Semua Bab วุ่นนักรักของเรยา: Bab 11 - Bab 20

ในภาพลักษณ์ตำรวจดีเด่น ไม่มีประวัติด่างพร้อยใด ๆ ยิ่งค้นประวัติก็ยิ่งขาวใสสะอาดเอี่ยมราวกับชีวิตนี้ไม่เคยทำผิดอะไรมา… เหมือนกันกับตนเอง…เหมือนกันเกินไป ชีวิตคนคนนึงจะราบเรียบได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ? หมวดอุดมนั่งมองหน้าจอที่มีประวัติของตนเองกับประวัติเพื่อนร่วมงานอีกคนที่ดูดีตั้งแต่ชาติตระกูลการศึกษารูปร่างหน้าตา ผลงานการทำงานของหน่วยปราบปรามพิเศษ ยิ่งตรวจสอบก็ยิ่งตะหงิดใจ มันสะอาดเกินไป…สะอาดจนน่ากลัว ผู้หมวดหนุ่มขมวดคิ้ว พลิกเอกสารไปมา เคยเข้าใจว่าเป็นขวัญใจชาวบ้านเพราะรูปร่างหน้าตาและผลงาน แต่หลายครั้งกลับเข้าไปในที่อันตรายอย่างแก๊งค้ายาค้ามนุษย์และบ่อนเถื่อนออกมาโดยไร้รอยขีดข่วน ให้มาทำงานร่วมกันหรือมาจับผิดกันเองกันแน่…หน้าติ๋มๆ สุภาพขนาดนั้น นึกถึงหน้าตาตอนโหดๆ ไม่ออกเลยจริงๆ หมวดอุดมยกนิ้วชี้จิ้มรอยยิ้มทรงพลังในรูปหน้าจอครุ่นคิดอย่างหนัก ทุกอย่างถูกนักการเมืองวางแผนไว้แล้วตั้งแต่แรก…หรือไม่ใช่? หรือเป็นคนอื่น? ผู้หมวดอุดมมองภาพความปกติผ่านบานเฟี้ยมเมื่อได้ยินเสียงเอ่ยแซวคนที่นั่งนึกถึงและหาข้อมูลเป็นวันจากอีกมุมห้อง เขาเชื่อมั่นในความชาญฉลาดของตนเองมากว่าไม่เป็นรอ

สารวัตรคีรติใช้ปลายนิ้วช้อนพวงไข่แฝดตอบโต้แต่มันไม่ได้ผลกับคนหน้าหนากลับกันมันทำให้แท่งเนื้อขยายใหญ่ขึ้นราวกับจะปริออก หมั่บ! สันกรามเรียวได้รูปเชิดสูงอ้าปากค้าง จากแรงจิกเส้นผมสั้นให้หงายหน้าขึ้นกระดกสะโพกงัดดุ้นเนื้อใต้คางพาดผ่าสหน้าหล่อของนายตำรวจคนเก่ง ฟื้ดดดด~ ปลายจมูกโด่งของคีรติเอียงหน้าสูดอากาศข้างลำร้อนส่งเสียงลามก ทำเอาคนทะเล้นปวดหนึบที่แท่งแข็งอยากจับฟาดปากแรงๆ “อ้าปากสิครับ” “หืม? อ้าทำไม” “จะเย็บปากเจ้านาย…ปากดีนัก” “หึ่หึ่ ฉันยังไม่ได้พูดอะไรเลยมีแต่นายพูด” “อ้าหน่อย อ่อยขนาดนี้แล้วต้องโดนสักที” “ไม่ได้อ่อย” “อย่าดื้อสิครับเจ้านาย แค่โดนแทงไม่ตายหรอก” “ฉันจะตีนายให้ตายเลยเจ้าหมาบ้า” “มีแรงทำอะไรหรือไงเมาทีไรอ่อยเก่งทุกทีคราวหลังอย่าไปกินกับคนอื่นนะ…” “ทำไม?” “เดี๋ยวจะโดนล่อ” “เด็กห่ามไม่มีใครกล้าเอาตำรวจหรอก” “นอกจากหมา” “ฮ่าฮ่าฮ่า อุ๊ป!” แท่งร้อนประจำกายถูกป้อนใส่ริมฝีปากที่หัวเราะค้างอัดแน่นในโพรงปากนุ่มนิ่ม เจ้าหมาดื้อมองเจ้านายที่รักคาบฮ็อตดอกสีแดงแท่งโตกลางลำตัวด้วยรอยยิ้มร้ายเป็นฝ่ายยกมือขึ้นลูบผมสั้นสลวยเสียเอง “หยุดหัวเราะระ

ริมฝีปากแห้งคลี่ยิ้มบาง “ไม่รู้สิ แต่ตอนแรกที่เจอเหมือนตัวร้ายในละครเลย หล่อก็จริงแต่หน้าตาร้าย ๆ พูดจาร้าย ๆ นิสัยแรง ๆ แต่พอคุยนาน ๆ เข้า…ก็เหมือนมันเป็นแค่เปลือกนอก ความจริงแล้วนิสัยโอเคเลย” “เค้าชอบเตงหรือเปล่า ผู้หมวดอะไรนั่น” เรย์ถามประชดประชันติดหยอกล้อเช่นทุกทีแต่ครั้งนี้สารวัตรกลับนิ่งเงียบไม่หันมาสบตาแล้วยิ้มดังเดิม ท่าทีชวนให้เข้าใจผิดนั่นทำให้เรย์รู้สึกไม่ปกติ ดวงตาคู่สวยที่เคยมองมาด้วยความเอ็นดูหายไปที่ไหนสักที่ “ไม่หรอก” สารวัตรหนุ่มส่ายหน้าเบา ๆ “เราต้องทำภารกิจด้วยกัน งานนี้มันค่อนข้างสำคัญ แต่เป้าหมายของเราสองคนต่างกันมากเลยล่ะ” “ยังไงอะ” เรยาถามเรื่อยๆ ใบหน้าทะเล้นหุบยิ้มลงเรื่อยๆ ทั้งที่อยากจะถามมากกว่านั้น อยากจะกระชากคอถามว่าทำไมต้องทำท่าางแบบนี้อยากจะห้ามไม่ให้มองใคร ห้ามยิ้มให้ใคร ห้ามไปเมาแล้วทำตัวน่ารักหน้าล่อต่อหน้าคนอื่น ความรู้สึกที่เคยเปิดเผยได้อย่างตรงไปตรงมาบัดนี้กลับคาอยู่ในลำคอ ความรู้สึกที่เริ่มเข้าใจว่าการเติบโตขึ้นแล้วไม่สามารถพูดทุกสิ่งที่คิดได้คล้ายจะเข้าใจมันก็ตอนนี้ “ผู้หมวดอุดมดูเหมือนจะชอบเงินพอสมควรเลย แต่ฉันไม่ได้สนใจมัน” เรย์หรี่

” หรือมึงจะเลือกไม่รับตำแหน่งที่บ้านมึงเตรียมไว้ให้ตั้งแต่มึงลืมตาขึ้นมาดูโลก โคตรเหง้าเป็นนักการเมืองแล้วจะบอกว่าให้มันจบที่เราเนี่ยนะ เอาจริงที่บอกว่าไม่ชอบนั่นไม่ชอบนี่ แต่พอออกมาทำอย่างอื่นที่ไม่เคยทำก็น่าเบื่อเหมือนๆ กันทำไม่เท่าไหร่ก็เบื่อ แถมยังไม่มีอำนาจบารมีอะไรไว้เบ่ง ใช้ชีวิตลำบากว่ะ คนที่มีเงินเยอะมีตำแหน่งในสภาดูเป็นผู้ร้ายให้คนสาปส่ง แต่พออยู่ในร้านอาหารอยู่ในผับในเค้าเตอร์แบรนด์ก็ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะมองหน้าเราด้วยซ้ำ” ” ก็จริงอย่างที่ปีรามิดมันว่านะไอ้เรย์ บางทีการแตกต่างได้มันก็ต้องพึ่งอำนาจบารมีและเงินทองนะเว้ย” “มึงรู้ไหมว่าหมวดอุดมก็เคยทำหน้าที่อารักขาคนในสภา กูค้นข้อมูลเก่าๆ เหมือนจะเคยทำงานให้พ่อแม่เราด้วยอาจจะหาข้อมูลมาไม่หมดแต่เกี่ยวกันแน่ขนาดคนที่ว่าดียังมารับจ้อปรับจ้างนักการเมืองนะเว้ย” “นี่พวกมึงยอมกันแล้วเหรอวะแค่สองเดือนเองนะ” “กูมีเรื่องต้องทำแล้วจะปล่อยให้พ่อแม่ว้าวุ่นกับปัญหาที่มีมากมายแบบนั้นกูไม่ได้สะใจอย่างที่เคยพูดไว้ว่ะ...กูคิดว่ากูช่วยเขาได้ งานในสภามันใช้มันสมองใช้เหลี่ยมมากกว่าในเกมส์กูอยากโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว กูรู้สึกว่ามันเป็นเกมส์ในชีวิตจ

ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ของหมวดอุดมดังขึ้นขัดจังหวะการสนทนา ทั้งคู่ก้มลงมองพร้อมกัน “คนที่พูดถึง…โพสต์ชื่อใครบางคนออกมาแล้วครับ” อุดมกดขยายหน้าจอ ดวงตาเบิกขึ้นนิดหนึ่ง “ส.ส. พรรคสยามรวมใจ…คนใหม่” คิ้วเข้มของคีรติขมวดเข้าหากันทันที “เอ๊ะ พรรคนี้มันมี ส.ส. คนใหม่แล้วเหรอ” อุดมรีบเลื่อนหน้าจอพลางเอ่ยเสียงตื่น “เดือนหน้า…จะมีการรับตำแหน่งของ ส.ส. พรรคสยามรวมใจ คนใหม่…ทั้งหมดสี่คน” “โอ๊ะ…คุณรู้ได้ยังไงครับสารวัตร” คีรติพ่นลมหายใจออกช้า ๆ คล้ายเก็บความกังวลไม่อยู่ “ผลการโหวตของข่าววงในมันออกมาแล้ว” อุดมเม้มปากแน่น “เอ๋…แต่ไม่มีข่าวหน้าพวกเขาออกมาเลยนี่ครับ” “เห็นว่าจะได้เห็นพร้อมกันวันเปิดตัว” คีรติว่าชัดถ้อยชัดคำ เสียงทุ้มต่ำหนักแน่น “นโยบายใหม่ที่ไม่ให้เปิดเผยใบหน้าก่อนรับตำแหน่ง…เพื่ออะไรก็ไม่รู้ แต่ก็มีคำสั่งนั้นออกมาแล้ว” หมวดอุดมชะงัก สายตาสั่นเล็กน้อย “แปลกชะมัด…เลือกแค่จากชื่อ ไม่ต่างอะไรกับไอ้ดาร์คเว็บนี่เลย ตั้งกฎในประเทศให้ดูไม่โปร่งใสไปหมด…อีกหน่อยก็คงเป็นคอมมิวนิสต์ชัด ๆ” ความเงียบกดทับลงมาอีกครั้ง ทั้งคู่สบตากัน รู้ทันทีว่าการเชื่อมโยงเริ่มปรากฏให้เห็นอย่