บททั้งหมดของ กลรักเตชทัต: บทที่ 21 - บทที่ 30

หลังเที่ยงชญานินเริ่มออกอาการอยากไปเดินดูในไร่ แต่จำได้ว่าเจ้าของเขาห้าม จึงแกล้งเดินผ่านโต๊ะทำงานเจ้าของไร่ไปยืนมองข้างนอกตาละห้อยบ่อยๆ เผื่อจะมีคนใจดียอมพาไปชมไร่ความพยายามของเธอเป็นผลในครั้งที่สาม เตชทัตคงทนมองเธอเดินไปเดินมาไม่ไหว เขาโทรสั่งให้พันรบมาเอางานที่เขาทำเสร็จแล้วไปดำเนินการต่อ เรียบร้อยแล้วถึงลุกขึ้นบอกชญานิน“ไปกัน”“ไปไหนคะ?” ถามเหมือนไม่รู้ แต่แววตากลับคาดหวังชัดๆเตชทัตอยากจะยิ้มเอ็นดู แต่กลัวอีกคนจะได้ใจ เลยตีหน้าตายบอก “ก็อยากออกไปเดินชมไร่ไม่ใช่เหรอ”“ได้เหรอคะ”“ตามมาสิ”เมื่อก้าวออกมาจากบ้านดินหอมถึงพบว่าแดดยังแรงอยู่ เตชทัตอดมองชญานินอย่างเป็นห่วงไม่ได้ แต่เธอกลับไม่กลัวแดดเลย ดูตื่นตาตื่นใจไปหมดตอนนี้ชญานินกำลังตื่นตาตื่นใจจริงๆ เธอมองต้นชาสีเขียวที่ปลูกเรียงเป็นแถวสุดลูกหูลูกตาอย่างนึกทึ่ง นี่เป็นผลงานของผู้ชายที่เดินอยู่ข้างๆ ทั้งหมดเลยหรือ เด็กคนนั้นบอกว่าเมื่อก่อนไร่นี้ก็เป็นไร่ชาคุณภาพดีทั่วไป พอเตชทัตมาสานงานต่อจากบิดาของเขาก็ทุ่มเทแรงกายแรงใจ บุกเบิกขยายพื้นที่เพิ่ม เอาชาสายพันธุ์ดีๆ มาปลูก จากที่ขายในประเทศก็ขยายตลาดส่งไปขายทั่วโลก สามปีกว่าเท่านั้

"เธอ...ปลอดภัยดีใช่ไหม"“คุณนินปลอยภัยดีครับ” พันรบตอบขณะสายตามองเจ้านายที่นอนอยู่บนเตียงอย่างเป็นห่วง “ก่อนหน้านี้คุณนินกับคุณขิงหอมมาเฝ้าพ่อเลี้ยงอยู่ที่นี่จนค่ำ เพิ่งยอมให้คุณต้นไปส่งบ้านโน้นเมื่อตอนสามทุ่มนี่เองครับ”“ดีแล้ว ตอนนี้ไอ้ต้นอยู่ไหน”“เห็นว่าส่งคุณๆ เสร็จจะเลยไปตรวจไร่รอบดึกกับพวกอิศ พ่อเลี้ยงเลิกถามถึงคนอื่นได้แล้วครับ ตอนนี้รู้สึกยังไงบ้าง ปวดแผลมากหรือเปล่าครับ หมอว่าอาจจะปวดๆ ถ้าคืนนี้ไม่ดีขึ้นต้องไปโรงพยาบาล”“อืม ก็ปวดอยู่ แต่พอทนไหว” เตชทัตบอกเหมือนไม่ใช่เรื่องใหญ่แล้วถามต่อ “ที่ให้ไปตามสืบมาน่ะ ได้เรื่องหรือเปล่า”“คนที่ส่งพวกนั้นมา เป็นเสี่ยวงศกรไม่ผิดแน่ครับ คนของเราตามไปจนถึงรีสอร์ตมันเลย พ่อเลี้ยงอยากให้จัดการยังไง สั่งมาเลยครับ คนของเราพร้อมลงมือทันที”“จับตาดูไว้ก็พอ” เสียงเย็นชาสั่งออกมา “แล้วเพิ่มระดับคุมเข้มทั่วไร่ด้วย อย่าให้มีเรื่องแบบวันนี้เกิดขึ้นอีก”“ผมจัดการแล้วครับ” พันรบบอกด้วยสีหน้ารู้สึกผิดที่ไม่จัดการให้ดีแต่แรก พวกมันเลยสบช่องเข้ามาทำให้เจ้านายบาดเจ็บแบบนี้ โชคดีที่กระสุนนั่นไม่โดนจุดสำคัญ“เอาเถอะ” เตชทัตตัดบทหลังเห็นท่าทีคนสนิท เขารู้ว่า

ไม่กี่วันต่อมาบ้านพักแขกของไร่เศรษฐกรก็ได้ต้อนรับสินธรที่เดินทางกลับมาจากต่างประเทศสักที“พ่อจ๋า!”พอเห็นหน้าบิดาพิชานันท์ก็ร้องโฮโผเข้ากอดแน่น ยิ่งคิดถึงเรื่องที่เผชิญมา น้ำตาไหลยิ่งทะลักอย่างกลั้นไม่อยู่ สินธรเองก็น้ำตาซึม ได้แต่ลูบผมลูกสาวปลอบเสียงอ่อนโยน“ไม่เอาน่า อย่าร้องสิ พ่ออยู่นี่แล้วไงลูก”“ก็ขิงคิดถึงพ่อนี่” เสียงพิชานันท์ดังอู้อี้ เพราะเจ้าตัวไม่ยอมเงยหน้าจากอกของบิดาเลย ซุกตัวสะอื้นฮักอยู่ตรงนั้นไม่เลิก“คิดถึงก็เลิกร้องก่อน ไม่อายเพื่อนอายพี่เขาบ้างหรือไง” สินธรว่าก่อนจะหันไปรับไหว้ชญานินกับตนุภัทร พอมองชญานินแล้วเขาก็ถอนใจเอ่ยอย่างรู้สึกผิด “นินคงตกใจแย่เหมือนกันเลยใช่ไหมลูก”“นินไม่เป็นไรค่ะ” ชญานินยิ้มบอกพ่อเพื่อนจาดใจจริง ตอนแรกเธอทั้งตกใจทั้งกลัวแหละ แต่ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้วจริงๆพิชานันท์นั้นถอยออกมาเช็ดน้ำตาอยู่ข้างๆ พอเหลือบเห็นตนุภัทรทำหน้าล้อเลียนก็ถลึงตาใส่เขายายตัวเล็กนี่ไม่รู้ตัวเลยว่ามันดูน่ารักมากกว่าน่ากลัวตนุภัทรคิดแล้วหลุดหัวเราะออกมา แต่ยิ่งเขาหัวเราะ พิชานันท์ยิ่งไม่พอใจ แหวใส่เสียงดัง“นาย!”“พอๆ อย่าทะเลาะกันตอนนี้” สินธรรีบเอ่ยดัก ก่อนมวยคู่เอกจะ

เช้าวันที่สองหลังจากสองสาวกลับไปอยู่ไร่รุ่งรวินท์ คนเจ็บที่ถูกใครบางคนกำชับให้ดูแลตัวเองดีๆ อย่าเพิ่งกลับเข้าไร่ไปทำงาน กลับมาปรากฏตัวที่เรือนดินหอมแล้วพันรบมองเจ้านายอย่างปลงๆ ทั้งที่ยังไม่หายดี ก็ยังจะออกมาลุยงาน ใครห้ามก็ไม่ฟัง“มีอะไรก็ว่ามา”คนทำหน้าปลงปรับสีหน้าให้ดูเป็นการเป็นงานขณะเดินเข้าไปแจ้งเรื่องสำคัญหน้าโต๊ะทำงานเจ้านาย“คนของเราบอกว่าพวกมันมีความเคลื่อนไหวแล้วครับ อาจจะขนของล็อตใหม่ในไม่กี่วันนี้”เตชทัตได้ยินอย่างนั้นก็วางมือจากเอกสารรออนุมัติบนโต๊ะ ข่าวนี้ย่อมมาจากพยัคฆ์หมอบที่ถูกส่งไปซุ่มดูพวกเสี่ยวงศกรอยู่ ในที่สุดมันก็ทนไม่ไหวแล้วสินะ พ่อเลี้ยงหนุ่มกดยิ้มมุมปาก เงยหน้าสั่งมือขวาคนสนิทเสียงเรียบ “บอกคนของเราเตรียมตัวไว้ อย่าลืมจัดการหนอนตัวจริงด้วย”“ครับ ไม่ลืมครับ”เรื่องหนอนบ่อนไส้ตัวจริงนี้ พันรบไม่มีทางลืมจัดการ คิดแล้วยังเจ็บใจไม่หาย ที่แท้มันคือคนงานที่โรงเลี้ยงม้า แฝงตัวเข้ามาทำงานที่ไร่จริงจัง เนียนจนไม่มีใครเอะใจ ถ้ามันไม่เผยพิรุธออกมาให้คนอื่นเห็นในวันที่พวกมันส่งม้ามาล่อเหยื่อ ป่านนี้ก็คงไม่มีใครรู้ถึงตัวตนของมัน ตอนนี้หมอนั่นถูกพวกเขาคุมตัวไว้แล้ว ไม่ม

ทั้งที่พอจะเดาได้ แต่พอได้ยินกับหู เตชทัตยังรู้สึกหน้ามืดขึ้นมาวูบหนึ่ง เขากำหมัดแน่น ขณะเค้นเสียงถามไปในสาย “ให้พวกแกไปเฝ้าให้ดีๆ ทำไมยังปล่อยให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีกห๊า!”แว่วเสียงยอมรับผิดที่ทำงานหละหลวมดังมาตามสาย เขาก็สูดหายใจเข้าลึกๆ สั่งไปเสียงเข้ม“ฉันกำลังจะไปที่นั่น มีอะไรค่อยว่ากัน”พอพี่ชายวางสาย ตนุภัทรก็ถามทันที “ยังไงวะ เกิดอะไรขึ้นอีก”“พวกมันจับตัวขิงกับนินไปแล้ว คนของเราช่วยไว้ไม่ทัน”“อะไรนะ!”“อย่าเพิ่งคิดอะไรเลย ไปที่ไร่รุ่งรวินท์ก่อนเถอะ”บอกน้องชายแล้วเตชทัตก็เดินดุ่มออกมาเหมือนห้ามตัวเองไม่ให้คิดได้ แต่จริงๆ แล้วมีแต่ภาพที่คิดว่าพวกมันจะทำกับพวกเธออยู่เต็มหัวไปหมดถ้าครั้งนี้ชญานินเป็นอะไรสักนิดละก็เขาไม่ปล่อยพวกมันไว้แน่!เมื่อไปถึงไร่รุ่งรวินท์ พวกเตชทัตก็พบว่าสินธรถูกทำร้ายจนหมดสติ ถึงตอนนี้ยังไม่รู้สึกตัวเลย“เล่ามา ทำไมพวกมันถึงเข้ามาเอาคนไปได้”ทั้งที่เตชทัตถามด้วยสีหน้านิ่งขรึมเหมือนปกติ แต่คนที่ถูกส่งมาดูแลความปลอดภัยในไร่นี้กลับรู้สึกเย็นเยือกไปถึงกระดูกสันหลัง พวกเขารีบชี้แจงเรื่องที่เกิดขึ้นอย่างไม่คิดจะปิดบังความผิด“เป็นช่วงเปลี่ยนเวรครับ พวกมัน