All Chapters of ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน: Chapter 261 - Chapter 268

ช่างเป็นคำอธิบายที่ฟังไม่ขึ้นเอาเสียเลยอีกฟากหนึ่ง ลั่วอวี่เฉิงเห็นเวินถิงเยี่ยนวางสายก็รีบเอ่ยถาม “เกิดอะไรขึ้นเหรอ？” “ ไม่มีอะไรหรอก ป้าเฉินบอกว่าจะลาออกน่ะ” เวินถิงเยี่ยนเก็บโทรศัพท์ลงข้างตัวลั่วอวี่เฉิงถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างโล่งอก แต่ต่อให้คนใช้คนนั้นพูดความจริงออกมาแล้วมันจะมีอะไรเปลี่ยนไปล่ะ？ในเมื่อเธอกล้าทำย่อมไม่กลัวอยู่แล้ว เมื่ออยู่ต่อหน้าเวินถิงเยี่ยน เจี่ยนจือยังสู้เธอไม่ได้ แล้วนับประสาอะไรกับคนใช้คนเดียว？ อย่าลืมสิว่าตอนนั้นเธอเกือบพรากชีวิตเจี่ยนจือด้วยมือของเธอเอง แต่เวินถิงเยี่ยนก็ยังเลือกอยู่ข้างเธอพอคิดถึงตรงนี้ ลั่วอวี่เฉิงก็อารมณ์ดีขึ้นมาทันที สายตาพลันเหลือบไปเห็นชุดเดรสหมู่ดาวหอมหมื่นลี้ของเจี่ยนจือ จึงหยิบมันออกมา“ว้าว ชุดสวยจังเลย นายซื้อให้ฉันเหรอ？” เธอร้องอุทานอย่างตื่นตาตื่นใจ“ชุดนี้…” เวินถิงเยี่ยนเหลือบมองแวบหนึ่ง “ของเจี่ยนจือน่ะ”“เจี่ยนจือ…” ดวงตาของลั่วอวี่เฉิงกลอกไปมา “อาเยี่ยน พอดีเลย เดี๋ยวฉันต้องไปเข้าร่วมงานการกุศล งานที่อาเหวินกับอาเยี่ยนจะพาฉันไปนั่นแหละ แต่ว่าฉันยังหาชุดราตรีที่เหมาะกับงานไม่ได้เลย ขอยืมชุดนี้หน่อยได้ไหม？”เวินถิง

“เด็กสาวเหรอ？ไม่รู้ความ？”ติงอี้สวินหัวเราะเยาะออกมาเบา ๆ “คุณหมายความว่ายังไง？จะอคติกับอายุของผู้หญิงหรือไง？” ในที่สุดลั่วอวี่เฉิงก็สามารถหาเรื่องจับผิดติงอี้สวินได้สักที น้ำเสียงจึงกลับมาดังฟังชัดและมั่นใจอีกครั้งติงอี้สวินแสยะยิ้มอย่างดูแคลน “ในฐานะดีไซเนอร์มืออาชีพ อายุสำหรับผมเป็นเพียงแต้มบวก ความงามที่ผ่านการตกตะกอนของกาลเวลา ไม่ได้ด้อยไปกว่าความสาวเลยสักนิด ต่อให้อายุเก้าสิบ ผมก็ยังทำให้ดูสง่างามได้”เขาหัวเราะอีกครั้ง “คุณเวินพาเด็กสาวของคุณกลับไปเถอะนะครับ ปากผมไม่ค่อยดีนัก รีบไปก่อนที่ผมจะพูดจาแรงกว่านี้”เขาจงใจเน้นเสียงคำว่า “เด็กสาว” อย่างประชดประชัน เดิมเวินถิงเยี่ยนก็เป็นคนหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีอยู่แล้ว ท่าทีติงอี้สวินในตอนนี้สำหรับเขาถือว่าเสียมารยาทอย่างร้ายแรง แต่ด้านหลัง ลั่วอวี่เฉิงกำลังดึงชายเสื้อเขาอยู่ เขาจึงใจดีสู้เสือฝืนยิ้มออกมา “คุณติงครับ เป็นผมเองที่พูดจาไม่เหมาะสม แต่ไม่ว่าจะลูกค้าประจำหรือลูกค้าใหม่ ทุกคนก็ต้องมีครั้งแรกไม่ใช่เหรอครับ？เจี่ยนจือเองก็เริ่มจากลูกค้าใหม่เหมือนกันไม่ใช่เหรอ？”“มีเหตุผลครับคุณเวิน” ติงอี้สวินยกยิ้มบาง พวกเรารับลูกค้าใหม่ก

ครั้งนี้เวินถิงเยี่ยนส่งรูปมาหาเธอ เป็นรูปของเขากำลังลองเสื้อที่เพิ่งได้มา： ตัวนี้หัวไหล่เล็กไปหน่อย ฉันจะส่งแก้ เจี่ยนจือรู้สึกรำคาญเต็มที： เดี๋ยวถ้าว่างเมื่อไหร่ฉันจะบอกทางสตูดิโอให้แล้วกัน นายก็นัดเวลาไปแก้ เวินถิงเยี่ยนส่งรูปมาเพิ่มอีก： ตัวนี้ฉันก็จะแก้ แขนเสื้อมันสั้นไปเจี่ยนจือ：？？？ เป็นไปไม่ได้ ทางร้านเขาตัดเสื้อผ้ามาไม่ต่ำกว่าร้อยชุด เมื่อก่อนตอนที่ฉันเอามาให้นายใส่ นายก็ไม่เห็นจะพูดอะไรเลยนี่ ตอนนี้บอกว่าจะแก้ทุกชุดเนี่ยนะ？เวินถิงเยี่ยน： ใช่ ฉันจะแก้ แล้วก็ชุดนี้ด้วย ดูสิเขาส่งรูปที่เขาลองเสื้อมาให้เธออีกครั้งก็ใส่พอดีนี่！เจี่ยนจือ： ก็ดีไม่ใช่เหรอ？เวินถิงเยี่ยน： ไม่ ฉันไม่ชอบสไตล์นี้ สีมันอึมครึมเกินไป ฉันจะแก้เจี่ยนจือ：？？？ใครหน้าไหนล่ะที่เคยบอกว่า： ฉันเป็นถึงประธานบริษัท ภาพลักษณ์ภายนอกต้องดูสุขุมนุ่มลึก เสื้อผ้าจะดูแฟชั่นมากเกินไปไม่ได้เจี่ยนจือ：เวินถิงเยี่ยน เหมือนวันนี้นายตั้งใจจะหาเรื่องฉันมากกว่านะ！เวินถิงเยี่ยน： ไม่ว่าเธอจะพูดยังไง ฉันก็จะส่งแก้เจี่ยนจือ： งั้นนายก็เอาไปแก้ที่ร้านสิ เดี๋ยวคุณติงอี้สวินก็แก้ให้เองเวินถิงเยี่ยน： ไม่ เธอคุยแทนฉันแ

เสียงเอะอะโวยวายดังลั่นดังทั่วล็อบบี้ ในที่สุดผู้จัดการโรงแรมก็เข้ามาไกล่เกลี่ย ทั้งสองฝ่ายต่างเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เวินถิงเยี่ยนหยิบพาสปอร์ต และเปิดทะเบียนสมรสของเขากับเจี่ยนจือที่อยู่ในมือถือให้ทุกคนดู หลังจากผู้จัดการโรงแรมเห็นตามนั้น ก็ถือว่าเขาสามารถพิสูจน์ตัวตนว่าเขาเป็นสามีของเจี่ยนจือได้ ดังนั้นกุญแจจึงเป็นของเขาท่าทางของเขาแข็งกร้าว “การทิ้งทรัพย์สินของแขกเป็นเรื่องไม่ถูกต้อง สิ่งที่พวกคุณทำนั้นถือว่าขาดความรับผิดชอบอย่างมาก ถ้ากุญแจดอกนี้ไปตกอยู่ในมือของคนร้าย ถ้าอย่างนั้นเขาคงบุกเข้ามาขโมยทรัพย์สินในบ้านของผมได้อย่างง่ายดาย”แต่พนักงานต้อนรับก็โต้เถียงว่า “พวกเราได้โทรหาแขกแล้ว แขกยืนยันว่าไม่ต้องการมันแล้ว ให้โยนทิ้งได้เลย”“เป็นไปไม่ได้!” เวินถิงเยี่ยนลุกพรวดขึ้น “นี่คือกุญแจบ้าน เธอจะทิ้งมันได้ยังไง? ยิ่งไปกว่านั้นมันยังห้อยรูปคู่ของพวกเราอยู่เลย!”ไม่ว่ายังไงก็ตามเวินถิงเยี่ยนไม่มีทางเชื่อว่าเจี่ยนจือจะบอกว่าเธอไม่ต้องการกุญแจบ้านนี้แล้ว!ของสำคัญขนาดนี้ อีกทั้งยังมีรูปคู่ของพวกเขา เธอจะฝากให้คนแปลกหน้าที่อยู่ต่างแดนจัดการทิ้งมันได้ยังไง? ต้องเป็นเพราะโรง