“อ้าว ถิงเยี่ยนกลับมาแล้วเหรอ！” คุณแม่ของเมิ่งเฉิงซ่งเอ่ยอย่างยินดี “เด็กคนนี้นี่ เห็นบอกว่าวันนี้ไม่กลับมานี่นา？”เจี่ยนจือพลันสะดุดใจกับคำที่คุณแม่ของเมิ่งเฉิงซ่งใช้：กลับมาเวินถิงเยี่ยนก็แค่มาหาที่บ้าน แต่คุณแม่ของเมิ่งเฉิงซ่งกลับใช้คำว่า “กลับมา” อย่างนั้นเหรอ？“โชคดีนะที่เตรียมกับข้าวไว้หลายอย่างเลย！” คุณพ่อของเมิ่งเฉิงซ่งตอบกลับไปเพราะวันนี้มีเจี่ยนจือกับหร่านเฉินมาเป็นแขก คุณพ่อของเมิ่งเฉิงซ่งจึงเตรียมอาหารมื้อใหญ่เพื่อต้อนรับพวกเธอ เจี่ยนจือได้แต่กลอกตาอย่างระอา ทำไมไม่ว่าจะไปที่ไหนก็เจอหมอนี่ตลอดเลยนะ！คุณแม่ของเมิ่งเฉิงซ่งรีบออกไปต้อนรับ น้ำเสียงของท่านที่ดังลอดมาจากห้องรับแขก ฟังดูก็รู้ว่าดีใจไม่น้อย “โอ๊ย กลับมาได้จังหวะพอดีเลย เพื่อนร่วมชั้นของลูกก็อยู่ที่นี่เหมือนกัน เดี๋ยวมากินข้าวด้วยกันนะ”“เพื่อนร่วมชั้น？เพื่อนร่วมชั้นคนไหนครับ？” ประโยคนี้เป็นของเวินถิงเยี่ยน“เพื่อนผู้หญิงสองคนน่ะ”น้ำเสียงดังใกล้ประตูห้องครัวเข้ามาเรื่อย ๆ “เจี่ยนจือ？หร่านเฉิน？พวกเธอสองคนเองเหรอ？”หร่านเฉินกลอกตามองบน “ไม่ต้องทำมาเป็นยินดีหรอก ไม่น่ายินดีสักนิด”เวินถิงเยี่ยนหัวเราะเบา
Read more
LOGIN
