All Chapters of ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน: Chapter 251 - Chapter 260

สุดท้ายพี่อ้วนก็ดึงดันไม่รับเงินก้อนนั้นไปเวินถิงเยี่ยนที่เดิมทีตั้งใจว่าจะเข้าบริษัท ยังคงนอนเอกเขนกอยู่อย่างนั้นเพราะไม่อยากขยับตัวไปไหน มือหนากดเข้าไปดูหน้าโปรไฟล์ของพี่อ้วน สิ่งที่ปรากฏขึ้นมาคือบันทึกชีวิตประจำวันแสนธรรมดาของคนธรรมดาคนหนึ่งตัวอย่างเช่น วันนี้ภรรยาทำกับข้าวอะไรบ้าง ลูกสาวที่รักก่อเรื่องอะไรไว้ เพื่อนรักสี่ขาวันนี้ก็ทำลายข้าวของในบ้านอีกแล้ว หรือแม้แต่บางวันที่ตัวเขาหยุดงานก็เข้าครัวโชว์ฝีมือทำอาหารเอง…ชีวิตที่เรียบง่ายและจับต้องได้จริง ตัวอักษรธรรมดา ๆ ที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของชีวิต กลับทำให้ผู้ชมอย่างเขาร้อนผ่าวขึ้นมาที่ขอบตาอย่างหาสาเหตุไม่ได้ทุกภาพที่ถ่ายล้วนบันทึกรอยยิ้มของคนรอบตัว และรอยยิ้มของพวกเขาเหล่านั้นเป็นรอยยิ้มแบบที่ดวงตาเป็นประกายจริง ๆเขาอดไม่ได้ที่จะคอมเมนต์ใต้รูปที่พี่อ้วนกำลังทำอาหาร：ฝีมือทำอาหารพี่ไม่เลวเลยนะครับ แค่ดูก็รู้ว่าอร่อยมากหลังคอมเมนต์เสร็จเขาเลื่อนดูอย่างอื่นต่อไปเรื่อยเปื่อย ผ่านไปสักพักใหญ่ จู่ ๆ ก็มีข้อความแจ้งเตือนเด้งเข้ามา เมื่อกดเข้าไปดู ปรากฏว่าเป็นพี่อ้วนที่ตอบกลับคอมเมนต์ของเขา： ถ้าว่างก็แวะเข้ามากินข้าวที่บ้านได้

ชั่วอึดใจหนึ่ง ได้ยินเสียงแหบพร่าตอบกลับมา “ไม่โอเค”ป่วยงั้นเหรอ？“คุณผู้ชายฉัน ป้าขอเสียมารยาทเข้าไปนะคะ？” ป้าเฉินเอ่ยถามด้วยความลังเล“อืม…”หลังได้รับอนุญาตป้าเฉินผลักประตูเดินเข้าไปในห้อง แต่เธอกลับพบว่าคุณชายยังคงนอนอยู่บนเตียง การที่เขาเป็นแบบนี้นั้นไม่ปกติเอาเสียเลย “ คุณผู้ชาย ป่วยเหรอคะ？”“น้ำ…” ลำคอของเวินถิงเยี่ยนแห้งผาก ปวดแสบปวดร้อนไปหมดราวกับถูกไฟเผา ตอนที่หลับอยู่ยังไม่รู้สึกอะไร แต่พอตื่นมาก็รู้สึกกระหายน้ำทันที“ ได้ค่ะ ได้ รอสักครู่นะคะ…” ป้าเฉินเดินออกไป พร้อมบอกให้ลูกสาวช่วยรินน้ำให้หนึ่งแก้ว ตัวเธอรับแก้วน้ำมาพร้อมกำชับลูกสาวอีกครั้งว่าให้นั่งรอเฉย ๆ ห้ามแตะต้องของในบ้านเด็ดขาด จากนั้นจึงเดินกะเผลกถือแก้วน้ำกลับเข้าห้องไปเวินถิงเยี่ยนพยายามหยัดตัวขึ้นดื่มน้ำ แต่ตอนนี้ลำคอของเขาแค่โดนน้ำนิดเดียวก็รู้สึกเจ็บราวกับถูกของมีคมบาดป้าเฉินมองสีหน้าทรมานของเขารวมถึงใบหน้าที่แดงผิดปกติ จากประสบการ์ของเธอ คิดว่าเขาน่าจะมีไข้จึงหยิบเครื่องวัดอุณหภูมิมาวัดให้ ปรากฏว่ามีไข้สูงถึง 39.5องศาเมื่อเห็นเวินถิงเยี่ยนที่ดื่มน้ำเสร็จแล้วล้มตัวลงนอนอีกครั้ง ป้าเฉินก็อดเอ่ยขึ้

เวินถิงเยี่ยนป่วยครั้งนี้เรียกได้ว่าทบต้นทบดอกจริง ๆตอนแรกเขาคิดว่าแค่กินยาที่ป้าเฉินจัดมาให้แล้วไข้ลดก็คงจะไม่เป็นไร ใครจะคิดว่าพอกลับห้องไปก็เผลอหลับอีก พอตกกลางคืนก็จับไข้อีกรอบกินยาจนไข้ลด พอผ่านไปสักพักก็ไข้ขึ้นอีก วนลูปอยู่แบบนั้นเขาต้องทรมานเพราะพิษไข้อยู่สามวันเต็ม จนเข้าวันที่สี่ถึงจะหายไข้จริง ๆ แต่ถึงจะหายป่วยแล้ว ร่างที่เคยสุขภาพดีก็ซูบเซียวไปมาก ราวกับร่างไร้วิญญาณดูไม่มีพลังเลยแม้แต่น้อยแน่นอนว่าช่วงหลายวันนี้เขาไม่ได้เข้าบริษัทเลยระหว่างนั้น ลั่วอวี่เฉิงกับอาเหวินและคนอื่น ๆ ยังแชตกันในกลุ่มทุกวัน และทักมาหาเขาส่วนตัวบ้าง ถามไถ่ว่าหายไปไหนตั้งหลายวันเขาไม่อยากให้ทุกคนเป็นห่วง จึงไม่ได้บอกว่าตัวเองป่วย แค่บอกว่าช่วงนี้หยุดพักร้อน เลยพักอยู่บ้านพลางจัดการธุระอื่นนิดหน่อยเข้าวันที่ห้า เขาได้รับโทรศัพท์สายหนึ่งเป็นสายจากสตูดิโอของแบรนด์เสื้อผ้า ติดต่อมาถามว่าเขาใช่คุณเวินหรือเปล่า เสื้อผ้าฤดูใบไม้ร่วงแบบสั่งตัดพิเศษที่คุณเจี่ยนสั่งไว้เมื่อหลายเดือนก่อน ตัดเสร็จแล้ว ทางแบรนด์ต้องการสอบถามว่าสะดวกให้ทางสตูดิโอส่งเองหรือจะให้จัดส่งทางไปรษณีย์ก็ได้ ตอนนี้แค่ต้อ

ผู้ที่เข้ามาใหม่เป็นผู้หญิงที่ไม่เคยรู้จักมาก่อนทันทีที่ผู้หญิงคนนั้นเดินเข้ามาก็ตะโกนด้วยน้ำเสียงหวานหยด “อาเยี่ยน อาเยี่ยน…”ลั่วอวี่เฉิงไม่ได้เจอเวินถิงเยี่ยนมานานหลายวัน ก่อนหน้านี้เธอกับอาเหวินและคนอื่น ๆ นัดเขาออกไปสองสามครั้ง แต่เขาก็ปฏิเสธตลอด วันนี้เธอเลยตัดสินใจมาดักรอถึงบ้านเองแต่สุดท้าย พอมาถึงที่บ้านกลับไม่เห็นแม้แต่เงาของเวินถิงเยี่ยน มีแค่เด็กผู้หญิงผอมบางคนหนึ่งอยู่เท่านั้น“เธอเป็นใคร？”ลั่วอวี่เฉิงจำไม่เห็นได้ว่ารอบตัวของเวินถิงเยี่ยนจะมีคนที่เธอไม่รู้จักด้วย หรือว่าเป็นญาติทางฝั่งครอบครัวเจี่ยนจือ？“หนูชื่อเฉินมู่ซีค่ะ ไม่ทราบว่าคุณ…” จริง ๆ แล้วเฉินมู่ซีรู้สึกไม่ถูกชะตากับผู้หญิงคนนี้ตั้งแต่แรกเห็น แต่เธออาศัยบ้านคนอื่นอยู่ จึงเสียมารยาทไม่ได้“เฉินมู่ซี？ใคร？เป็นอะไรกับเวินถิงเยี่ยน？” ลั่วอวี่เฉิงนั่งลงบนโซฟาอย่างสบายอารมณ์“หนู…เป็นลูกสาวของแม่บ้านคุณเวินค่ะ” เฉินมู่ซียังคงตอบกลับอย่างมีมารยาท “ไม่ทราบว่าคุณมาหาคุณเวินเหรอคะ？”“ลูกสาวแม่บ้าน？” ลั่วอวี่เฉิงครุ่นคิดพลางทวนคำพูดของเด็กสาวไปด้วย “ลูกสาวป้าเฉิน？”“ใช่ค่ะ” เฉินมู่ซีพยักหน้าลั่วอวี่เฉิงนึกออกแ

เมื่อป้าเฉินเห็นเวินถิงเยี่ยน น้ำตาที่กลั้นเอาไว้ก็ไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่เวินถิงเยี่ยนไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้น กวาดตามองรอบบ้าน “เฉิงเฉิง？ เธอมาได้ยังไง？”ลั่วอวี่เฉิงชักเท้าที่พาดอยู่บนโต๊ะกลับมาตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว เธอเอ่ยเสียงหวานหยดย้อย “อาเยี่ยน” แล้วกางแขนกว้างพุ่งเข้าหาเขาอย่างออดอ้อน “อาเยี่ยน ฉันไม่ได้เจอนายตั้งหลายวัน คิดถึงนายจะแย่อยู่แล้ว…พวกเราทุกคนคิดถึงนายจะตาย แต่นายไม่สนใจเลยฉันเลยต้องมาหานายที่นี่เอง”เวินถิงเยี่ยนมองท่าทางเหมือนนกน้อยของเธอที่โผเข้ามา ยกยิ้มบางพลางพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ฉันบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าช่วงนี้มีธุระต้องจัดการน่ะ？”“ฮึ！ ยังไงนายก็ลืมพวกเราไปแล้วนั้นแหละ” เธอเบะปากด้วยท่าทีกระเง้ากระงอดอยู่ตรงหน้าเวินถิงเยี่ยน เห็นว่าเวินถิงเยี่ยนถือถุงเสื้อผ้าใบโตมาด้วย “ว้าว อาเยี่ยน เสื้อผ้าเยอะขนาดนี้เลยเหรอ！”“อืม” เวินถิงเยี่ยนก้าวเข้ามาในบ้าน วางถุงเสื้อผ้าลงส่วนป้าเฉิน อาศัยจังหวะนั้นเดินออกจากบ้านไปเวินถิงเยี่ยนได้ยินเสียงประตูถึงเพิ่งรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ รีบตะโกนเรียก “ป้าเฉิน！”ลั่วอวี่เฉิงกลับรั้งเขาไว้ “แค่คนใช้คนเดียวเอง