All Chapters of ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน: Chapter 271 - Chapter 280

ลั่วอวี่เฉิงกระวนกระวายขึ้นมาทันที เพราะความบ้าบิ่นชั่วขณะ เธอก็เลยโพสต์รูปตัวเองที่สวมชุดนอนหวาบหวิวและมีเวินถิงเยี่ยนเมานอนเปลือยกายอยู่ด้านข้าง รูปนี้เธอเผยให้เห็นใบหน้าของเวินถิงเยี่ยนอย่างชัดเจน แต่หลังจากเธอลงรูปไป เธอก็ลบโพสต์นั้นทันที! แล้วใครกันที่แคปทัน! “อะไรนะ? ไม่กล้าหรอกเหรอ?” เจี่ยงซื่อฝานกระตุ้น “ไม่ต้องถามเธอ!” เวินถิงเยี่ยนปกป้องลั่วอวี่เฉิง “ไม่ว่าจะโพสต์รูปอะไรก็เป็นสิ่งที่ผมอนุญาตแล้วทั้งนั้น หากเธอทำอะไรผิด ผมจะเป็นคนรับผิดชอบเอง!”เวินถิงเยี่ยนหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเจี่ยนจือ “ที่เฉิงเฉิงเรียกเธอว่า…”เขาพูดไม่ออกและลังเลอยู่เล็กน้อย ก่อนจะเปลี่ยนคำพูด “ตอนที่เธอใช้คำไม่สุภาพ ฉันต้องขอโทษแทนเฉิงเฉิงจากใจจริง หวังว่าเธอจะให้อภัย…”เจี่ยนจือสั่นสะท้านไปทั่วร่างกาย นี่เป็นครั้งแรกที่เขาขอโทษแทนคนอื่นที่ล้อเลียนความพิการของเธอห้าปีที่ผ่านมา อาเหวิน อาซิน มักจะหัวเราะเยาะเรื่องที่เธอขาพิการมานับครั้งไม่ถ้วน แต่เขาก็ไม่เคยที่จะยอมขอโทษเธอเลยคาดไม่ถึงว่าวันนี้เธอจะได้รับคำขอโทษจริง ๆ เพียงแต่คำขอโทษนี้ เป็นคำขอโทษแทนลั่วอวี่เฉิงเหอะ ๆ น่าขำจริง ๆ ลั่วอวี่เฉิ

ภายในใจของเจี่ยนจือรู้สึฝาดเฝื่อนยากจะบรรยายขึ้นมา ทุกคนคิดว่าเวินถิงเยี่ยนจะทำให้เธอมีความสุข เหมือนกับคนที่อยู่รอบข้างเขาแต่ความรักมันบีบบังคับกันไม่ได้เธอใช้เวลาห้าปีกว่าจะเข้าใจเรื่องนี้ เธอยอมรับได้ หากเวินถิงเยี่ยนไม่ได้รักเธอ ท้ายที่สุดแล้วตอนที่เธอช่วยเขา ภายในสมองของเธอก็ไม่ได้คิดอะไรสักอย่าง เธอเพียงพุ่งตัวไปด้านหน้าด้วยความมุ่งมั่นเท่านั้น ในช่วงเวลาที่สำคัญ ภายในสมองของเธอจะคิดเรื่องแบบนี้ได้ยังไง? แล้วเวินถิงเยี่ยนคิดว่าที่เธอช่วยเขาเพราะอยากจะบีบบังคับให้เขาแต่งงานกับเธอเนี่ยนะ? ความคิดแบบนั้นของเขา ทำให้เธอรู้สึกปวดใจมาก ถ้าไม่รักก็แค่บอกกัน หากบอกเธอตั้งแต่ห้าปีก่อน เธอก็ไม่ต้องการอะไรเลย หลังจากออกจากโรงพยาบาลแล้ว เธอก็จะรับผิดชอบชีวิตของตัวเอง หรือบอกเธอในช่วงห้าปีที่ผ่านมา เธอก็จะเคารพความซื่อสัตย์ของเขา พวกเราทั้งสองคนจะได้จากกันด้วยดี ท้ายที่สุดพวกเราก็เคยพยายามแล้วแต่เรื่องราวกลับดำเนินมาถึงวันนี้…เจี่ยงซื่อฝานเงียบเสียงไปอยู่นาน มีเพียงแค่เสียงของอิ๋นจี้ฉิงที่กำลังปลอบโยนเขาอยู่ เจี่ยนจือสัมผัสได้ว่าใบหน้าตัวเองเย็นเฉียบ เมื่อยกมือขึ้นลูบ

ทันใดนั้นดวงตาของลั่วอวี่เฉิงก็แดงก่ำขึ้นทันที เธอก้มหน้าลง ท่าทางเหมือนไม่ได้รับความเป็นธรรม สีหน้าของเวินถิงเยี่ยนตึงเครียดขึ้น เขายืนอยู่ด้านข้างลั่วอวี่เฉิง “เธอหมายความว่ายังไง? หรือว่าเฉิงเฉิงพูดอะไรผิดหรือไง? เขาหวังดี ทำไมเธอต้องประชดประชันแบบนี้?” ลั่วอวี่เฉิงที่ได้ยินดังนั้นก็รีบดึงแขนเสื้อเวินถิงเยี่ยน แล้วพูดด้วยน้ำเสียงหวาดกลัวปนอ่อนโยนว่า “อาเยี่ยน นายอย่าพูดแบบนั้นกับเจี่ยนจือ ตอนนี้เธอแค่อารมณ์ไม่ดี นายต้องเข้าใจเธอหน่อยนะ”เวินถิงเยี่ยนเงียบเสียง สายตาคมกริบตวัดมองเจี่ยนจือลั่วอวี่เฉิงพูดต่อว่า “อาเยี่ยน นายอย่าทำแบบนี้สิ เจี่ยนจืออยู่กับกลุ่มนักเต้นเหล่านี้มาหลายวัน แม้ว่าเธอจะเต้นไม่ได้แล้ว แต่ก็ยังอยากเต้น แน่นอนว่าเธอจะต้องรู้สึกเสียใจมาก…เจี่ยนจือ เธออย่าฝืนตัวเองเลย ถึงเธอเต้นไม่ได้ อาเยี่ยนก็ไม่ทิ้งเธอหรอก หากเธอบาดเจ็บขึ้นมา อาเยี่ยนสิจะเป็นฝ่ายปวดใจ”คำพูดเหล่านั้นฟังดูดี แต่เจี่ยนจือเห็นว่าใบหน้าของลั่วอวี่เฉิงมีรอยยิ้มภาคภูมิใจ โดยเฉพาะตอนที่เธอพูดว่า “เต้นไม่ได้แล้ว” สายตามาดร้ายก็มองไปทางขาของเธอ แต่ผู้ชายสารเลวอย่างเวินถิงเยี่ยน จะต้องคิดว่านางฟ

เวินถิงเยี่ยนชะงักไป “อาเยี่ยน! นายให้มามากพอแล้ว นายได้ชดใช้ไปหมดแล้ว!” ลั่วอวี่เฉิงตะโกนขึ้นเสียงดัง “ไม่อย่างนั้นนายลองไปตรวจสอบดูสิ ต่อให้นายเป็นคนขับรถชนเธอจริง ๆ แต่เงินเท่านั้นมันก็สามารถชดใช้ได้หมดแล้ว! แม้กระทั่งคนก่อเหตุก็ยังชดเชยได้ไม่เท่านายเลย!”“ฉันชดใช้หมดไปแล้วเหรอ?” เวินถิงเยี่ยนพูดพึมพำกับตัวเอง แววตามีความลังเล “ถูกต้อง! นายชดใช้ไปทั้งหมดแล้ว! อาเยี่ยน…นายอย่าทำแบบนี้อีกนะ เจี่ยนจือช่วยชีวิตนายเอาไว้ก็จริง แต่ไม่มีใครยอมใช้ทั้งชีวิตเพื่อตอบแทนบุญคุณหรอกนะ!” ลั่วอวี่เฉิงคว้าคอเสื้อเขาเอาไว้แล้วเขย่าอย่างแรง “อาเยี่ยน นายได้สติสักทีเถอะ! นายดีขนาดนี้ ถ้าตอนนั้นเจี่ยนจือไม่ได้ช่วยนายไว้ เดิมทีเธอก็ไม่ได้คู่ควรกับนายหรอก เธอไม่มีวันได้แต่งงานกับนายด้วยซ้ำ! สิ่งที่นายทำมันมากพอแล้ว! นายจะใช้ทั้งชีวิตเพื่อตอบแทนบุญคุณเธอไม่ได้ นายต้องมีชีวิตเพื่อตัวเอง อาเยี่ยน…”“มีชีวิตเพื่อตัวเอง?” เขาพูดซ้ำคำพูดของลั่วอวี่เฉิง สายตาเหม่อลอยครุ่นคิด “ใช่แล้ว อาเยี่ยน นายต้องปลดปล่อยตัวเองจากพันธนาการบุญคุณนี้ นายต้องใช้ชีวิตที่เหลือเพื่อตัวเอง อย่าทุกข์ทรมานแบบนั้นอีกเลย นายไม่ไ

พวกเขาแสดงเป็นคู่สุดท้าย ตอนนี้เพลงของลำนำผีเสื้อยังดังก้องอยู่ในโสตประสาทของเธอ อีกทั้งยังคงติดตรึงใจ นอกจากนั้นเมื่อเห็นปฏิกิริยาของผู้ชมแล้ว เห็นได้ชัดว่าพวกเขาชื่นชอบการแสดงนี้มาก เสียงปรบมือดังกึกก้องอีกครั้ง ในตอนนั้นเจี่ยงซื่อฝานกับอิ๋นจี้ฉิงก็ออกมากล่าวคำขอบคุณทุกคน พร้อมแสดงท่าเต้นทั้งเดี่ยวและคู่สุดคลาสสิคจากเพลงลำนำผีเสื้ออีกครั้ง เสียงตบมือภายในโรงละครก็ดังกึกก้องขึ้น เดิมทีการขอบคุณควรจะจบลงเพียงเท่านั้น ผู้ชมเริ่มนำดอกไม้มามอบให้นักแสดงแล้ว แต่ในตอนนั้นเสียงเพลงกลับดำเนินต่อไปเรื่อย ๆ นอกจากนี้หน้าจอด้านข้างทั้งสองฝั่งของเวทีกลับมีรูปภาพใหม่ปรากฏขึ้น เจี่ยนจือชะงักไป คาดไม่ถึงว่า…คาดไม่ถึงว่าจะเป็นคลิปวิดีโอตอนที่เธอแสดงเพลงลำนำผีเสื้อ ไมโครโฟนพิธีกรตกไปอยู่ในมือของเจี่ยงซื่อฝาน เจี่ยงซื่อฝานกล่าวว่าการแสดงของพวกเขาจบลงแล้ว ขอบคุณทุกคนที่มาสนับสนุนในวันนี้ ผู้ชมทุกคนสามารถเดินทางกลับได้ แต่พวกเขายังมีกิจกรรมเล็ก ๆ น้อย ๆ หากใครสนใจเข้าร่วมกิจกรรมนี้ก็สามารถอยู่ต่อได้…เจี่ยนจือ “???” เจี่ยงซื่อฝานกับอิ๋นจี้ฉิงตั้งใจจะทำอะไรกันแน่?“การแสดงของพวกเราในวันนี้มี