All Chapters of กลรักเตชทัต: Chapter 11 - Chapter 20

คนของเตชทัตไม่ปล่อยให้ตนุภัทรสติหลุดนาน ดึงกลับมาหารือว่าจะเอายังไงต่อ จากข้อมูลที่ได้มาใหม่นี้ ตอนนี้พวกเขาสามารถจำกัดพื้นที่ค้นหาน้อยลงได้แล้ว ถ้าพิชานันท์ตกหน้าผาจริงๆ ก็เห็นจะต้องไปหาบริเวณด้านล่างผานั่นโชคดีคือป่าแห่งนี้ตนุภัทรเคยเข้ามาสำรวจตั้งแต่กลับจากเรียนต่อมาอยู่ไร่ใหม่ๆ เมื่อสองปีก่อน และไม่กี่วันก่อนพวกพยัคฆ์หมอบก็เข้ามาเดินดูกันทั่วแล้ว จึงพอคะเนได้ว่าหน้าผานั่นอยู่ตรงไหน พวกเขาเร่งออกเดินทางไปยังจุดที่คิดว่าพิชานันท์น่าจะตกลงไปทันที ไปถึงก็กู่ร้องเรียกหญิงสาวดังลั่นป่าแต่ยังไร้วี่แววของพิชานันท์อย่าว่าแต่คนเลยกระทั่งสัตว์ป่าสักตัวยังไม่โผล่มาให้เห็น!พวกเขาหกคนเดินไปเรียกไป จนถึงจุดหมายแล้วก็ยังไม่เจอคน“เอายังไงดีครับ ไม่มีวี่แววของคุณพิชานันท์เลย” หัวหน้าชุดที่ติดตามตนุภัทรเข้ามาถามขึ้นด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ผู้หญิงคนเดียวอยู่ในป่ารกทึบแบบนี้มาเกือบสองวันแล้ว ไม่แน่ว่า...ตนุภัทรทึ่งผมตัวเองอย่างหงุดหงิด ทั้งที่มั่นใจว่าพิชานันท์ตกลงมาแถวนี้ แต่ทำไมพวกเขาถึงไม่เจออีกเล่า เขาข่มความคิดในแง่ร้าย ที่ว่าเธออาจจะถูกสัตว์ป่าลากไปอย่างที่พวกมันพูด ยกไฟฉายส่องขึ้นไปบนหน้าผ

ค่ำคืนอันน่ากังวลผ่านไปอย่างเงียบงันพวกตนุภัทรจำได้ดีว่าคนร้ายจะเข้ามาตามหาคนในป่าอีกครั้งตอนเช้า จึงรีบลุกขึ้นมาเตรียมตัวออกจากป่าแต่เช้ามืด ตนุภัทรรับหน้าที่ดูแลพิชานันท์ด้วยตัวเอง ก็ปลุกอยู่นาน กว่าดวงตากลมโตจะค่อยๆ ปรือขึ้นมาพอเห็นว่าใครอยู่ใกล้ๆ พิชานันท์ก็ตกใจสะดุ้ง ก่อนจะครางแผ่วหน้าเหยเกรับความเจ็บจากแผลที่ถูกกระทบกระเทือน ตนุภัทรเห็นแล้วพลอยทำหน้าเหยเกมองคนงอตัวเจ็บ“ไหวไหม พวกเราต้องรีบออกไปจากที่นี่แล้วนะ”“ไม่ไหว...” เธอส่ายหน้าบอกเสียงแหบแห้ง“ฉันช่วย” พูดจบเขาก็เข้าไปช่วยประคองเธอลุกนั่ง ทันทีที่ร่างเล็กเอนซบมาหา ตนุภัทรรู้เลยว่าเธอมีไข้แล้ว รีบอุ้มออกไปหาพวกที่รออยู่ทันที “เธอมีไข้ เราต้องรีบออกไปให้เร็วที่สุด”คนของเตชทัตได้ยินเช่นนั้นก็รีบเก็บของที่จุดค้างแรมนี้สิบนาทีหลังจากนั้น พวกเขาก็พร้อมออกเดินทางตนุภัทรแบกพิชานันท์ที่หลับไปเพราะพิษไข้อ่อนๆ ขึ้นหลัง ให้คนของพี่ชายแบกเป้และอุปกรณ์ช่วยเหลือเดินประกบหัวท้ายขบวน พากันออกจากป่าอย่างระแวดระวัง เผื่อเจอพวกมันที่เข้ามาตามหาคนอีกรอบแล้วมันก็เกิดขึ้นจริงๆในขณะที่กำลังจะเดินไปถึงจุดจอดรถทิ้งไว้ พวกมันก็โผล่มาให้เห็น

ในที่สุดดวงตากลมโตของพิชานันท์ก็ค่อยๆ เปิดขึ้น เมื่อหันมองรอบตัวอย่างมึนงงอยู่สักพักจนแน่ใจว่าตัวเองอยู่ในห้องสะอาดสะอ้านห้องหนึ่ง ไม่ได้อยู่ในป่าอีกแล้ว ทำนบน้ำตาก็ไหลลงมาเป็นสาย ดีใจเหลือเกินที่รอดตายมาได้ในตอนนี้เอง ตนุภัทรเปิดประตูเข้ามาพอดี ตอนแรกเห็นเธอฟื้นแล้วเขาก็ยิ้มออกมาอย่างดีใจ แต่พอเห็นเธอกำลังร้องไห้สะอึกสะอื้นเขาพลันตกใจ รีบเข้าไปกอดปลอบ “ไม่เป็นไรๆ ไม่ต้องร้องนะ”ใครจะรู้ ยิ่งปลอบ พิชานันท์ยิ่งร้องหนัก แต่ไม่ได้ผลักไสเขา เธอกำเสื้อเขาไว้แน่น ซุกตัวเข้ามาอย่างต้องการที่พึ่ง น้ำตามากมายซึมผ่านเสื้อมากระทบใจเขาจนปวดไปหมด“อย่าร้องอีกเลย ตอนนี้เธอปลอดภัยแล้ว มันไม่เป็นไรแล้วนะ”“ฮือ มันน่ากลัวมาก พวกนั้น...พวกนั้นมันไล่ยิงฉัน!” เธอฟ้องแล้วเบียดเข้าไปในอ้อมแขนเขามากขึ้นอีก เนื้อตัวสั่นระริกอย่างหวาดกลัวเรื่องที่เจอมาไม่หาย“ฉันรู้แล้วๆ ไม่ต้องเล่า ไม่ต้องนึกถึงมัน ฉันรู้หมดแล้วว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ” เขาเอ่ยปลอบพลางขยับขึ้นเตียงไปกอดร่างเล็กไว้บนตัก เธอกลับเอนตัวหนีพร้อมตะโกนใส่เขาน้ำตาคลอ“นายไม่รู้หรอก! ไม่รู้เลยว่าพวกมันน่ากลัวแค่ไหน แค่พวกมันเห็นฉันกับเพื่อนก็หันมายิงใส

ด้านชญานินแอบมองค้อนตามหลังคนหน้าเข้ม แล้วลุกขึ้นขอตัวกับคนที่เหลือ ทว่าก้าวแรกก็เผลอทิ้งน้ำหนักลงข้อเท้าที่เจ็บแล้ว“ซี๊ด!”“นิน!/เฮ้ย!”พิชานันท์กับตนุภัทรพากันร้องลั่น เมื่อเห็นชญานินทิ้งตัวนั่งลงกุมข้อเท้าด้วยสีหน้าเจ็บปวด และเสียงนี้ก็ทำให้เด็กสาวที่เพิ่งเดินผละไปวิ่งกลับมาถามหน้าตื่น“เกิดอะไรขึ้นคะ!”ชญานินส่ายหน้าบอก “แค่ลื่นนิดหน่อยจ้ะ ไม่มีอะไรหรอก”เด็กสาวได้ยินอย่างนั้นจึงถอยออกมา สวนทางกับนายใหญ่ที่เดินกลับมาตรงบันไดพอดี“เสียงใครร้องน่ะ”“คุณคนสวยลื่นนิดหน่อยค่ะ”เตชทัตนิ่วหน้ากับคำตอบที่ได้ พอเห็นเด็กสาวยืนรออยู่ จึงโบกมือให้กลับไปทำอย่างอื่น แล้วเดินไปดูที่ห้องนั้น“แค่เสียจังหวะเอง ขิงจะร้องเสียงดังทำไม ตกใจหมดเลย” คนทำตัวเองเจ็บอีกพูดกับพิชานันท์ยิ้มๆ และโดนขึงตาใส่ทันที“ไม่ต้องมายิ้มเลย ทำไมไม่ระวังอย่างนี้ เจ็บมากไหมนั่น”“ก็...”“ข้อเท้ามันบวมขึ้นอีกแล้วนะครับ”คำวินิจฉัยอาการจากตนุภัทร ทำให้ทุกคนก้มมองข้อเท้าข้างนั้นของชญานินจนไม่มีใครสังเกตเห็นเตชทัตที่มายืนอยู่ตรงกรอบประตูห้องอีกครั้งแล้ว“หึ! แล้วทำเก่งบอกว่าหายดีแล้วๆ จะเดินยังไม่ได้ นินนี่ยังไงนะ”“นั่นสิคร

โชคดีที่เจ้าของโรงพยาบาลเป็นเพื่อนกับบิดาของสองหนุ่ม ทำให้ลดความยุ่งยากในการตรวจสองสาวไปพอสมควร ผลตรวจร่างกายของพวกเธอไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง ชญานินต้องรอให้ครบสองอาทิตย์ ถึงจะถอดเฝือกที่แขนได้ ข้อเท้ายังคงงดใช้งานในระยะนี้ก่อน ส่วนพิชานันท์แค่ต้องระวังแผลใต้หน้าอก โดยสรุปแล้วทั้งสองคนไม่ต้องแอดมิทเมื่อเป็นเช่นนี้ สองหนุ่มจึงพาสองสาวขึ้นรถกลับไร่เศรษฐกรอย่างหมดห่วงกลับมาถึงไร่ ก็มานั่งคุยเรื่องที่เกิดขึ้นกันอย่างจริงจัง ชญานินกับพิชานันท์เล่าเหตุการณ์โดยละเอียด พูดตรงกันว่าเห็นพวกมันกำลังขนของบางอย่างมา ไม่รู้ว่าเป็นใคร มาจากไหน และไม่รู้ว่ากำลังจะไปที่ไหน พอพวกมันรับรู้การอยู่ตรงนั้นของพวกเธอก็ลั่นกระสุนเข้าใส่ทันที“มานึกดีๆ แล้ว ดูเหมือนพวกมันกำลังจะเดินไปทางฝั่งรีสอร์ตของเสี่ยวงศกรเลยค่ะ”“ป่าแถบนี้ก็มีแต่มันที่กล้าเข้าไปบุกรุก” ตนุภัทรว่า“จะบอกว่าพวกมันเป็นพวกเดียวกับที่ไปเล่นงานเรากลางถนนในวันนั้น เป็นคนของคนที่ต้องการที่ดินท้ายไร่รุ่งรวินท์เหรอคะ” ชญานินถามขึ้นอย่างพอจะปะติดปะต่อเรื่องราวได้บ้างแล้ว “ในเมื่อรู้ว่าพวกมันเป็นใครแล้ว ทำไมเราไม่ไปจัดการพวกมันล่ะคะ”“เราทำอะไรพวกมัน