All Chapters of ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน: Chapter 231 - Chapter 240

เพราะป้าเฉินยังคงรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล จึงตอบไปอย่างไม่ลังเลว่าไม่เจอคุณนายเลยถึงแม้เธอจะไม่รู้ว่าเจี่ยนจือไปอยู่ที่ไหน แต่เธอรู้ว่าคุณนายได้เดินออกจากชีวิตของคุณชายแล้วเหมือนกับเธอที่หวังว่าชีวิตนี้จะไม่ต้องเจอกับผู้ชายที่เคยทำร้ายเธออีก ดังนั้นคุณนายคงไม่อยากให้คุณชายหาตัวเธอพบเพราะอย่างนั้นนอกจากคำว่าไม่มีและไม่รู้ เธอจะไม่พูดคำอื่นอีกเวินถิงเยี่ยนวางสายไปอย่างแสนเสียดายกดโทรหาเจี่ยนจืออีกครั้ง และครั้งนี้ก็ยังคงโทรไม่ติดเหมือนเดิมเขาเปิดโทรศัพท์กดเข้าไปในแอปสำหรับดูกล้องวงจรปิด ภาพในกล้องมีเพียงความมืดมิดในห้องรับแขกไม่ได้เปิดไฟเหรอ？หรือว่าหลับอยู่ในห้องนอน？เวินถิงเยี่ยนขมวดคิ้วยุ่ง เริ่มรู้สึกร้อนรน“อาเยี่ยน？” ลั่วอวี่เฉิงกำหมัดแน่นแต่สีหน้ากลับเต็มไปด้วยความเป็นห่วง “ พวกเราให้อาเหวินไปช่วยดูให้ดีไหม？”“ ไม่เป็นไร” พวกเขาก้าวผ่านโถงของโรงแรม เวินถิงเยี่ยนเดินมาถึงห้องพัก “ น่าจะรำคาญฉันเลยปิดเครื่องน่ะ”คงไม่ใช่ว่ากดบล็อกเขาอีกแล้วนะ？ถ้าเธอเอาแต่ใจบล็อกเขาอีกรอบหนึ่ง กลับไปครั้งนี้ต้องลงโทษเสียให้เข็ด！เวินถิงเยี่ยนขมวดคิ้วยุ่งได้แต่นึกในใจใบหน้าลั่

คู่พาร์ตเนอร์ของเจี่ยงซื่อฝานอย่างอิ๋นจี้ฉิงเองก็รู้สึกเกรงใจเจี่ยนจือ เจี่ยงซื่อฝานหัวเราะเบาๆ “พี่เจี่ยนจือตอนอยู่ชมรมเต้นมหาลัยก็เป็นแบบนี้แหละ คอยดูแลพวกเราตลอด เธอเดินไปก่อนเถอะ เดี๋ยวคนอื่นจะรอนาน”เจี่ยงซื่อฝานส่งสายตาให้อิ๋นจี้ฉิง ถึงแม้ว่าอิ๋นจี้ฉิงจะไม่เข้าใจ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรอีกระหว่างทางไปรับกระเป๋าเดินทาง อิ๋นจี้ฉิงจึงถามเจี่ยงซื่อฝานว่าเขาหมายความว่าอะไร“รุ่นพี่เจี่ยนเธออยากช่วยพวกเรา เธอกลัวว่าตัวเองจะไม่มีส่วนช่วยเหลืออะไรในทีมเลยอยากทำอะไรสักอย่าง ถ้าเธออยากทำก็ปล่อยให้เธอทำเถอะ” เจี่ยงซื่อฝานอธิบายอิ๋นจี้ฉิงเข้าใจในทันที ก่อนจะจ้องเจี่ยงซื่อฝานพลางกลั้นยิ้มกรุ้มกริ่ม“ยิ้มอะไร？” เจี่ยงซื่อฝานค้อนใส่เธอ ก่อนจะรีบก้าวตามเจี่ยนจือที่เดินนำอยู่ข้างหน้าเจี่ยนจือเพิ่งกดเปิดเครื่องโทรศัพท์ เปิดใช้งานซิมมือถือท้องถิ่น พอเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตได้ แจ้งเตือนข้อความเข้ามาเป็นพรวนมีข้อความจากคุณย่าเพียงสองสามข้อความ ถามว่าเธอถึงหรือยังเธอรีบตอบข้อความของคุณย่าก่อน：ถึงโดยสวัสดิภาพแล้วค่ะจากนั้นค่อยเลื่อนดูข้อความอื่น ๆ ป้าเฉินส่งมาหนึ่งข้อความ：คุณนายคะ คุณผู้ชายตาม

ลั่วอวี่เฉิงรีบส่ายหน้า “อาเยี่ยน ฉันเข้าใจ นายไม่ต้องขอโทษฉันหรอก ฉันไม่ได้โกรธ”เวินถิงเยี่ยนขมวดคิ้วยุ่ง ไม่ได้ตอบกลับอะไร“อาเยี่ยน...” ลั่วอวี่เฉิงเม้มริมฝีปากแน่น “ ถ้าอย่างนั้นนายซื้อตั๋วไหม？ พวกเราไปด้วยกัน”“ไม่เป็นไร” เวินถิงเยี่ยนส่งยิ้มให้เธอ “เธอไปนอนเถอะ รีบพักผ่อนได้แล้ว”ลั่วอวี่เฉิงส่ายหน้าปฏิเสธ “ ถ้านายไม่มีความสุข ฉันก็เที่ยวอย่างมีความสุขไม่ได้หรอก ยังไงอนาคตก็คงได้มีเวลาออกมาเที่ยวด้วยกันอยู่ดี กลับบ้านกันก่อนเถอะ”เวินถิงเยี่ยนยกมือนวดขมับ เอนหลังพิงพนักโซฟาพลางมองไปที่เธอ “แบบนั้นมันจะไม่ทำให้เธอเสียใจเหรอ？”ลั่วอวี่เฉิงยกยิ้มอ่อนโยนให้เขา “ไม่นี่ อาเยี่ยน นายไม่รู้จักฉันดีเหรอ？ ฉันแค่หวังให้นายมีความสุข หวังให้ชีวิตนายราบรื่น”เวินถิงเยี่ยนถอนหายใจยาว “ เธอไปนอนเถอะ พรุ่งนี้ค่อยว่ากันอีกที”“อืม” ลั่วอวี่เฉิงรับคำ แต่กลับนั่งลงบนพรมข้างท่อนขาแกร่งไม่ไปไหน“ไปเถอะ ฉันไม่ได้เป็นอะไร ไม่ต้องห่วง”ลั่วอวี่เฉิงพยักหน้า “อาเยี่ยน นายต้องคุยกับเจี่ยนจือดี ๆ นะ อย่าใส่อารมณ์กับเธอ ยิ่งนายดุเธอ เธอก็จะยิ่งหนีไปไกลไม่ใช่เหรอ？”พอถูกสะกิดแผลเรื่องนี้ คิ้วเรียว

เธอโอบกอดความรู้สึกนั้นไว้ หลังจากนั้นทุกคนก็ไปกินข้าว แต่เธอไม่ได้ไปด้วย เธอยังคงนั่งอยู่ในห้องซ้อม ค้นหาตัวเองในความทรงจำ เหมือนกับวันนั้น วันที่เธอนั่งอยู่ในห้องซ้อมในบ้านคุณย่า เพียงแต่ครั้งนี้เธอเต้นได้อย่างอิสระ เต้นตามจังหวะเสียงหัวใจ เธอกำลังใช้ภาษากายแสดงถึงตัวตนของนกฟีนิกซ์ที่ได้เกิดใหม่จากเถ้าถ่านมีหลายครั้งที่เธอไม่สามารถทำท่าตามจินตนาการได้ แม้เธอจะทำมันไม่ได้ แต่เธอก็ไม่ยอมหยุด เธอยังคงเต้นต่อไป เต้นต่อไปเรื่อย ๆ จนในที่สุดก็สามารถทำท่านั้นได้สำเร็จ ตอนนั้นเธอนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น เหงื่อท่วมร่างกายเสียงปรบมือดังก้องห้องซ้อมที่ว่างเปล่า ผู้ชมไม่เยอะ เสียงปรบมือแผ่วเบา แต่มันเหมือนพายุฝนที่โหมกระหน่ำอย่างรวดเร็วและรุนแรง เมื่อเธอหันกลับไปมองก็เห็นเจี่ยงซื่อฝานกับอิ๋นจี้ฉิงเดินเข้ามาพร้อมปรบมือให้“พี่เจี่ยน! สุดยอดไปเลย! นี่พี่กำลังเต้นเพลงของพวกเด็กใหม่เหรอ?” แววตาของอิ๋นจี้ฉิงเปล่งประกาย เจี่ยนจือลุกขึ้นจากพื้น ก่อนยิ้มด้วยความประหม่า “ใช่แล้ว…เห็นทุกคนซ้อม ฉันก็เลยอยากเต้นบ้าง…”“สุดยอดไปเลยค่ะ!” ความรู้สึกในดวงตาของอิ๋นจี้ฉิงเป็นของจริง แม้ท่วงท่าส่วนให

ภายในสมองของเจี่ยนจือมีแต่เรื่องการเต้น ถ้าเธอต้องออกแบบท่าเต้นอย่างที่อิ๋นจี้ฉิงบอก เธอจะต้องออกแบบท่าเต้นยังไง ความคิดมากมายประดังประเดเข้ามาในสมองของเธอ ทำให้ตอนที่เธอเห็นข้อความของเวินถิงเยี่ยน เธอกลับไม่รู้สึกอะไรเลยด้วยซ้ำ เหมือนมันเป็นแค่หยดน้ำไม่กี่หยด ไม่สามารถสร้างคลื่นลมที่ส่งผลกระทบต่อจิตใจเธอได้ และสุดท้ายมันก็หายไปอย่างไร้ร่องรอยเธอไม่คิดที่จะบล็อกเขาด้วยซ้ำ เพราะเธอไม่ได้รู้สึกลำบากใจ หลังจากอ่านข้อความเสร็จแล้ว เธอก็ยังคิดถึงการออกแบบท่าเต้นต่อไป แรงบันดาลใจในการเต้นครั้งนี้คือการเกิดใหม่ของฟีนิกซ์ ยิ่งคิดยิ่งลึกซึ้ง ความคิดของเธอหมุนวนไปเรื่อย ๆ ไม่มีที่สิ้นสุด เธอจินตนาการได้ถึงความยิ่งใหญ่ของโชว์ เธออยากใช้คัมภีร์ซานไห่จิงเป็นแก่นเรื่องของการโชว์เต้นครั้งนี้ยิ่งคิดก็ยิ่งตื่นเต้น ในคืนนี้ไม่มีสิ่งอื่นใดมารบกวนความคิดของเธอได้ แม้กระทั่งในความฝันก็ยังเป็นภาพขุนเขาแม่น้ำและเสียงคำรามของนกฟีนิกซ์กับมังกรเวินถิงเยี่ยนไม่ได้รอจนฟ้าสว่าง เขาเห็นว่าอีกชั่วโมงกว่า ๆ ก็เป็นเที่ยวบินสุดท้ายของวันนี้แล้ว ดังนั้นเขาจึงกดซื้อตั๋วเครื่องบินอย่างไม่ลังเล แล้วรีบเดินทางไปที