บททั้งหมดของ ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน: บทที่ 511 - บทที่ 520

พอได้ยินอย่างนั้น เวินถิงเยี่ยนก็เหลือบมองแอนนาแวบหนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมาเบา ๆแอนนาเองก็ไม่ได้โกรธ กลับยิ้มตาหยีอย่างอารมณ์ดีเสียอีกหร่านเฉิน：？？？สองคนนี้นี่ยังปกติอยู่หรือเปล่าเนี่ย？ยังยิ้มได้อีกเหรอ？เธอหันไปสบตากับเจี่ยนจือ เพื่อส่งสัญญาณถามว่า：เธอเข้าใจสองคนนี้หรือเปล่า？เจี่ยนจือส่งสีหน้าจนปัญญากลับไป เธอจะไปเข้าใจได้ไงล่ะ？เจี่ยนจือได้รับรู้อะไรหลายอย่างจากการร่วมมื้ออาหารที่บ้านตระกูลเมิ่งวันนี้ ที่แท้ทุกครั้งที่เวินถิงเยี่ยนกลับประเทศเขามักจะพาแอนนามากินข้าวที่นี่เสมอ แม้จะพักอยู่ข้างนอกแต่ก็จะมาฝากท้องที่นี่ทุกมื้อ ส่วนคุณลุงคุณป้าเองก็เอ็นดูเวินถิงเยี่ยนไม่น้อย ให้ความรู้สึกเหมือนเวินถิงเยี่ยนเป็นลูกหลานของพวกท่านจริง ๆเมื่อเห็นเขาปฏิบัติกับพวกท่านอย่างสนิทสนมและเป็นกันเอง เจี่ยนจือก็อดรู้สึกไม่ได้ว่า…ผู้ชายคนนี้ดีไปหมดทุกอย่าง แต่ไม่ใช่กับหน้าที่สามีอย่างเช่น เขาเป็นเจ้านายที่ดี เป็นพี่น้องที่ดี เพื่อนที่ดี ลูกหลานที่ดี มีเพียงอย่างเดียวที่ไม่ดีคือเขาไม่ใช่สามีที่ดี แต่เมื่อเห็นท่าทีที่เขาปฏิบัติต่อแอนนา บางที…เขาอาจไม่ได้เป็นสามีที่ดีของเธอเพียงคนเดียวก็ได้

วันรุ่งขึ้น ตอนเจี่ยงซื่อฝานมาหา เขาหอบดอกไม้ช่อโตมาด้วย แถมยังเป็นดอกไม้ที่อุตส่าห์หอบมาจากเมืองหลวงถึงไห่เฉิงโดยเฉพาะที่ไห่เฉิงไม่มีดอกไม้หรือไง?สุดท้ายเขาก็บอกว่า “ผมหวังว่าทุกวันที่พี่ได้เจอผมจะรู้สึกเหมือนมีดอกไม้บานสะพรั่งอยู่รอบตัว และรู้สึกดีทันทีที่ได้เห็นมัน”เพราะดอกไม้ช่อนี้ ความขุ่นเคืองในใจของเจี่ยนจือถึงได้ค่อย ๆ เบาบางลงขอแค่ยังรักกันอยู่ ต่อให้จะมีเรื่องผิดใจหรือกระทบกระทั่งกัน ก็น่าจะผ่านมันไปได้ใช่ไหม?ตลอดช่วงเวลาที่เหลืออยู่ในไห่เฉิง พวกเขาแทบจะตัวติดกันตลอดเวลา หลังจากทำวีซ่าเสร็จ พวกเขาก็ชวนกันไปเที่ยวที่พื้นที่ใกล้เคียง จนถึงต้นเดือนสิงหาคมก็ออกจากเมืองไห่เฉิงและมุ่งหน้าสู่ประเทศอังกฤษด้วยกันอีกครั้งความสุขและความหวานชื่นตลอดช่วงเวลาที่ได้อยู่ด้วยกัน ทำให้เจี่ยนจือคิดว่าปัญหาระหว่างเธอกับเจี่ยงซื่อฝานนั้นไม่ใช่เรื่องใหญ่ พวกเขาสามารถประนีประนอมและปรับเปลี่ยนตัวเองเพื่ออีกฝ่ายได้เมื่อถึงอังกฤษ พวกเขาก็ทุ่มเทแรงกายแรงใจทั้งหมดให้กับการซ้อม เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับเทศกาลศิลปะนานาชาติเอดินบะระที่ใกล้จะมาถึงส่วนเรื่องขาที่บาดเจ็บของเจี่ยนจือ ตลอดเวลาที่อ

เรื่องที่ไม่อยากให้เกิด ก็เกิดขึ้นจนได้…สุดท้ายก็ต้องเผชิญหน้ากับสถานการณ์น่าอึดอัดแบบนี้อยู่ดีความรู้สึกอ่อนล้าถาโถมเข้ามาในใจของเจี่ยนจือ แม้แต่น้ำเสียงยามอธิบายก็ยังเต็มไปด้วยความอ่อนล้า “ฉันเคยบอกนายเรื่องโดนลักพาตัวแล้วไม่ใช่เหรอ？แล้วฉันเคยบอกไหมว่าโทรศัพท์กับกระเป๋าของฉันหายไปพร้อมกันด้วย”เจี่ยงซื่อฝานชะงักไปแวบหนึ่ง “ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่จำเป็นต้องเอามาคืนด้วยตัวเองไม่ใช่เหรอ？แฟนเก่าที่ดีไม่ใช่ควรหายไปจากชีวิตเหมือนตายไปแล้วหรือไง？”เจี่ยนจือเงียบไปครู่หนึ่ง ตอนนี้เธอไม่อยากพูดอะไรอีกแล้ว “จะให้ทำยังไงล่ะ？ฉันไม่ได้เรียกเขามาสักหน่อยนี่”“พี่ก็พูดแบบนี้ตลอด พี่ไม่ได้เป็นคนเรียกเขามาบ้างล่ะ ไม่ได้นัดกันบ้างล่ะ งั้นนี่ก็พิสูจน์แล้วไม่ใช่เหรอว่าพี่กับเขามีวาสนาต่อกันน่ะ？” เจี่ยงซื่อฝานสวนกลับแทบจะทันทีเจี่ยนจือรู้สึกเจ็บปวดราวกับแผลเก่าที่ตกสะเก็ดไปนานแล้วถูกฉีกกระชากออกจนเลือดไหลอีกครั้งเธอกับเวินถิงเยี่ยน…กว่าเธอจะผ่านช่วงเวลาอันแสบเจ็บปวดเหล่านั้นมาได้แทบจะเอาชีวิตไม่รอด แต่ตอนนี้เพียงเพราะทะเลาะกับเธอ เขากลับบอกว่าเธอมีวาสนากับเวินถิงเยี่ยนเนี่ยนะ？เขาพูดแบบนี้ออกม

“การที่ฉันเปิดร้านมันไปสร้างความเดือดร้อนให้พวกนายเหรอ？” เขายังคงสวมผ้ากันเปื้อน หมวก และหน้ากากอนามัย เหมือนอย่างเชฟทำขนมมืออาชีพ “ใช่” น้ำเสียงของเจี่ยงซื่อฝานไร้ซึ่งความเกรงใจ “นายจะเปิดร้านก็เปิดไปสิ แต่ทำไมต้องมาเปิดใกล้มหาวิทยาลัยของเจี่ยนจือ？ทำไมนายถึงเลือกเปิดร้านเค้ก？เพราะฉันทำเค้กให้เจี่ยนจือกินเป็นประจำเลยอยากแข่งกับฉันใช่ไหม？”“ไม่ใช่อย่างนั้น…” เวินถิงเยี่ยนยกยิ้มขื่นขม “ร้านนี้เป็นกิจการที่พ่อฉันทิ้งไว้ให้จริง ๆ”“ฉันซื้อเอง” น้ำเสียงของเจี่ยงซื่อฝานเต็มไปด้วยความเผด็จการ “ไม่ว่าจะเป็นของใคร ฉันจะซื้อเอง！”น้ำเสียงเช่นนี้ช่างฟังดูคุ้นหูอย่างน่าประหลาด ตอนนั้นที่ลั่วอวี่เฉิงถูกปฏิเสธจากร้านสองร้านนั้น ก็เคยมีเสียงพูดโอหังแบบนี้เหมือนกัน：ร้านห่วย ๆ แบบนี้ ฉันซื้อมันเลยก็ยังได้ แน่นอนว่า คนที่เคยโอหังแล้วพูดว่า “ซื้อมันเลยก็ยังได้” ก็คือเขาเอง ถึงแม้ว่าสุดท้ายจะไม่ได้ซื้ออย่างที่ปากว่าจริง ๆ แต่บูมเมอแรงที่ขว้างออกไปก็ย้อนกลับมาหาตัวเขาจนได้ เหตุและผลทั้งหลายบนโลกนี้...สุดท้ายก็คือผลกรรมกระมังเขาค่อย ๆ ถอดชุดและอุปกรณ์ของเชฟออก “เจี่ยนจือบอกให้นายมาเหรอ？”“ใช

วินาทีนั้น เจี่ยนจือรู้สึกว่ามือที่เจี่ยงซื่อฝานกุมเธอไว้ไม่ต่างอะไรจากโซ่ตรวน น่าอึดอัดเสียจนทนไม่ไหว “เจี่ยงซื่อฝาน นายคิดว่าทำแบบนี้มันมีความหมายเหรอ？ นายเห็นฉันเป็นคนแบบไหน？”สายตาของเจี่ยงซื่อฝานพลันเต็มไปด้วยความลนลาน เขาจับมือเธอไว้แล้วเขย่าเบา ๆ “ผม...ผมแค่รักพี่มากเกินไปจริง ๆ ผมกลัว...”เจี่ยนจือยังจำคำพูดของเจี่ยงซื่อฝานเมื่อเช้าได้ดี อย่าทะเลาะกันข้ามวัน ถ้ามีปัญหาอะไรให้รีบเคลียร์กันตรง ๆ ดังนั้นเธอเลย พยายามข่มความรู้สึกในใจไว้ แล้วพูดกับเขาอย่างจริงจังว่า “เจี่ยงซื่อฝาน พวกเราเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้หรอกนะ จะให้ชีวิตของฉันมีแค่นายคนเดียวไม่ได้หรอก ฉันยังต้องมีเพื่อน ในหน้าที่การงานก็ต้องมีเพื่อนร่วมงาน มันเป็นไปไม่ได้หรอกที่ในบรรดาคนพวกนั้นจะไม่มีผู้ชายอยู่เลย ถ้านายเห็นผู้ชายคนไหนก็ระแวงว่าฉันอาจมีอะไรเกินเลยกับเขา แบบนี้เราใช้ชีวิตร่วมกันต่อไปไม่ได้หรอก”แววตาของเจี่ยงซื่อฝานหม่นแสงลงไปถนัดตา “ ผมรู้ ผมมันไม่ดีเอง พี่ให้อภัยผมเถอะนะ ผมจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว”“นายพูดว่าจะไม่ทำอีกมาหลายครั้งแล้วนะ” เจี่ยนจือสบตาเขานิ่ง ๆ “ผมสัญญา” เจี่ยงซื่อฝานหลุบตาลง “ครั้งนี้ ผมรับปา