All Chapters of ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน: Chapter 371 - Chapter 380

อาเหวินทำหน้างุนงง ไม่เข้าใจว่าอวี่จือฉีกำลังจะสื่ออะไรแม้แต่อาซินเองก็ไม่เข้าใจเช่นกัน “ที่รัก พูดอะไร？”“ฉันพูดอะไรเหรอ？” อวี่จือฉีแค่นเสียง “อาเหวิน นายไม่ต้องมาทำหน้าแบบนั้นใส่ฉัน ฉันไม่ได้มีหน้าที่สั่งสอนสามีคนอื่น แต่ตอนนี้นายยังเป็นสามีคนอื่นอยู่ไหม ฉันเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน”อาเหวินขมวดคิ้วแน่น “หมายความว่าไง？”“เนี่ยนอี้หายไปนานแค่ไหนแล้วนายไม่รู้ตัวเลยสินะ？”อวี่จือฉีตวัดสายตามองเขาอย่างเย็นชา “ดูท่าทางนายเองก็ไม่ได้กลับบ้านมานานเหมือนกันนี่”มีแต่พวกผู้ชายเลว ๆ ทั้งนั้น！อาเหวินสีหน้าตึงเครียดขึ้นถนัดตา “อวี่จือฉี จะพูดอะไรก็พูดมา อย่าเล่นลิ้นกับฉัน！”ดวงตาอวี่จือฉีแดงก่ำแต่ยังคงพยายามกลั้นก้อนสะอื้นไว้ “คุณแม่ของเนี่ยนอี้เสียแล้ว”สีหน้าของอาเหวินเปลี่ยนไปทันที เขาพลันนึกขึ้นได้ว่าโจวเนี่ยนอี้เคยส่งข้อความมาบอกว่าให้เขาช่วยเข้าไปที่โรงพยาบาลหน่อยเพราะแม่อาการไม่ค่อยดี…อาซินเองก็นิ่งงันไปเช่นกัน “ฉีฉี เรื่องใหญ่ขนาดนี้ทำไมไม่บอกฉันล่ะ？”“บอกนายให้ได้อะไรขึ้นมา？ไอ้คนชั่ว！”อวี่จือฉีพูดจบก็สาวเท้าเข้าลิฟต์ไปทันที อาซินรีบตามมาอธิบายกับเธอ “ฉันไม่ใช่คนแบบนั้นนะ แล้

เวินถิงเยี่ยนเพียงขานรับสั้น ๆ “อืม” หันหลังกลับเข้าห้องทำงานไปทันทีลั่วอวี่เฉิงเดินตามหลังเขาไปได้เพียงไม่กี่ก้าวก็ต้องชะงักฝีเท้าลง เมื่อได้ยินเสียงปิดประตูดังใส่หน้าเธออย่างจังลั่วอวี่เฉิงยืนนิ่งงันอยู่หน้าห้อง：ผู้ชายคนนี้คือเวินถิงเยี่ยนแน่เหรอ？นี่คือเวินถิงเยี่ยนที่เคยตามใจเธอทุกอย่างตอนเธอกลับมาใหม่ ๆ แน่เหรอ？น้ำตาของเธอแทบจะไหลออกมาอยู่รอมร่อ แต่เขากลับไม่สังเกตเห็นเลยเนี่ยนะ！ใช่เวินถิงเยี่ยนแน่เหรอ？สายตาของเขา…ไม่หยุดอยู่ที่เธออีกต่อไปแล้วเธอยังคงยืนอยู่หน้าห้องทำงาน พลางแค่นหัวเราะในใจ：พวกผู้ชายก็แบบนี้ ไม่เคยเห็นคุณค่าของสิ่งที่มี ได้แต่ไล่ตามสิ่งที่ไม่ได้มาเมื่ออาเหวินกลับมาถึงบ้าน สิ่งแรกที่เขามองเห็นคือกระเป๋าเดินทางใบใหญ่สองใบที่ตั้งอยู่หน้าประตูบ้าน เขาคิดว่าโจวเนี่ยนอี้ยังเก็บสัมภาระไม่เสร็จจึงไม่ใส่ใจนักพลางเรียกหาลูกชายของตน “ลู่ลู่？”ลู่ลู่ลากกระเป๋าเดินทางใบเล็กออกมาเงียบ ๆ พร้อมกับโจวเนี่ยนอี้โจวเนี่ยนอี้ที่สะพายกระเป๋าใบใหญ่อยู่จูงมือลูกชายเดินออกมาจากตัวบ้าน“นี่เพิ่งกลับมาหรือจะออกไป？” อาเหวินสังเกตได้ถึงความผิดปกติ“จะออกไป” โจวเนี่ยนอี้เอ่ยตอบ

เจี่ยนจือทรงตัวยืนอย่างมั่นคงก่อนจะตวัดสายตาเย็นชามองร่างสูงตรงหน้า “เวินถิงเยี่ยน พวกเรารู้จักกันมาสิบสองปี ในสายตานายฉันอาจจะมีแต่ด้านแย่ ๆ แต่ฉันลืมบอกนายอย่างหนึ่งนะว่าฉันยังมีนิสัยจุกจิกอีกอย่างหนึ่ง…ฉันเป็นโรคกลัวเชื้อโรค”สีหน้าของเวินถิงเยี่ยนบิดเบี้ยวยิ่งกว่าเก่า “เธอจะบอกว่า…ขยะแขยงที่ฉันสกปรก？”“ก็ใช่น่ะสิ ฉันบอกนายแล้วไม่ใช่หรือไง？” เจี่ยนจือยังคงจำได้ดีว่าตนเคยพูดกับเขาตรง ๆ ว่า：เขาสกปรกและน่าขยะแขยงนี่เขาไม่รู้ตัวเลยหรือไงว่าตัวเองสกปรกหรือเปล่า？เวินถิงเยี่ยนรู้สึกแข้งขาอ่อนแรงจนแทบทรงตัวไม่อยู่ เพราะเขาไม่มีแม้แต่สิทธิ์ที่จะโต้แย้งว่าไม่สกปรก… “เจี่ยนจือ…” เขาเอื้อมมือกอบกุมข้อมือบางอีกครั้ง แต่ทันทีที่เห็นสายตาของเธอที่จ้องมองการกระทำอุกอาจของเขาก็รีบปล่อยออกทันที เพราะว่าเธอรังเกียจเขา… “เจี่ยนจือ” แต่เขายังคงไม่ยอมแพ้ขยับเข้าไปขวางทางเธอไว้ “ ฉันอยากถามเธออีกครั้งว่าระหว่างเรายังมีโอกาสเริ่มต้นใหม่ไหม？”เจี่ยนจือเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงลอดไรฟัน “ นอกเสียจากพวกเราจะย้อนกลับไปตอนอายุสิบหก”เพราะในช่วงเวลานั้น หัวใจและความสนใจทั้งหมดของเธอล้วนมีแต่เ

“ใช่ ตอนนี้นายจะหดหู่อะไรนักหนา？ หย่าก็หย่าสิ ดีเสียอีกนายจะได้คบกับเฉิงเฉิง” อาเหวินว่าต่อ “ นายอย่าบอกนะว่านายไม่เคยคิดว่าตัวเองจะแต่งงานกับเฉิงเฉิง เราก็ผู้ชายด้วยกันฉันดูออก ถ้าเกิดว่าถ่านไฟเก่าในใจนายมันไม่เคยปะทุขึ้นมาจริง ๆ อาเหวินคนนี้ยอมให้นายตัดหัวเอาไปเตะเป็นลูกบอลเลย！”“นี่แหละความผิดที่ใหญ่หลวงที่สุดของฉัน…” เวินถิงเยี่ยนหันไปสบตาเพื่อนรักทั้งสองคน แล้วสารภาพความจริงไป “ ช่วงหลายวันมานี้ฉันก็คิดเรื่องนี้แหละ ที่อวี่จือฉีด่าฉันน่ะถูกแล้ว ถึงแม้ฉันไม่เคยคิดจะหย่ากับเจี่ยนจือ แต่เรื่องที่ฉันมีความสุขกับการที่ถ่านไฟเก่ามันปะทุขึ้นมาก็เป็นเรื่องจริง…”เวินถิงเยี่ยนก้มหน้าลงพลางใช้ก้านนิ้วเรียวกดที่หว่างคิ้วอย่างแรง “ฉันคอยบอกกับตัวเองเสมอว่าฉันสามารถควบคุมตัวเองได้ ต่อให้ในใจฉันจะยังรู้สึกกับเฉิงเฉิงอยู่แต่ฉันก็มีวิธีที่จะไม่เผลอไผลไปกับอารมณ์ ไม่มีวันทำผิดต่อภรรยา…ไม่มีวันทรยศการแต่งงานครั้งนี้เด็ดขาด ฉันจะไม่กลายเป็นผู้ชายทรยศแบบพ่อ！ถ้าฉันแต่งงานกับใครแล้วก็จะอยู่กับคน ๆ นั้นไปตลอดชีวิต…”“ฉันคิดแบบนี้จริง ๆ …ฉันคิดแค่ว่าขอแค่ฉันไม่นอกกายเจี่ยนจือ ก็ไม่นับว่าทำผิดต่อเธอ…”

เวินถิงเยี่ยนส่ายหน้าพลางถอนหายใจ “นายนี่นะ รีบไปตามหาโจวเนี่ยนอี้เถอะ เธอหนีไปอยู่ที่ไหนแล้วล่ะ อย่าทำตัวเหมือนฉันเลยจะได้ไม่เสียใจทีหลัง”“ไม่มีวัน！”อาเหวินโบกมือปฏิเสธอย่างไม่ยี่หระ“ นายไม่ไปฉันไปเองก็ได้！น่าเบื่อ！”คืนนั้นอาเหวินออกไปใช้ชีวิตกลางคืนอย่างสุดเหวี่ยงกับเพื่อนผู้ชายกลุ่มหนึ่ง รอบตัวเขารายล้อมไปด้วยสุราและนารี ปล่อยตัวจมอยู่ในความฟุ้งเฟ้อและความสุขแสนฉาบฉวย ตอนที่ออกมาด้านนอกถึงได้เห็นว่าแม่ของเขาโทรเข้ามาเป็นสิบสายหลังจากติดต่อกลับไปก็ได้ข่าวว่าตอนนี้สุขภาพของแม่เขาไม่ค่อยดี พรุ่งนี้จะมารักษาตัวที่ไห่เฉิง อาเหวินที่เมามายไม่ได้สติจึงตอบตกลงส่ง ๆ ไปจนเช้าวันถัดมา เขาถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าแม่เขาจะมาหาแต่โจวเนี่ยนอี้ไม่อยู่ที่บ้านแล้วยังไงก็ต้องตามโจวเนี่ยนอี้กลับมาเขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาโจวเนี่ยนอี้โดยไม่คิดอะไรรอสายไม่นานโจวเนี่ยนอี้ก็กดรับ แต่น้ำเสียงยังคงเย็นชาเหมือนอย่างวันนั้น “ว่า”“วันนี้แม่จะเข้ามาที่บ้าน ท่านบอกว่าไม่ค่อยสบาย ตอนนี้เธออยู่ไหน？ รีบพาแม่ไปโรงพยาบาลหน่อย นี่ยังไม่รู้เลยว่าต้องแอดมิทหรือเปล่า” เขาพูดเหมือนก่อนหน้านี้ไม่มีเรื่องอะไรเ