Semua Bab Desiring My Runaway Billionaire Uncle: Bab 21 - Bab 30

Islaine's Point of View Maaga kaming nagising ni Uncle Nereus. Mas nauna ako sa kaniya dahil halata namang sa aming dalawa, ako itong excited. Ganoon pa man, sabay pa rin kaming nag-umagahan, pero kaunti lang ang kinain ko. “Uncle Nereus, paano kung makita tayo ni Mang Junrey at sumama siya?” tanong ko sa kaniya habang nagpupunas ng aking mukha. Wala akong planong maligo dahil kagabi ko pa ginawa ang ritwal ko. Napailing siya at saka napatayo para dalhin sa may lababo ang tasa niya. Ako naman ay nagtungo sa harapan divider para kunin ang salamin. “Hindi iyon pupunta sa dagat ngayon. That's what he said to me yesterday,” aniya at saka hinugasan ang tasa niya. “At kung sakaling nandoon man siya at gustong sumama, hindi ko siya pasasamahin. He's the type of man that you can't trust. Lalo na para sa mga katulad mo.” A man that I can't trust, and yet he's friends with him. “Iyan na ba ang isusuot mo?” tanong niya bigla. Natawa naman ako at napailing. Ito ang pinangtulog ko. Hindi ako

Nereus' Point of View Nakahinga ako nang maluwag pagkatapos kong umahon. Kitang-kita ko naman sa may baybayin si Islaine na nakaupo habang nakatingin sa akin. This woman doesn't know how much talent it took for me to pretend like there's nothing I feel about her. Muntik na nga akong bumigay sa nangyari kanina sa bangka, noong nagkalapit ang mukha namin. Mabuti na lang talaga at kahit papaano ay na-control ko ang aking sarili. Nilangoy ko ang distansiya sa pagitan namin at nang nasa mababaw na akong bahagi, saka na ako naglakad. Hindi ko gustong mag-assume, pero napapansin kong napapadalas ang titig niya sa akin. May mga pagkakataon ding kapag nahuhuli ko siya, umiiwas siya ng tingin. But I think that's just how she is as a person, observant. Kahit naman noong nasa marangyang pamumuhay pa kami. Kapag may pagkakataong bumibisita sila sa bahay, bagay na napakadalang, ilang beses ko rin siyang nahuhuling nakatingin sa akin. Sa kompanya kapag dinadala siya roon at nagkakataong nandoon

Islaine's Point of View Hanggang kailan kaya pag-iisipan ni Uncle Nereus ang tungkol sa pagtanggap ko ng offer ni Perseus. Isang araw na ang lumipas, pero ni minsan ay hindi niya man lang nabanggit ang tungkol doon. Pero kung sabagay, kagabi nga ay umalis na naman siya at madaling araw na nakauwi. Pero nang tingnan ko ang leeg niya, wala namang marka roon. Baka nag-inom siya o hindi kaya ay pumalaot nang gabi. Nakailang scroll na rin ako sa pictures namin dahil wala naman akong ibang magawa. Hindi rin ako makapunta sa bahay nina Coraleene dahil baka magalit si Uncle Nereus kung umalis na lang ako bigla. Pero paano kung wala pala talaga siyang planong payagan ako? Napabuntong-hininga na lamang ako at saka ginawang lockscreen wallpaper ang picture ko habang namimingwit. In all fairness, Uncle Nereus knew how to correctly angle my phone. His shots were pretty good. Itatabi ko na sana ang aking cellphone para pilitin ang sariling matulog nang may kumatok sa dingding ng kuwarto. Pagkat

Nereus' Point of View Nangalahati na kami sa pangalawang bote ng alak na iniinom namin. Masarap, totoo iyon. Pero iba rin ang tama nito. I didn't check the alcohol content, but it surely did get into my system quickly. Baka dahil kulang ng liwanag dito sa loob? Nakapatay kasi ang ilaw dito. Pero dahil nakabukas naman ang solar lights niya sa labas at sa isang posteng malapit sa bahay niya, pumapasok ang liwanag no'n sa dalawang magkabilang bintana. Ang bintana niya kasi ay parang grid—gawa lang sa bamboo splints, lipak kung tawagin dito, na patayo at pahigang pinagpatong. May kurtina naman, pero kanipisan lang iyon. Hindi naman siya natatakot na masilipan dahil may kalayuan ito sa kasunod nitong bahay. Kumpara sa bahay na tinitirhan ko, 'di hamak na mas malaki ang sa akin. Dito kasi, pagpasok mo, makikita mo na kaagad ang lahat—ang higaan, ang upuang kahoy, ang pabilog na mesa, aparador at iba pang pangunahing kagamitan sa bahay. Tapos sa pinakadulo naman ay ang pinto papunta sa ban

Islaine's Point of View “Kaya?” tanong sa akin ni Coraleene nang magkasalubong kami sa may kitchen area. Wala nang laman ang dala niyang tray. Bago pa man ako makasagot, kaagad na napasigaw ang nagsisilbing head dito sa kitchen area. “Bilis-bilisan niyo ang pagkilos. Mamaya na ang pagtsi-tsismisan!” Napahinga naman muna ako nang malalim bago sumagot kay Coraleene. “Kaya!” Dala ang tray na may lamang napakalaking inihaw na pusit, naglakad na ako palabas. Ang sarap ng amoy usok nito at nate-tempt ako na kumurot para tikman ito. Hindi ko na mabilang kung pang-ilang pusit na iyon. Dito lang sa may pavilion ang venue. May isang napakalaking mesa sa gitna at napapalibutan iyon ng napakaraming upuan. May iilang pagkain na ring naka-serve doon dahil kanina pa kami nagsimulang maglagay ng mga pagkain doon. Paisa-isa na rin ang pagpuwesto ng kamag-anak ni Perseus doon. Ang mga bata naman ay kanina pa patakbo-takbo at ilang beses na akong muntikang mabunggo ng mga iyon. Pagkatapos kong ilap