Semua Bab Desiring My Runaway Billionaire Uncle: Bab 51 - Bab 60

Islaine's Point of View Sabay kaming kumain ng agahan ni Uncle Nereus kanina. He never said anything to me again, not even a sorry, which is what I already expected. He just acted like nothing happened last night. Mabuti na rin ang ganoon dahil baka maisipan niyang paalisin ako. Pero sana, malinawan man lang siya sa mga sinabi ko kagabi. “Your orders are all noted. I will immediately serve them once they're ready,” saad ko sa dalawang guests, bago ipasok sa bulsa ang maliit na notebook. Babalik na sana ako sa may kitchen area nang may tumawag na guest sa likuran ko. Paglingon ko, hindi pala iyon simpleng guest lang, it was Chris. As always he's smiling, eyes glittering with so much joy. “Ano po ang order niyo, Sir?” tanong ko. I intentionally made myself sound formal. “A minute of your time, Miss,” nakangiti niyang sabi. Kinuha ko ang maliit na notebook at ang ballpen. “Chris, hindi ako puwedeng makipag-usap sa iyo sa oras ng trabaho. Ano ang order mo?” Itinaas niya ang kaniya

Islaine's Point of View I left Darya's room like I just went there to serve the food. I never waited for an explanation, something that none of them would offer. Their secret meeting, the nights they lay next to each other, the way they consume each other's fires—all were things that only them should know. And now that they already know that I know, the rest would be up to them. Hindi ako dapat nakakaramdam ng kung ano dahil alam ko naman na iyon sa simula pa lang. Pero iba pa rin pala talaga kapag nahuli mo mismo, kapag nasa harapan mo ang katotohanan. Nanunuyo ang lalamunan ko, mahirap lumunok. Ang mga mata ko naman ay mahapdi. Dali-dali lang ako sa aking paglalakad dahil baka sumunod sa akin si Darya. I have no time for whatever she's going to say, not this time. Habang nakatingin sa aking paroroonan, bigla kaming nagkasalubong ni Chris. “Islaine, ayos ka lang? What happened to you? Y-your eyes, they're red. Umiyak ka ba?” nag-aalala niyang sambit. Bahagya niya pang ibinaba ang

Nereus' Point of View Tila nakikisabay sa pagkagulo ng aking isipan ang panahon ngayon. Sa tuwing pauwi kasi ako galing laot, madalas ay tirik na tirik ang araw. Pero ngayon, bahagyang makulimlim. Mga mayamaya ay uulan na, sigurado ako. Dalawang araw na ang nakalipas simula nang mahuli kami ni Islaine. Hindi naman kasi iyon dapat mangyayari kung hindi ako nakatulog sa kuwarto ni Darya. Dapat talaga ay hindi na lang ako pumunta kay Darya noon, e. Pero ang hirap kalabanin ng pangangailangan ko bilang lalaki. Hindi iyon matatanggal ng dalawang kamay ko lamang. Iba pa rin ang pakiramdam kapag sa babae—mainit, malagkit, at mas masarap. Wala rin naman akong ibang mapagbuhusan dahil hindi naman puwedeng kay Islaine. Kahit na siya ang dahilan kung bakit ko ito ginagawa at alam kong hindi naman siya tututol, hindi ko siya puwedeng galawin. Pamangkin ko siya. Sinabi ni Islaine na wala lang sa kaniya na nahuli niya kami ni Darya. I want to believe that, pero iba ang sinasabi ng mata niya. I li

FEW DAYS LATER - PAKUSUGAY GAMES (Pre-Fiesta Opening Activity) Nereus Point of View Buhay na buhay ang isla dahil sa malalaking speakers na may iisang festive music ang pinapatugtog. Bawat beat ng kanta ay sumasabay sa pagtibok ng aming mga puso, nagbibigay ng lakas na kakayanin ang hamon na haharapin. Ngayon na ang unang araw ng Pakusugay at ang opening game ay ang boat rowing. Bukod sa tugtog na nagpi-play, hindi rin nagpapatalo ang hiyawan ng mga tao rito sa isla—bata, matanda, taga-isla, at mga turista. Makulay ang dalampasigan ng isla dahil sa mga neon-colored flags na nakahelera. Idagdag din ang kasuotan ng mga turista na iba-iba ang desinyo. Mayroon din silang mga headdress na tila nagpapahabaan sa at nagpaparamihan ng beads. Bitbit ang aming mga sagwan habang naglalakad, tanaw ko na ang mga bangkang may iisang kulay lamang, pero may iba't ibang numerong nakalagay sa likuran. Simple at magaan lang ang mga suot namin para mas madaling kumilos. Dri-fit green sando at black shor

Islaine's Point of View Sumabay ang hiyawan ng mga tao, ang kantang “Don't Stop The Music” ni Rihanna, at iba't ibang kulay ng ilaw nang imulat ko ang aking mga mata. The island feels so alive and there's no way people will be sleeping at this moment. Umaagos ang kanta mula sa malalaking speaker na nakatayo sa gilid ng pampang, humahalo sa tawa ng mga tao, sa tunog ng bote na nagkikiskisan, sa sigawan ng magkakaibigang matagal nang hindi nagkita. Ang ilaw ng mga bumbilyang nakasabit sa lubid ay parang mga bituin na bumaba para makisaya—dilaw, mainit, buhay. Kaniya-kaniya ring pagandahan ng beach outfit ang mga narito lalo na ang mga turista. Tinanggal din ang mga tent sa dalampasigan at ang mga puwedeng makasagabal sa mga taong gustong magsaya. Habang sinusuong ko ang karagatan ng mga taong nagkakasiyahan, hindi ko maiwasang mapangiti. Kahit na ang dami kong pinagdaanan at iniisip na nagpapabigat sa nararamdaman ko, ang lahat ng iyon ay gumaan. Matagal ko itong hinintay. Hindi lang