Tous les chapitres de : Chapitre 41 - Chapitre 50

ทั้งที่พูดเหมือนควรรีบกลับ แต่กว่าเตชทัตจะพาชญานินลุกจากโต๊ะอาหารก็เป็นเวลาบ่ายโมงสี่สิบนาทีแล้ว พวกเขาเดินคุยกันออกจากร้านมาดีๆ พลันมีเหตุไม่คาดฝันเกิดขึ้นปัง!เสียงปืนดังสนั่นขึ้นและกระสุนก็เจาะเข้าตรงขอบประตูร้าน เฉียดพวกเขาไปแบบเผาขน!เตชทัตในหายวาบ รีบดึงชญานินก้มตัวลง พาวิ่งไปหลบอยู่ผนังร้านอีกฝั่ง โดยมีอิศวัตวิ่งตามมาติดๆ สองหนุ่มสบตากันแวบหนึ่ง ก่อนลูกน้องชะโงกออกไปดูสถานการณ์ เขาไม่สนใจความวุ่นวายที่กำลังเกิดตรงหน้าร้านและในร้าน เพ่งสายตาไปที่ลานจอดรถ อันเป็นจุดกำเนิดเสียงปืน เพิ่งมองเห็นมือปืนสองคนแวบๆ มันก็เล็งปืนยิงมาทางนี้แล้วปัง!อิศวัตเบิกตามองรอยกระสุนที่เจาะเข้ากำแพงข้างๆ ถ้าเมื่อกี้นี้เขาหลบไม่ทันมีหัวกระจุยแน่ชัดเจนแล้วว่าเป้าหมายของพวกมันคือพวกเขานี่เอง!เขารีบส่งสัญญาณบอกเจ้านายทันทีแม้คนสนิทไม่หันมายืนยัน เตชทัตก็มั่นใจตั้งแต่กระสุนนัดที่สองพุ่งมาทางนี้แล้ว เขาได้แต่มองชญานินหน้าเครียด พวกมันจะมาวันไหนไม่มา ดันมาวันที่เขามาหาเธอ จะให้เขาพาเธอหนีลูกปืนทุกครั้งที่เจอกันเลยหรือไง!เมื่ออิศวัตเห็นท่าทีของเจ้านายก็รู้ว่าไม่สะดวกลงมือ เขาจึงเสนอตัวเองอย่างรู้งาน “พ

ชญานินเม้มปากเดินมายืนอยู่ตรงกลางระหว่างพวกเขาที่ลุกขึ้นยืนกันหมดแล้ว เธอมองสบตาเมวินแล้วน้ำตาไหล พูดเสียงสั่นเครือ “พี่วินไม่ได้ยุ่งกับนินมากเกินไปหรอกค่ะ ที่พี่วินรักนิน ห่วงนิน ปกป้องนิน นั่นทำให้นินดีใจมาก”“ดีใจก็อย่าร้องไห้สิ” เมวินรีบคว้าน้องสาวมากอดปลอบ ทั้งที่ตัวเองก็ตาแดงไปหมดแล้วส่วนเตชทัตมองอยู่เงียบๆ เมื่อกี้เขาเพิ่งบอกเมวินว่าหวงมากไปมันไม่ดี แต่พอเห็นชญานินถูกคนอื่นกอดไว้แน่นอย่างนี้ เขากลับรู้สึกหงุดหงิดหวงเธออยู่ลึกๆ แม้คนกอดจะเป็นพี่ชายของเธอเองก็เถอะ!ชญานินไม่ล่วงรู้ความคิดของเตชทัตเลย พอเห็นเขามองนิ่งๆ จึงขืนตัวออกจากอ้อมกอดพี่ชาย ยิ้มบอกเขาทั้งน้ำตา “ขอบคุณที่นึกถึงความรู้สึกของนินนะคะ”“ไม่เป็นไร” เตชทัตบอกเสียงอ่อน ใจนี่อยากเข้าไปโอบกอดปลอบคนตัวบางเหลือเกิน ความหงุดหงิดหายวับไม่เหลือ“ถ้านินไม่คิดว่าพี่ยุ่งกับนินมากไป” เมวินขัดขึ้นในตอนนั้น “งั้นพี่ถามได้ไหม ว่านินกับเขาเป็นอะไรกัน”“...” ชญานิน เธออยากทุบพี่ชายคนนี้สักทีจริงๆ ถูกจี้จุดขนาดนี้แล้วยังไม่วายจะถามขึ้นมาอีก ถ้าไม่บอกให้ชัดเจน เมวินไม่ยอมจบเท่านี้แน่ เธอจึงตอบไปง่ายๆ ก่อน “ตอนนี้เราสนิทกันพอสมควรค่

คล้อยหลังท่านจรินทร์ คนที่เหลือก็วางแผนกันต่อ เมวินอธิบายว่างานแสดงเพชรนี้เป็นงานใหญ่ของเคพีจีกรุ๊ป ในงานจะนำเพชรแต่ละประเภทมาจัดแสดงผ่านแฟชั่นโชว์การกุศล ปีนี้เป็นเพชรสีหายากจากทั่วโลก แขกที่เชิญมาล้วนเป็นคนมีหน้ามีตาในวงสังคมทุกวงการ ท่านอดิศรที่มีภาพลักษณ์เป็น ‘ผู้ใจบุญ’ มานานปีย่อมถูกเชิญมาร่วมงานแน่นอน“แล้วเราควรเปิดโปงเขาตอนไหนครับ” ผู้หมวดโตมรจากฝ่ายประสานงานเป็นคนเอ่ยถามขึ้น“เหมาะที่สุดก็คงเป็นตอนที่การประมูลใกล้จบแล้วครับ ไม่ต้องห่วงว่าคนในงานจะกลับก่อน เราจะจัดกิจกรรมท้ายการประมูล คนต้องอยู่กันยาวแน่ แต่ถึงจะกลับกันไปบ้าง เราก็มีถ่ายทอดสดในสื่อออนไลน์อีกอย่าง” เมวินกดยิ้มเย็นเมื่อนึกถึงภาพที่จะเกิดในคืนนั้น “รับรองเลยว่าใครๆ ก็จะได้ชมการเปิดโปงและจับกุมไอ้รัฐมนตรีเฒ่านี่จากงานของเราแน่นอน”ศาสตราถามอย่างอดไม่ไหว “คุณไม่กลัวว่างานนี้จะได้รับความเสียหายเลยหรือไง”“ถ้าจัดการตอนงานจะจบแล้วคงไม่เสียหายมาก และผมคิดว่าเราน่าจะได้รับผลตอบรับจากงานนี้ไม่น้อยเลย เกิดเหตุจับกุมในงานแบบนี้ งานของเราคงถูกกล่าวถึงเป็นอย่างมาก”“คุณนี่ร้ายจริงๆ” ศาสตราส่ายหน้าพูดยิ้มๆ ก่อนหันไปหาอีกคนที่

“นั่นมันท่านอดิศรหรือเปล่าน่ะ”“ใช่จริงๆ ด้วย!”“ท่านอดิศรจริงๆ เหรอ โอ้ ไม่อยากจะเชื่อเลย”เสียงสตรีคนหนึ่งอุทานออกมา เรียกสติคนอื่นๆ ที่กำลังดูวิดีโออย่างตกตะลึงกลับคืนมาในทันที ถึงตอนนี้รัฐมนตรีคนดังบนจอก็ได้สติแล้วเช่นกัน เขาลุกขึ้นตวาดถามออกมาอย่างไม่พอใจ“นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!”เสียงตวาดลั่นนี้ราวกับเป็นการชี้เป้า นักข่าวที่อยู่ในงานพุ่งเข้าไปล้อมทางนั้นทันที“ท่านคะ! ภาพที่ปรากฏในคลิปคืออะไร! ชี้แจงด้วยค่ะท่าน!”“ชี้แจงด้วยค่ะท่าน!”“คนในคลิปคือท่านใช่ไหมครับ! ตอบคำถามด้วยครับท่าน!”ทั้งเสียงยิงคำถาม ทั้งแสงแฟลชที่ยิงออกมาจากกล้อง ออกันอยู่ตรงนั้น นักข่าวเบียดแขกที่อยู่ใกล้ๆ ออกไปคนละทาง เข้าล้อมรัฐมนตรีคนสำคัญไว้อย่างกระเหี้ยนกระหือรือจะเอาภาพไปทำข่าว“ไม่มีอะไรทั้งนั้น! เจ้าหน้าที่ปิดจอเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นผมจะฟ้องให้หมดทุกคนเลย!” อดิศรตะโกนขู่ออกมาเสียงเฉียบ เมื่อภาพยังฉายต่อไปจึงสั่งให้คนสนิทที่ขวางนักข่าวอยู่ไปจัดการ อีกฝ่ายรีบผละออกไปทันที ตนเองก็รีบเดินออกมาจากตรงนั้นพร้อมกับการ์ดอีกคน แต่เดินไปทางไหนก็ติดกองทัพนักข่าว กลายเป็นว่าต้องเดินฝ่าออกไปทั้งยังถูกห้อมล้อมเอาไ

“ทั้งสองคนคงไม่รังเกียจอะไรเจ้าเตของเราใช่ไหมคะ”คุณชลวิภายิ้มตอบคุณหญิงประภาวดี “ไม่เลยค่ะ ส่วนตัวแล้วดิฉันออกจะปลื้มพ่อเลี้ยงมากๆ ด้วยซ้ำ ท่านทั้งสองไม่ต้องห่วง ทางเราคุยกันแล้วว่าจะให้นินเป็นคนตัดสินใจเองค่ะ”“โล่งอกไปทีค่ะ นี่เห็นว่าไปพบรักกันอยู่ที่ไร่ชาโน้น สงสัยคงจะเป็นเนื้อคู่กันมาแน่เลย”“คุณหญิงก็คิดแบบนั้นเหมือนกันเหรอคะ ดิฉันนึกว่ามีแค่ตัวเองที่คิดแบบนั้น ปกตินินไม่ค่อยมีโอกาสห่างครอบครัวไปไหนคนเดียว พอได้ไปสักที ก็ไปพบรักกับพ่อเลี้ยงเข้าเลย พรหมลิขิตอะไรอย่างนี้”“นั่นสิคะ สงสัยอะไรๆ ก็เป็นใจ แล้วที่ไร่เศรษฐกรน่ะบรรยากาศดีมากๆ เลย มองไปทางไหนก็มีแต่ไร่ชาปลูกเป็นทิวแถว เอาไว้ถ้ามีเวลาพวกเราค่อยขึ้นไปเที่ยวที่นั่นกันนะคะ”“ได้เลยค่ะ เห็นนินเล่าว่าชาที่ไร่ส่งไปขายทั่วโลกเลยนี่คะ”“ประมาณนั้นค่ะ หลังจากมาดูแลไร่แทนพ่อเขาอย่างเต็มตัว เตก็พัฒนาไร่จนก้าวไกล เป็นที่รู้จักไปทั่วโลกเลยค่ะ”“จะเรื่องงานหรือเรื่องครอบครัว เตไม่เคยทำให้ผิดหวังเลย ผมรับประกันได้” ท่านพงษ์เทพยกยอหลานชายอีกครั้งคุณอิทธิราชได้แต่ยิ้มอยู่ในใจ บอกไปว่า “เท่าที่เห็นตอนนี้ ผมพอใจนะครับท่าน แต่คงต้องให้เวลาเป