All Chapters of ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน: Chapter 241 - Chapter 250

เจี่ยนจือหัวเราะเสียงดัง ความจริงแล้วตอนเด็ก ๆ เธอก็เป็นแบบนี้ ตอนซ้อมเต้นสูญเสียพลังงานไปมาก ดังนั้นจึงไม่สามารถคุมอาหารได้ นอกจากนั้นวันนี้เธอยังยุ่งเรื่องงานเบื้องหลังทั้งวัน ความจริงแล้วเธอก็รู้สึกเหนื่อยและหิวมากในค่ำคืนที่ต้องอยู่ต่างประเทศ แต่ได้ล้อมวงกินหม้อไฟสำเร็จรูปกับทุกคน กลิ่นหอมของหม้อไฟอบอวนทั่วห้อง นี่ถือเป็นช่วงเวลาแห่งความสุขที่แท้จริง แต่ในตอนนั้นเวินถิงเยี่ยนก็วิดีโอคอลมาหาเธอ เจี่ยนจือจำได้ว่าเขาส่งข้อความมาบอกว่าเขาถึงเมืองไห่เฉิงแล้ว ถ้าอย่างนั้นเขาก็น่าจะเห็นสัญญาการหย่าร้างแล้ว และตอนนี้เขาก็คงจะตอบกลับเธอ เธอหยิบโทรศัพท์แล้วเดินไปในห้องน้ำอย่างเงียบเชียบ ก่อนรับสายวิดีโอคอลนั้น แต่คิดไม่ถึงเลยว่าคนที่อยู่ในสายจะเป็นลั่วอวี่เฉิง“เจี่ยนจือ” ลั่วอวี่เฉิงที่อยู่ในสายก็เรียกชื่อเธอ จากนั้นเธอก็เริ่มเดินไปมา เจี่ยนจือสังเกตเห็นได้ว่าลั่วอวี่เฉิงอยู่ในบ้านของเธอ ไม่ใช่สิ ต้องเรียกว่าห้องที่เธอใช้ชีวิตอยู่กับเวินถิงเยี่ยนมาห้าปี เธอเดินจากห้องรับแขกไปถึงห้องครัว จากนั้นก็เห็นว่าเวินถิงเยี่ยนกำลังทำอาหารอยู่ในห้องครัวเหอะ ๆ นี่กำลังอวดว่าพวกเขาอย

ในที่สุดเธอก็หลุดพ้นออกมาได้อย่างยากลำบาก เธอเลื่อนขึ้นดูข้อความที่เขาส่งมา เขาส่งมาเยอะมาก เหมือนส่งมาตลอดทั้งคืนดังนั้นเธอจึงขี้เกียจอ่านต่อไป ก่อนตอบกลับเพียงหนึ่งประโยค ‘เวินถิงเยี่ยน สิ่งที่ควรพูดฉันก็ได้พูดออกไปหมดแล้ว ถ้านายไม่หย่า หลังจากนี้ก็ไม่ต้องส่งข้อความมาหาฉันอีก ฉันจะไม่อ่านอีกแล้ว’หลังจากเธอส่งข้อความนั้นไป เวินถิงเยี่ยนก็ตอบกลับมาว่า ‘เธอจะใช้การหย่ามาขู่ฉันเหรอ? เธอคิดว่าฉันไม่กล้าหย่ากับเธอหรือไง?’เธอไม่ได้ข่มขู่ เธอพูดเรื่องนี้จนเบื่อแล้ว! ‘เวินถิงเยี่ยน ข้อตกลงในการหย่าวางอยู่ในบ้าน นายน่าจะอ่านมันแล้วใช่ไหม ถ้านายไม่กลัวที่จะหย่า อย่างนั้นก็รีบหย่าให้มันจบ ๆ ไป เดี๋ยวฉันจะกลับไปทำเรื่อง’‘ได้’หลังจากเขาส่งข้อความนั้นมาแล้ว เจี่ยนจือก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก เอาเถอะ ขอเพียงเขาตอบตกลงก็พอแล้ว หลังจากเขาส่งข้อความตอบกลับมาว่า ‘ได้’ เขาก็ยังส่งรูปกลับมาอีกสองสามรูป รูปแรกเป็นรูปที่เขาถ่ายคู่กับลั่วอวี่เฉิงที่วิลล่าริมทะเล ส่วนอีกรูปก็เป็นรูปที่ถ่ายในห้องที่เธอกับเวินถิงเยี่ยนอาศัยมาห้าปี ในรปนั้นมีลั่วอวี่เฉิงกำลังนั่งอยู่บนโต๊ะกินข้าวกับเวินถิงเยี่ยน ถ้าเ

เมื่อเรื่องบางอย่างเริ่มต้นแล้ว ก็ต้องทุ่มเทจนถึงที่สุด ก่อนหน้านี้ที่เจี่ยนจือทำกายภาพบำบัด เธอก็แค่คิดว่าจะทำหรือไม่ทำก็ได้ แต่ตอนนี้เธอมีเป้าหมายที่จะกลับขึ้นเวทีอีกครั้งเธอคาดหวังกับผลลัพธ์ครั้งนี้ และต้องการที่จะขึ้นเวทีอีกครั้งให้ได้ ดังนั้นหลังจากกำหนดเป้าหมายอย่างชัดเจนแล้ว เธอก็ยืนหยัดหนักแน่นขึ้นมาก ในแต่ละวันนอกจากวิดีโอคอลคุยกับคุณย่าแล้ว เธอก็ช่วยงานเบื้องหลังของทีมเต้น ส่วนเวลาที่เหลือก็นำมากายภาพร่างกายตัวเอง ด้วยตารางงานที่แน่นมาก ทำให้เธอลืมคนที่อยู่ในเมืองไห่เฉิงไปอย่างสิ้นเชิง การแสดงของทีมเต้นในประเทศฝรั่งเศสก็จบลงแล้ว และเขาจะเดินทางต่อไปที่ประเทศเยอรมัน เจี่ยนจือตื่นขึ้นมาเวลาตีห้าอย่างเงียบเชียบ นี่คือกิจวัตรประจำวันของเธอในตอนนี้ เธอตื่นเช้ากว่าคนอื่นหนึ่งถึงสองชั่วโมง เพื่อทำกายภาพบำบัดในช่วงเช้า เนื่องจากตอนกลางวันเธอต้องรับผิดชอบดูแลเรื่องแต่งหน้าและเสื้อผ้าของนักเต้น นอกจากนี้ยังมีงานออกแบบฉากด้วยเวลาหกโมงเช้าเจี่ยงซื่อฝานก็เดินทางมาถึง เมื่อเห็นว่าเธอเริ่มทำกายภาพแล้ว เขาก็ยิ้มขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ “พี่เจี่ยน วันนี้พี่มาเช้ามากเลย มันยิ่งทำใ

วิดีโอนั้นมีความยาวสามนาที เพลงเพื่อนที่เปิดคลอก็ทำให้หวนนึกถึงสมัยพวกเขาเป็นวัยรุ่น หลังจากผ่านไปสักระยะ ลั่วอวี่เฉิงก็ร้องเพลงขึ้น โดยมีอาเหวินและอาซินร้องตาม ‘เพื่อนยาก เราจะอยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิต วันเวลาเหล่านั้นจะไม่มีอีกแล้ว คำพูดประโยคนั้น มิตรภาพ นิรันดร์ เหล้าแก้วหนึ่ง…’เมื่อร้องมาถึงตรงนี้ ดวงตาของอาเหวินและอาซินก็มีหยาดน้ำตารื้นขึ้น “อาเยี่ยน! สุขสันต์วันเกิดนะ! ขอให้มิตรภาพของพวกเรายืนนาน!” ลั่วอวี่เฉิงถือเค้กก้อนหนึ่งแล้วเดินเข้ามา ก่อนตะโกนขึ้นเสียงดัง บนหน้าเค้กเขียนเอาไว้ว่า ‘สุขสันต์วันเกิดอาเยี่ยนที่พวกเรารักมากที่สุด! เพื่อนที่ดีที่สุดของพวกเรา!’เวินถิงเยี่ยนก็มีดวงตาแดงก่ำ “ขอบคุณนะ ขอบคุณพวกนาย…”“ขอบคุณพวกเราก็มีประโยชน์! ทั้งหมดนี้เป็นแผนของเธอ! เค้กนั่นก็เป็นฝีมือของเฉิงเฉิง” อาเหวินผลักลั่วอวี่เฉิงไปตรงหน้าเวินถิงเยี่ยน “ใครที่จริงใจกับนาย ตอนนี้นายคงมองออกชัดเจนแล้ว” “อาเยี่ยน ฉันหวังว่าตอนที่นายอายุเจ็ดสิบก็ยังแข็งแรงแบบนี้ต่อไปนะ” วันนี้ลั่วอวี่เฉิงแต่งตัวเหมือนนักเรียนหญิง ซึ่งมันเป็นเหมือนกับคนที่อยู่ในรูปก่อนหน้านี้ไม่มีผิด“อื้อ!” เวินถิงเย

“อ่า…” พนักงานรักษาความปลอดภัยไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงชวนคุยขึ้นมา หรือเพราะคนเมาจะพูดมากเป็นพิเศษ?ตอนนี้เวินถิงเยี่ยนก็พูดมากกว่าปกติจริง ๆ รอจนกระทั่งรถมา เขาก็พูดกับพนักงานรักษาความปลอดภัยว่า “คุณย่าทำอาหารเอาไว้หลายอย่าง เธอทำให้ฉันโดยเฉพาะ”“อ่า คุณย่านี่ดีกับคุณจังเลยนะครับ” พนักงานรักษาความปลอดภัยก็ทำได้เพียงต้องคุยกับเขาต่อไปเรื่อย ๆ “อื้อ ๆ คุณย่าดีกับฉันมาก เขาเอ็นดูฉันมากที่สุด…ฉันต้องกลับไปหาเธอ จะปล่อยให้คุณย่ารอนานไม่ได้”“จริงครับ จะต้องใช้เวลาอยู่กับคนเฒ่าคนแก่ให้มากหน่อย”“เดี๋ยวรอฉันว่าง ฉันจะพาคุณย่าไปเที่ยวทะเล…”“คุณผู้ชาย คุณช่างกตัญญูจริง ๆ …”“กตัญญู?” ดวงตาของเวินถิงเยี่ยนมีน้ำตาคลอมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่ทราบ “ฉันไม่ได้กตัญญู ไม่ได้กตัญญูเลยสักนิดเดียว ฉันมันไม่ดี…”พนักงานรักษาความปลอดภัย “???” พูดแบบนี้เขาไปต่อไม่ถูกเลย!ในตอนนั้นรถก็มาพอดี “คุณผู้ชายครับ รถมาแล้ว” ในตอนนั้นพนักงานรักษาความปลอดภัยก็รีบผลักเขาให้ขึ้นรถไป ก่อนถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ “แล้วเจอกันนะ ขอบคุณนายมาก” เวินถิงเยี่ยนที่อยู่ในรถก็หันมาพูดกับเขา “ไม่…ไม่เป็นไรครับ”รถคันนั้นมุ่