ ฮิ ฮิ ฮิ บานแค่ไหนก็รักน้า~” “หุบปาก!” จ๊วบบบ! “อึ่ก ย อย่ากัดหัวนม” “ควบเร็วอย่ามัวแต่ขมิบมันจะแตก” “ไม่ต้องมาสั่ง อ่ะ อ๊ะ อ๊า” ปั่กกกๆๆๆๆ เสียงตอกตรึงเนื้อกระทบเนื้อดังสนั่นถี่รัวกลางห้องคอนโดยามดึกกลิ่นกายเข้มข้นของทั้งสองพันประสานอยู่ในอากาศ ร่างขาวบางกระเด้งกระดอนบนตักแกร่งหายใจหอบกระชั้นกระดกเอวสวนใส่แท่งเนื้อแข็งเข้าออกในรูรักอ้ากว้างเนื้อในหูรูดรูเล็กปลิ้นเข้าออกตามแรงขย่มถี่ๆ ปั่บๆๆๆๆๆๆ เรยา

“จำไว้ว่ากูไม่ได้อยากได้มึงแต่ต้องทำเพราะมึงเข้ามาสอดเรื่องของกูมากเกินไป” อุดมคำรามต่ำกางขาแทรกเข่าลงถ่างต้นขาอีกฝ่ายให้อ้าออกช้อนสะโพกเล็กขึ้น “จะทำอะไร!” เพี๊ยะ! เสียงฝ่ามือตีซ้ำแก้มก้นเปลือยดังสนั่น ใบหน้าเล็กบิดเบ้แต่หุบปากฉับ ปีรามิดสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ริมฝีปากเบะจะร้องไห้อุดมโน้มหน้าลงใกล้ริมฝีปากเฉียดหู “เด็กไม่ดี~” เพี๊ยะ! แก้มก้นแดงขึ้นเป็นรอยหน้าดื้อรั้นแปรเปลี่ยนเป็นสะอื้นในลำคอ “จำไว้ทุกครั้งที่ดื้อ กูจะตีแรงๆ ไม่ชอบให้ตีสินะ” อุดมสบถเสียงต่ำ ดวงตาแดงก่ำพร่ามัวจากน้ำตาพยักหน้าหงึกหงัก “ดี~เอามือจับของกู” อุดมโน้มตัวลงประกบกระซิบข้างหู กัดใบหูจนแดงช้ำ “จับ!” “…มันร้อน~” “เป็นเด็กดื้อเหรอ?” หมั่บ “มันกระตุก…” “ลูบสิ รูดขึ้นลง …รูด ดีดี” “มัน…มันพองขึ้น… ร้อน” “อืมมม~ นิ้วเล็กชะมัด กำแน่นๆ” สั่งให้คนน้องกอบกำลำร้อนแท่งแข็งขืนแล้วตัวเองใช้มือบดขยี้เม็ดทับทิมอันเล็กบนหน้าอกแบนลีนไร้กล้ามเนื้อ ร่างเล็กผวากระตุกเด้งกายขึ้นมาคล้ายกับถูกไฟช็อต ท่าทางไม่ประสีประสา กับร่างกายที่ตอบสนองได้ดีกว่าที่คาดคิดกระตุ้นสัญชาติญาณดิบของนักล่าให้พลุ่งพล่านกว่าตอน