All Chapters of ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน: Chapter 381 - Chapter 390

“ด้านนี้คือลูกชายเจ้าของไร่ชาค่ะ” โจวเนี่ยนอี้เอ่ยพร้อมรอยยิ้ม “พวกเธอรู้จักไร่ชานี้ได้ยังไงน่ะ？” หรือว่าอวี่จือฉีแนะนำมา？แต่ดูไม่น่าใช่เท่าไหร่เจี่ยนจือเหลือบมองเจี่ยนหลานแวบหนึ่งก่อนจะหัวเราะแล้วตอบว่า “พี่ชายฉันนี่แหละ บอกว่าตัวเองเซนส์ดี พวกแบรนด์ใหญ่ ๆ ดัง ๆ ไม่เข้าตาเขาสักแบรนด์ เลยต้องมาตระเวนหาเองทีละร้าน”“งั้นพวกเธอก็มาถูกที่แล้วล่ะ” โจวเนี่ยนอี้เอ่ย “ชาของอาจารย์อวี่น่ะทำมาจากความตั้งใจของท่านเลย ทั้งความซื่อสัตย์และความจริงใจไม่มีบกพร่อง เดี๋ยวพวกเธอลองชิมดูแล้วจะรู้เอง เพียงแต่ไร่เราไม่ค่อยมีชื่อเสียงเท่าไหร่ แต่จะให้ทำยังไงได้เพราะกรรมวิธีเป็นแบบดั้งเดิม การตลาดก็ยังเป็นแบบเก่าเลยไม่ค่อยมีคนรู้จัก”ขณะที่โจวเนี่ยนอี้กำลังพูดอยู่นั้น สายตาก็เหลือบไปเห็นรถคันหนึ่งขับเข้ามา และเมื่อเห็นผู้มาใหม่ลงมาจากรถโจวเนี่ยนอี้ก็ถึงกับชะงักไป ก่อนจะพึมพำอย่างไม่อยากเชื่อสายตา “วันนี้มันวันอะไรกันแน่นะ？”แทบจะมาครบองค์ประชุมแล้ว…บนรถคันนั้นมีผู้มาใหม่ทั้งหมดสามคนด้วยกัน：อวี่จือฉี อาซินและคนสุดท้าย…เวินถิงเยี่ยนเจี่ยนจือเองก็ไม่คิดเหมือนกันว่าจะได้มาเจอเวินถิงเยี่ยนที่นี่อาซินถ

“เวินถิงเยี่ยน ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าระหว่างเรายังเหลืออะไรให้ต้องคุยกันอีก นายบอกว่านายไม่ยอมหย่า โอเค ฉันก็ยื่นคำร้อง นายบอกว่านายไม่เห็นด้วยกับการแบ่งทรัพย์สิน ก็ได้ งั้นเรื่องนี้ก็ให้ศาลเป็นคนตัดสิน เรื่องระหว่างเราเคลียร์กันชัดเจนขนาดนี้แล้ว ยังมีอะไรต้องพูดอีก？” เจี่ยนจือสบตาร่างสูงตรงหน้า เธอรู้สึกว่านี่ไม่ใช่เวินถิงเยี่ยนที่เธอเคยรู้จักเลย ผู้ชายคนนั้นที่มักจะเย็นชาและรักษาระยะห่างจากเธออยู่เสมอ ผู้ชายที่มองเธอด้วยสายตาจับผิดและคอยเข้าข้างคนนอกกว่าเธอ เวินถิงเยี่ยนคนนั้นหายไปไหนเสียแล้วล่ะ？“ทำไมจะไม่มี？” เวินถิงเยี่ยนมองเธอพลางขมวดคิ้วแน่น แววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกมากมายผสมปนเปกันไปหมด “ เรื่องหย่าเป็นเรื่องที่เธอเสนอขึ้นมาฝ่ายเดียว ส่วนฉันก็เป็นฝ่ายที่ถูกบังคับให้ยอมรับมัน เธอไม่เคยถามเลยว่าฉันคิดเห็นยังไง”เจี่ยนจือรู้สึกเหนื่อยล้าขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก “เวินถิงเยี่ยน ตลอดห้าปีที่แต่งงานกันมา เคยมีครั้งไหนบ้างที่นายฟังความเห็นของฉัน？ นายปฏิบัติกับฉันอย่างเย็นชามาตลอด แบบนั้นไม่ใช่การยัดเยียดฝ่ายเดียวหรือไง？”ประกายในดวงตาของเวินถิงเยี่ยนหม่นลงทันที ทั้งสรรพกายรู้สึกอ่อนล้าจน

เจี่ยนหลาน “...”นี่เป็นครั้งแรกที่เจี่ยนจือเห็นว่าพี่ชายของเธอพูดไม่ออก ดังนั้นเธอจึงหัวเราะขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ เจี่ยนหลานถลึงตามองน้องสาวตัวเอง เขาหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก “ไหนบอกว่าจะไปซื้อของฝากจากร้านขนมเก่าแก่ไม่ใช่เหรอ? ตอนนี้ก็เหลือเวลาไม่มากแล้ว คิดว่าจะไปวันไหนล่ะ?” เขาเปลี่ยนเรื่องคุยทันที “ไม่พรุ่งนี้ก็มะรืนนี้” เจี่ยนจือคำนวณเวลา เธอรู้จักร้านขนมอยู่ร้านหนึ่ง วิธีทำขนมสืบทอดมาจากโบราณ แต่ต้องต่อคิวนานมาก เนื่องจากพวกเรามีเวลากระชั้นชิด ดังนั้นจึงไม่สามารถเสียเวลาในเรื่องนี้ได้ คุณย่ายิ้มแล้วยอมปล่อยเจี่ยนหลาน “ย่าจะไปกับจือจือก็แล้วกัน”“ได้ครับ ถ้าถึงตอนนั้นค่อยให้คนขับรถไปส่ง ผมจะไม่ไปด้วยแล้ว” เจี่ยนหลานถอนหายใจอย่างโล่งอก ดังนั้นอย่าถามเขาเรื่องแฟนสาวอีกเลย ร้านขนมเก่าแก่แห่งนี้เปิดอยู่ในซอยเล็ก ๆ ในเมืองไห่เฉิง บริเวณนี้ในปัจจุบันจะเต็มไปด้วยร้านที่รับทำของแฮนด์เมดและเสื้อผ้าสั่งตัด มีทั้งรับตัดเสื้อสูท กี่เพ้า ชุดจีนโบราณ รวมถึงสั่งทำรองเท้า เครื่องประดับ และผ้าไหมเค่อซือที่เป็นผ้าไหมทอพิเศษแบบจีน สินค้าละลานตา ร้านค้าหลายร้านยังแขวนป้ายร้านโบราณซึ่งเป็นม

เธอเห็นเพียงคุณย่าตบหน้าเวินถิงเยี่ยนอย่างแรงบนใบหน้าของเวินถิงเยี่ยนมีรอยนิ้วมือห้านิ้วปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน คุณย่าชี้หน้าเขา แต่ก็โมโหจนพูดไม่ออก “คุณย่า!” เวินถิงเยี่ยนยังคงคุกเข่าไม่ยอมลุกขึ้น รอยฝ่ามือสีแดงบนใบหน้าทำให้เขาสะอื้นไห้ออกมา “ทั้งหมดนี้เป็นความผิดของถิงเยี่ยน คุณย่าอย่าโกรธเลยนะครับ อย่าโมโหเลย…หลังจากนี้…จากนี้ถิงเยี่ยนไม่สามารถตอบแทนบุญคุณคุณย่าได้อีกแล้ว คุณย่าต้องรักษาสุขภาพด้วยนะครับ”เจี่ยนจือกอดคุณย่าเอาไว้ เธอกลัวว่าคุณย่าจะโมโหมากเกินไป ก่อนหันไปตวาดเวินถิงเยี่ยนว่า “ย่าของฉันมีความสุขดี! ขอเพียงแค่ผู้ชายสารเลวอย่างนายไม่ต้องมาปรากฏตัวต่อหน้าคุณย่าอีก ย่าของฉันก็จะมีอายุยืนเป็นร้อยปีแล้ว!”เวินถิงเยี่ยนได้ยินดังนั้นก็รู้สึกเสียใจมาก เขายังจับมือคุณย่าไม่ยอมปล่อย “คุณย่า ถิงเยี่ยน...รู้ว่าคุณย่าเอ็นดูถิงเยี่ยนมากที่สุด ถิงเยี่ยน...” เขาร้องไห้สะอึกสะอื้นจนพูดไม่ออกคุณย่าดึงมือออก นิ้วที่ชี้หน้าเวินถิงเยี่ยนก็สั่นสะท้านเพราะความโกรธ “อย่ามาเรียกฉันว่าคุณย่าอีก! หลังจากนี้ครอบครัวของพวกเราจะไม่มีความเกี่ยวข้องกับเธออีก! พวกเราไม่อยากเห็นหน้าเธออีกแล้ว!

ท่ามกลางเสียงวิพากษ์วิจารณ์เหล่านั้น ใบหน้าของเวินถิงเยี่ยนก็มืดคล้ำลง แต่ไม่ว่ายังไงเขาก็ต้องขอร้องเจี่ยนจือต่อไปอยู่ดี “เจี่ยนจือ เธออย่าแจ้งความเลยได้ไหม? ฉันสัญญาจะทำตามทุกคำขอของเธอจริง ๆ”เจี่ยนจือพยุงคุณย่าขึ้น จากนั้นก็หัวเราะเสียงเย็น “วางใจเถอะ ฉันไม่แจ้งความหรอก”เวินถิงเยี่ยนดีใจแล้วถอนหายใจอย่างโล่งอก “จริงเหรอ?”“แน่นอนอยู่แล้ว! แต่…” คำว่า “แต่” ของเจี่ยนจือทำให้เวินถิงเยี่ยนกับลั่วอวี่เฉิงที่ยืนอยู่ด้านหลังลุ้นจนใจหายใจคว่ำ ในสายตาของเจี่ยนจือมีประกายความเกลียดชังพาดผ่าน “เวินถิงเยี่ยน นายเชื่อหรือเปล่า? ฉันตั้งใจจะแยกทางกับนายด้วยดี จริง ๆ นะ ก่อนหน้านี้ฉันคิดแบบนั้นมาโดยตลอด ฉันคิดว่าถ้าพวกเราไม่ได้เจอกันอีกก็คงจะเป็นจุดจบที่ดีที่สุด”เพียงแต่พวกนายไม่ควรมาทำร้ายคุณย่าของฉัน… “ถ้าอย่างนั้นตอนนี้…” เวินถิงเยี่ยนคาดเดาความหมายของคำพูดเธอไม่ถูก “ตอนนี้…” สายตาของเจี่ยนจือหันไปมองทางลั่วอวี่เฉิงที่ยืนอยู่ด้านหลัง “ฉันสัญญาว่าจะไม่แจ้งความ"เมื่อพูดจบเธอก็พยุงตัวคุณย่าขึ้น “คุณย่าคะ พวกเราไปกันเถอะ”แน่นอนว่าเธอไม่แจ้งความหรอก เรื่องในวันนี้แจ้งความไปก็ไม่มีป