Lahat ng Kabanata ng กลรักเตชทัต: Kabanata 1 - Kabanata 10

จากตรงนี้ไปหาไร่รุ่งรวินท์ห่างกันไม่ไกล ถ้าขอความช่วยเหลือจากคนที่ไร่ น่าจะทันอยู่ พิชานันท์จำได้ว่าพ่อไปติดต่องานในเมือง แต่ยังมีหัวหน้าคนงานอยู่ติดไร่เสมอ เธอจึงกดมือถือโทรหาอีกฝ่ายทันที พอเขารับสายก็รัวบอกเลย “น้าชาติรีบออกมาหาขิงด่วนเลยค่ะ ตอนนี้ขิงอยู่ก่อนถึงไร่เราไม่มาก วายุมันพาคนมาดักรออยู่ ไม่รู้คิดจะทำอะไร รีบออกมาเลยค่ะ!”(“อะไรนะครับ! คุณหนูไม่ต้องห่วง ผมจะรีบพาคนไปเดี๋ยวนี้!!”)“เร็วๆ นะคะ” บอกแค่นั้นแล้วพิชานันท์ก็วางสายทันที หันมาพูดกับชญานินด้วยความไม่แน่ใจ “อีกเดี๋ยวคนที่ไร่จะมารับ เราต้องยื้อเวลาไว้ จะไหวไหมเนี่ย”ไหวหรือเปล่าไม่รู้ แต่พอวายุเดินนำลูกน้องมาหา และส่งนักเลงคนนั้นมาบอกให้พวกเธอลงจากรถได้แล้ว พวกเธอก็ทำได้สูดหายใจเข้าลึกๆ สบตาให้กำลังใจกันแวบหนึ่ง ก่อนจะลงจากรถแบบนิ่งๆการออกมาเผชิญหน้ากับผู้ชายตัวใหญ่สี่ห้าคนกลางถนนโล่งๆ แบบนี้ไม่ใช่เรื่องดี แต่อยู่ในรถก็ไม่ดีเช่นกัน ถ้าพวกมันเข้ามาทุบหรือขับรถชน แล้วลากไปทั้งรถทั้งคนก็น่ากลัวเหมือนกัน ฉะนั้นลงมาคุยถ่วงเวลารอคนมาช่วยน่าจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดในตอนนี้ เกิดอะไรขึ้นยังวิ่งหนีได้...จะหนีรอดหรือเปล่าก็อีก

‘ไร่เศรษฐกร’ เป็นไร่ชาเก่าแก่ของจังหวัดเชียงราย ตั้งอยู่บนเขาที่มีความสูงกว่า 1,000 เมตร จากระดับน้ำทะเล พื้นที่ในไร่ส่วนใหญ่ปลูกต้นชาเป็นทิวแถว อีกส่วนหนึ่งยังมีสภาพเป็นป่าเขาเหมือนเดิม ด้วยมีสภาพอากาศหนาวเย็นตลอดทั้งปี ชาของไร่นี้จึงมีคุณภาพดีมาก เป็นที่นิยมของผู้ชื่นชอบชาทั่วโลก ภายใต้แบรนด์ ‘ชาเศรษฐกร’ หรือที่คนเก่าแก่ละแวกนี้เรียกกันว่า ‘ชาเศรษฐี’ นั่นละปัจจุบันไร่เศรษฐกรคือผู้ผลิตชาที่ดีที่สุดของเมืองไทย แต่ละปีทำยอดสั่งซื้อทั้งในและนอกประเทศได้หลายสิบล้านบาท โดยการบริหารจัดการของพ่อเลี้ยงเตชทัต เศรษฐกร ชายหนุ่มหน้าเข้มวัย 32 ปีหลังก้าวขึ้นมารับตำแหน่งแทนบิดาอย่างเต็มตัว เตชทัตได้บุกเบิกการทำไร่ชาแบบดั้งเดิมที่สืบทอดกันมา ขยายพื้นที่นำชาสายพันธุ์ดีๆ มาลงปลูก แปรรูปส่งออกไปตีตลาดชาฝรั่ง สร้างชื่อเสียงและเม็ดเงินมาสู่ไร่แบบทวีคูณ เมื่อขยายตลาดชาประสบความสำเร็จแล้ว เขายังหันมาสนใจเรื่องการทำไร่หมุนเวียน แบ่งที่ดินส่วนหนึ่งทำเกษตรผสมผสาน ปลูกพืชผัก ผลไม้ และไม้ดอกเมืองหนาวหมุนเวียนไปตามฤดูกาล แบ่งเอาผลผลิตส่วนหนึ่งมาใช้บริโภคภายในไร่เอง อีกส่วนส่งออกไปขาย สร้างรายได้อีกทาง ทุกวันน

เมื่อกลับมาถึงไร่ก็พอดีกับสินธร พ่อของพิชานันท์กลับจากทำงานในไร่ แม้เรื่องดักฉุดจะผ่านมาสองสามวันแล้ว แต่สินธรยังอดห่วงไม่ได้จริงๆ จึงเรียกสองสาวไปถามไถ่“ไปเที่ยวกันมาสนุกไหมลูก ไม่มีใครมาวุ่นวายด้วยอีกนะ”“ไม่มีเลยค่ะ” พิชานันท์ส่ายหน้าบอกทันที “พวกมันไม่ทำเรื่องเดิมๆ หรอก น่าจะคิดได้ ว่าถ้ามีอะไรขึ้นกับพวกเรา ตัวเองจะถูกสงสัยเป็นคนแรก”“ไม่มีเรื่องอะไรก็ดีแล้ว อีกไม่กี่วันพ่อต้องไปดูงานที่ต่างประเทศ ไม่รู้พวกมันจะฉวยโอกาสมาเล่นงานเราตอนนั้นไหม ถ้าไม่ใช่งานสำคัญจริงๆ พ่อคงเลื่อนออกไปแล้ว” พ่อเลี้ยงวัยกลางคนพูดอย่างกังวล แต่จะไม่ไปก็ไม่ได้ ไม่ง่ายเลยที่จะนัดเจรจากับคู่ค้าคนนี้ ถ้าเจรจาตกลงร่วมงานกันได้ ไร่รุ่งรวินท์จะได้ทั้งกำไรและช่องทางการตลาดเพิ่มขึ้น เขาเลยเลื่อนนัดออกไปไม่ได้จริงๆพิชานันท์ไม่อยากทำให้บิดาเป็นห่วง รีบบอกด้วยสีหน้าขึงขังเลยทีเดียว “พ่อไม่ต้องห่วง ขิงรับรองว่าช่วงที่พ่อไม่อยู่ ขิงจะไม่ดื้อไม่ซนเลย”“ให้มันจริงเถอะ เราน่ะตัวดี!” สินธรว่าอย่างรู้นิสัยกันดี “พ่อไปตั้งหลายวัน ไม่มีคนคุมแบบนี้ จะก่อเรื่องอะไรบ้างก็ไม่รู้”“โธ่! ขิงไม่ก่อเรื่องหรอกน่า”“สัญญากับพ่อก่อนว

การนั่งอยู่บนหลังม้าที่วิ่งห้อเพราะตื่นเสียงปืนไม่ใช่เรื่องง่ายเลยชญานินกับพิชานันท์กลัวจนทำอะไรไม่ถูก ได้แต่กอดคอม้าไว้แน่นๆ จนม้าของพิชานันท์วิ่งขึ้นเขา ส่วนม้าของชญานินวิ่งเรียบตีนเขาที่เป็นป่าโปร่ง เตลิดหนีกันไปคนละทาง พวกเธอทั้งตะโกนทั้งมองตามกันอย่างขวัญเสีย แต่ก็ไม่รู้ว่าจะแก้สถานการณ์นี้ยังไงหลังแยกกันได้ไม่นาน พิชานันท์หมดแรงกอดม้าที่มุ่งแต่จะขึ้นไปบนเขา ทำเธอเกือบร่วงอยู่หลายครั้ง เธอตัดใจลงจากม้ากลางป่า ปล่อยให้มันเตลิดหนีไปตัวเดียว แล้ววิ่งหนีเอาเอง เธอวิ่งโดยไม่รู้ทิศทาง วิ่งโดยไม่รู้สึกว่าแขนขาโดนกิ่งไม้เกี่ยวจนได้เลือด สมองสั่งให้หนีไป ก่อนพวกมันจะตามมาปัง!“กรี๊ดดดดดดด!” พิชานันท์ยกมือปิดหูวิ่งหนีลูกปืนพลางกรีดร้องออกมาด้วยความกลัว“มันอยู่ตรงนั้น!”“อย่าหนีนะ!”เสียงพวกมันตะโกนตามมาไม่ห่าง เธอกัดฟันวิ่งให้เร็วๆ ยังไงวันนี้ก็ต้องหนีให้ได้!พิชานันท์ไม่รู้ว่าตัวเองวิ่งมาได้ไกลเท่าไรและวิ่งมาที่ไหน เงยหน้ามองอีกที เธอก็เห็นทางข้างหน้ากลายเป็นหน้าผาโล่งๆ แล้วหัวใจดวงน้อยดิ่งวูบลงไปตรงนั้นทันใดถ้าวิ่งต่อเธอต้องพุ่งตกหน้าผาแน่!ทว่าให้หยุดตอนนี้ก็ไม่ทันแล้วดวงตากลมโตป

พ่อเลี้ยงหนุ่มปล่อยให้หญิงสาวร้องไห้เงียบๆ อยู่ครู่หนึ่ง ค่อยถามต่อ “พวกคุณเตลิดขึ้นไปบนเขาด้วยกัน แล้วทำไมผมถึงเจอคุณนอนสลบอยู่ตรงนั้นคนเดียว ขิงหอมล่ะ”“ฉันไม่รู้” เธอส่ายหน้าจนน้ำตาไหลเป็นสาย “ตอนนั้นม้ามันตื่นเสียงปืน พาเราเตลิดหนีแยกกันไปคนละทาง ฉันตกจากหลังม้าระหว่างหนี แล้วสะดุดรากไม้จนกลิ้งลงเขามา จากนั้นก็สลบไป ไม่รู้เลยว่าตอนนี้ขิงกับม้าสองตัวนั้นไปอยู่ที่ไหนกัน”นับเวลาดูแล้ว เรื่องเกิดตั้งแต่บ่ายวาน ตอนนี้ผ่านมาคืนหนึ่งกับอีกครึ่งค่อนวันเข้าไปแล้ว...เตชทัตขมวดคิ้วอย่างกังวลใจ ไม่รู้พิชานินท์ยังหลงอยู่ในป่าหรือโดนพวกมันจับไปแล้ว ถ้าคนบางคนรู้ว่าเกิดเรื่องขึ้นกับพิชานันท์ มันอยู่ไม่สุขแน่!“ขิงคงไม่ได้...”“ไม่ต้องห่วงเรื่องขิงหอม” เขาเอ่ยตัดบทด้วยเสียงที่อ่อนลง “ผมจะจัดการต่อเอง ตอนนี้คุณพักรักษาตัวให้ดีขึ้นก่อนเถอะ”ชญานินเม้มปากขอร้องเขาเสียงเครือ “พาขิงกลับมาให้ได้นะคะ”ถึงเธอไม่ขอ ก็มีคนดิ้นรนจะไปช่วยอยู่แล้วและคนที่เตชทัตกำลังนึกถึงก็โผล่มาพอดี ส่งเสียงดังมาก่อนตัวจะมาถึงอีก“เกิดอะไรขึ้นวะ ได้ยินว่ามึงอุ้มหญิงกลับมาจากท้ายไร่ ไหนวะ”พ่อเลี้ยงหนุ่มมองแฝดน้องที่มีนิสั