Semua Bab Desiring My Runaway Billionaire Uncle: Bab 41 - Bab 50

Islaine's Point of View Nginitian ko ang dalawang foreign guests na nag-dine in pagkatapos kong maihatid sa mesa nila ang kanilang order. Akala ko ay makakaupo muna ako, pero biglang may ipinasang in-room dining sa akin. This is what I hate most. Ang hirap maglakad sa buhanginan nang may dalang pagkain. Hindi pa man ako tuluyang nakakaalis sa pavilion, napasulyap ako sa kalangitan at saka sa dagat. Lunch time na kung kaya'y dapat sana ay makakasunog na ang init ng araw, ngunit hindi sa mga oras na ito. Unti-unti na kasi iyong tinatakpan ng ulap. Walang duda, sigurado akong ano mang oras ay uulan. I should be worried, but I considered it a blessing. May naisip na naman kasi ako. Nagtungo na ako sa kuwarto para ihatid ang pagkain. Pero sa halip na bumalik na sa may kusina pagkatapos iyong maihatid, naglakad ako papunta sa kuwartong tinutuluyan ni Darya. I knocked three times, maybe four, before placing my ear against the door. There were no incoming footsteps or any kind of noise, le

Islaine's Point of View “Naghintay ako sa bahay kanina. Tapos noong anong oras na at wala ka pa, pumasok na lang ako,” pagsisimula ni Coraleene sa kaniyang kuwento. Kagagaling niya lang sa trabaho at dumiretso siya rito sa bahay para kunustahin ako. Nakaupo siya ngayon dito sa tabi ko, samantalang ako naman ay nakahiga pa rin. “Nagtatanong sila sa akin kung nasaan ka. Kung hindi pa pumunta sa resort si Mang Brendan, hindi naming malalamang nagkasakit ka pala.” Maayos na ang pakiramdam ko dahil nakainom na ako ng gamot. Walang tindahang mapagbilhan si Uncle Nereus, pero nakahingi siya ng gamot kay Perseus. “I wasn't expecting this. Akala ko 'di ako tatablan ng sakit,” wika ko naman. “Salamat pala sa pagbisita.” “So, bukas? Papasok ka na?” tanong niya sa akin, hinihimas ang aking kamay. I forced a smile. “Hindi ko pa alam. Pero malaki ang chance na pumasok na ako bukas.” “Alam mo na sa susunod, ha? Huwag ka nang magpapabasa sa ulan,” paalala ni Coraleene. Kung marinig 'to ni Uncle

Islaine's Point of View TWO WEEKS LATER Dalawang linggo pa bago ang pista, pero parang nagsimula na ang gulo. Pagkapasok na pagkapasok namin kanina ni Coraleene, napatingin na lang kami sa isa't isa. Alam naming pareho na kakaibang pagod ang dadanasin namin ngayon. Coraleene wasn't lying when she said that a lot of people were looking forward for the Tapyahay Festival. Nauna pa kasing dumating sa amin ang ilang mga turista at maramihan talaga sila. “Excuse me, excuse me!” paulit-ulit kong sabi sa mga nakakasalubong at nakakasabay kong staff na may dalang mesa at upuan, habang ako naman ay mabilis na naglalakad papunta sa isang mesa. Hindi na kasi sapat ang regular na na bilang at ayos ng mesa dito sa pavilion. Dinagdagan na ang mesa at upuan na galing pa talaga sa bodega. Kung dama ko na ang pagod kahit umaga pa lang, ano na lang kaya si Perseus? Wala siya ngayon sa kitchen area at nandito siya sa may pavilion, nakabantay sa pag-aayos ng ibang staff. “Can we adjust the spacing?

Islaine's Point of View Tila nasanay na si Uncle Nereus na late na akong nakakauwi. Hindi na niya ako sinundo at hindi ko na rin siya naabutang naghihintay sa labas ng bahay. Pero kahit sanay na, alam ko namang hinihintay niya ang bawat pag-uwi ko. Sa kabilang banda, mabuti na lang talaga at hindi ako nakita ni Chris kanina dahil balak pa naman akong ihatid no'n. “Kumain ka na po, Uncle?” bungad kong tanong sa kaniya. Kasalukuyan siyang nasa mesa, nakatapat ang mukha sa may radyo. Napatingin siya sa mukha ko, bago magtapon ng tingin sa aking kamay—walang dala. “Wala pong natira,” saad ko, inunahan na siya. “Kumain na ako. Ikaw? Nakakain pa ba kayo roon?” tanong niya sa akin. Napahinga ako nang malalim. Gusto ko na lang mapahiga at matulog nang ilang araw. Napailing ako at pagkatapos ay pilit na ngumiti. “Sobrang busy po namin doon tapos walang natira. Magluluto sana sila para sa amin, pero umuwi na ako pagkatapos ng shift ko.” May ulam pa naman diyan. Pritong daing nga lang,” sa

Islaine's Point of View A quick break from work led me to the shoreline. Nakatayo lang ako sa gilid ng niyog, ang ulo ay nakasandal sa payat nitong katawan. Kahit na maraming taong naliligo sa harapan ko, hindi ko na sila pinansin. I badly needed the cold salty wind. Habang pinagmamasdan sila, minamasahe ko rin ang kamay ko. I honestly don't know how to properly massage my own hands, but I think it works because I feel a little relaxed. Sa kabubuhat ko rin kasi ito ng tray kaya minsan nangangalay at mahina na ang grip ko. Napapangiti na lang ako habang nakatingin sa mga tao—lalo na sa mga batang nakikipaglaro sa mga magulang nila. My parents were so busy in managing our company, a subsidiary of the company that my grandfather founded, and where Uncle Nereus' used to lead. May mga pagkakataon nga noong una na nagre-request ako sa mga magulang ko na magbakasyon kami o kahit simpleng get together lang basta magkakasama kami ngunit bilang lang sa daliri ko ang pagkakataon na ginawa namin