All Chapters of ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน: Chapter 221 - Chapter 230

เธอกดรับสาย เหมือนว่าเวินถิงเยี่ยนกำลังประชุมอยู่ เพราะมีเสียงคนคุยกันดังแทรกมาเป็นระยะ แต่ฟังจากเสียงดูเหมือนเขาเดินออกมาคุยข้างนอก “เจี่ยนจือ ฉันเห็นตั๋วแล้ว พรุ่งนี้เที่ยวบินไปคุนหมิงใช่ไหม？”“อืม พวกเรานอนพักที่คุนหมิงหนึ่งคืนก่อน แล้วค่อยเช่ารถขับเที่ยวต่อ” เธอตอบอย่างเป็นเรื่องเป็นราว ราวกับว่าวางแผนทุกอย่างไว้เรียบร้อยแล้ว“อืม” เขาตอบรับ “เธอปลดบล็อกฉันหน่อย จะโอนอะไรให้เธอแต่ละครั้งไม่สะดวกเลย”“อ้อ โอเค” เจี่ยนจือเองเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้เขาติดต่อเธอได้แค่โทรกับส่งข้อความเท่านั้นไม่รู้ว่าใครเดินผ่านเขาแล้วเอ่ยแซวขึ้นมา “แหม ใครกันที่กล้าบล็อกท่านประธานเวินของพวกเรา？”เสียงหัวเราะของเวินถิงเยี่ยนดังตามมา “ทำให้คุณซุนต้องเจอเรื่องน่าอายแล้วครับ ผมเผลอทำภรรยางอนนิดหน่อย”คุณซุนที่ว่าเจี่ยนจือไม่เคยรู้จักมาก่อน เขาหัวเราะลั่น “ว่าแล้ว ก็มีแค่คุณนายเท่านั้นแหละที่ทำให้ท่านประธานเวินจนมุมได้”“เอาล่ะ เจี่ยนจือ ไว้ค่อยกลับไปคุยรายละเอียดนะ ฉันมีธุระกับลูกค้า” เวินถิงเยี่ยนพูดทิ้งท้ายก่อนจะวางสายไปเจี่ยนจือกำลังครุ่นคิดเรื่องจัดกระเป๋าเดินทางการเดินทางครั้งนี้เธอตั้งใจ

“เธอมีฉันไง” เวินถิงเยี่ยนตอบ “ทางร้านอาหารก็มีบริการแกะเปลือกปูให้นะ”“ก็ฉันจะกินข้าวผัดมันปู！นายอยากกินปูขนก็สั่งสิ นายสั่งเองไม่เป็นหรือไง？” การที่เธอเอาแต่ใจแบบนี้ไม่ได้มีให้เห็นบ่อยนัก โดยเฉพาะตั้งแต่ที่เธอคอยตามใจเขามาตลอดห้าปี เวินถิงเยี่ยนชะงักไปเล็กน้อยปฏิกิริยาของเจี่ยนจือดูแปลกไปจากเดิม เมื่อก่อนเธอมักจะพูดกับเขาเสมอว่า “นายอยากกินอะไร？”“ได้สิ เอาตามนายเลย”“ฉันยังไงก็ได้ แล้วแต่นาย”แม้ท่าทีของเธอจะแปลกไป แต่เขายังคงยกยิ้มบางเหมือนเดิม “ก็แค่ข้าวผัดมันปู บ้านเราไม่ได้จนถึงขั้นกินไม่ได้สักหน่อย จะจริงจังขนาดนั้นทำไม？”เขาพับเมนูปิดก่อนจะยื่นให้พนักงาน “เอาตามนี้แหละ เพิ่มเมนูผักมาที่หนึ่ง”ในสถานการณ์นี้ เจี่ยนจืออดนึกถึงประโยคที่เวินถิงเยี่ยนเคยพูดไม่ได้：การที่มาทำดีด้วยอย่างไม่มีเหตุผล แสดงว่ามีอะไรแอบแฝงอยู่ ๆ ดีเวินถิงเยี่ยนก็ชวนเธอออกมากินข้าวสองต่อสอง แถมยังให้เธอสั่งอาหารได้เต็มที่ ดูยังไงก็เข้าข่าย “มีแผนอะไรในใจ” คืนนี้เขาต้องมีเรื่องจะพูดไม่ผิดแน่หวังแค่ว่าเขาจะไม่พูดตอนที่เธอกำลังกินอยู่ก็พอ ให้เธอได้กินข้าวดี ๆ สักมื้อเถอะและโชคดีที่เขาไม่ทำลายบรรย

ภายในใจของเจี่ยนจือ：ฝันไปเถอะ！แต่เวินถิงเยี่ยนก็แค่พูดไปอย่างนั้น ไม่ได้คิดจะให้เธอช่วยเก็บของจริง ๆ พอเข้าห้องมา เขาก็ตรงไปอาบน้ำ ก่อนจะออกมาเก็บสัมภาระด้วยตัวเอง ทว่าแทนที่จะรีบออกไป เขากลับยืนอยู่เฉย ๆ ไม่ยอมไปไหนเจี่ยนจืออยากจะโทรศัพท์หาคุณย่าแทบแย่ แต่เขากลับยืนเป็นก้างอยู่อย่างนั้น จนอดเอ่ยปากไล่เขาไม่ได้ “ยังไม่ไปอีกเหรอ？”“พูดให้มันนุ่มนวลกว่านี้ไม่ได้หรือไง？” เขาเดินเข้ามาด้านหลังเธอเจี่ยนจือนั่งแกะยางรัดผมอยู่หน้ากระจกแต่จู่ ๆ เขาก็ยื่นมือมาช่วยดึงยางออกให้ แล้วโน้มตัวลงกอดเธอจากด้านหลังในเงาสะท้อนของกระจก แก้มสากของเขาแนบชิดกับใบหน้าเธอตอนนี้เจี่ยนจือไม่ชอบให้เขาเข้าใกล้เลยแม้แต่นิดเดียว เพราะทุกครั้งที่เขาเข้าใกล้ เธอมักจะคิดถึงกลิ่นของลั่วอวี่เฉิงขึ้นมาเสมอ จนรู้สึกขยะแขยงเธอเพิ่งขยับตัวเล็กน้อย ยังไม่ทันจะผลักไส อ้อมแขนของเขากลับกระชับแน่นขึ้นเสียก่อน“สามีเธอกำลังจะเดินทางไกล ไม่คิดจะอวยพรกันหน่อยเหรอ？” เขากระซิบข้างหูวินาทีนั้น เจี่ยนจือได้แต่คิดว่าตัวเธอนั้นใจแข็งไม่พอ เพราะถ้าเธอใจแข็งกว่านี้ตอนนี้ในหัวควรจะมีแต่เรื่องทรัพย์สินมรดกมากกว่าเธอจ้องเขา

โชคดีที่ภายในห้องรับรองผู้โดยสารค่อนข้างเงียบ เธอกดรับสายกรอกเสียงลงไปเบา ๆ “ฮัลโหล”“ทำไมพูดเสียงเบาขนาดนั้น？ทำอะไรอยู่？” เวินถิงเยี่ยนถามซักไซ้“มากินข้าวข้างนอก ในร้านเงียบมากฉันไม่กล้าพูดเสียงดัง” เจี่ยนจือป้องปากขณะรับสายพลางกดเสียงต่ำ “แล้วนายจะโทรมาทำไมนักหนา？”เขามันน่ารำคาญจริง ๆเขาไม่พอใจเล็กน้อย “ทำไม？รังเกียจฉันหรือไง？”รังเกียจเหรอ… แค่นั้นยังไม่พอด้วยซ้ำ！เธอกลอกตามองบน “ก็ไม่ถึงขนาดนั้น แค่รำคาญนิดหน่อย”“คุณนายเวิน！”เขาแค่นเสียงในลำคอ “ตอนกดรับเงินนี่รำคาญไหม？”เรื่องนั้น…ก็ไม่แย่เท่าไหร่“นายมีเรื่องอะไรอีก？” เธอไม่อยากต่อความยาวสาวความยืด อยากรีบวางสายก่อนที่จะเผยพิรุธให้เขารู้“ไม่มีอะไรโทรหาไม่ได้？”เจี่ยนจือ：……คน ๆ นี้นับวันยิ่งทำตัวแปลก ๆ “ได้ ได้…” เจี่ยนจือพยักหน้า “ไม่ทราบว่าประธานเวินผู้ยิ่งใหญ่ต้องการอะไรคะ？”“เล่นลิ้นนักนะ！” น้ำเสียงของเขาผ่อนคลายลงเล็กน้อย “ฉันกำลังต่อเครื่อง ยังไม่ถึงเวลาขึ้น เลยโทรมาเช็คว่าเธอตื่นหรือยัง”ว่างเหลือเกินนะ！“ไม่มีอะไรจะพูดกับฉันเหรอ？”ตอนนั้นเอง เจี่ยนจือกำลังหยิบองุ่นใส่ปาก เมื่อได้ฟังคำถาม เธอเอ่ยตอบเส

“ถ้าเป็นแบบนี้ฉันก็วางใจแล้วแหละ ไม่อย่างนั้นถ้านายให้ความสำคัญกับฉันก่อนเธอเสมอ ฉันกลัวว่าเธอจะเสียใจ” ลั่วอวี่เฉิง มองเขาราวกับกำลังหยั่งเชิงเวินถิงเยี่ยนเงียบไปครู่หนึ่ง “เธอจะเข้าใจ พวกเราทุกคนฝ่าฟันช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุดโดยกันมา เธอถึงได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายแบบนี้ เธอย่อมเข้าใจและจะอยู่ตรงนี้เสมอ”หลังเจี่ยนจือถูกเวินถิงเยี่ยนรบกวน ก็หมดอารมณ์ที่จะนอนเล่นต่อกว่าเธอจะลุกออกจากเตียง คุณย่าก็กินอาหารเช้าไปแล้ว อาหารเช้ามื้อนี้เป็นขนมปังที่ซื้อเตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อคืน แถมในบ้านยังมีนมเก็บไว้อีกหลายกล่อง คุณย่าทอดไข่เพิ่มอีกหนึ่งฟอง พอเห็นเธอ ท่านก็ยิ้มให้ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม เตรียมจะทอดไข่ให้เธอเพิ่มอีกหนึ่งฟอง“คุณย่าคะ เดี๋ยวหนูทำเอง”คุณย่าโบกมือ “คนแก่แบบย่าต้องขยับตัวบ้าง ถือว่าออกกำลังกาย”เจี่ยนจือส่ายหน้าพลางยิ้ม คุณย่าหาเหตุผลได้สารพัดเพื่อที่จะได้ดูแลเธอต่อจริง ๆมื้อเที่ยงวันนั้น เจี่ยนจือกับคุณย่าร่วมมือร่วมใจช่วยกันทำ หลังจัดการมื้ออาหารและเก็บกวาดเสร็จ ก็ถึงเวลาที่เธอต้องไปสนามบินแล้วหลังจากนี้คุณย่าต้องใช้ชีวิตอยู่ที่เมืองหลวงคนเดียว มีคำพูดมากมายที่เธออยากบ