21 - ไม่ใช่ไม่รับผิดชอบ

ไม่ใช่ไม่รับผิดชอบ

“ก็เออนะสิ ทำเป็นตกใจไปได้”

เมื่อไม่อาจปิดบังความจริงจากสายตาของเจษพิพัฒน์ที่มองออกได้ เขาจึงยอมบอกความจริงออกมาแล้วยอมรับซึ่ง ๆ หน้ากันไปเลย

เพราะทำงานอยู่ด้วยกันมานาน จนสนิทประดุจญาติคนหนึ่งไปแล้ว ต่างฝ่ายต่างก็รู้จักนิสัยกันดีไม่ต้องถามอะไรมากความ แค่มองจากสายตาทั้งคู่ก็เดาความคิดของอีกฝ่ายได้แล้ว

และอีกอย่างเจ้านายลูกน้องคู่นี้ก็ไม่มีเรื่องอะไรที่ต้องปิดบังกันด้วย แม้แต่เรื่องส่วนตัวยังมาเล่าให้อีกฝ่ายฟังเลย และปรึกษาอีกฝ่ายอยู่เป็นประจำหากว่ามีปัญหา

“คุณเวย์ไม่ได้ป่วย แล้วก็ไม่ได้เมาค้างใช่ไหมครับ” เจษพิพัฒน์ถามกลับเพื่ออยากรู้ความชัดเจน ว่าเจ้านายตนไม่ได้ป่วยจนสมองเลอะเลือนไปแล้ว

“ฉันไม่ได้ป่วย แล้วก็ไม่ได้เมาค้างด้วย ฉันมีสติครบถ้วนดีทุกอย่างเพียงแต่เมื่อคืนไม่ได้นอน เช้ามาเลยรู้สึกเพลียก็แค่นั้นเอง วันนี้เลยนอนอยู่บ้านไม่เข้าบริษัทนี่แหละ” ศุภวัฒน์ยืนยันออกไปว่าตนไม่ได้เป็นอะไร เพียงแค่อ่อนเพลียจากการพักผ่อนน้อยแค่นั้นเอง

“ทำไมถึงไม่ได้นอนละครับ?” เจษพิพัฒน์ถามกลับอย่างสงสัยในสิ่งที่เจ้านายพูดออกมาเมื่อสักครู่ เขาก็พอจะทราบแล้วแหละว่าเพราะอะไร เพียงแค่อยากได