《ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน》全部章節:第 351 章 - 第 360 章

512 章節

บทที่ 351

พวกเธอไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยมือเลยสักนิด กลับกันยิ่งกระชากผมของลั่วอวี่เฉิงแรงขึ้นกว่าเดิมอาเหวินตะโกนปรามเสียงดังลั่นแล้วรีบลงจากรถไปช่วย ทันใดนั้นก็มีรถคันหนึ่งขับเข้ามาด้วยความเร็ว รถยังไม่ทันจอดสนิท ชายชุดดำหลายคนก็ก้าวลงมาจากรถแล้วเข้ามาล้อมอาเหวินไว้ ลงมือซ้อมเขาทันทีโดยไม่พูดอะไรสักคำ ตอนนี้อาเหวินยังเอาตัวเองแทบไม่รอด ส่วนทางฝั่งลั่วอวี่เฉิงก็ถูกหนึ่งในอดีตเพื่อนสาวกระชากผมไว้ ส่วนอีกคนสอดมือเข้าไปปลดล็อกรถ ร่างของลั่วอวี่เฉิงถูกพวกเธอกระชากออกมาด้านนอก“คืนของมา!คืนเงินมาด้วย!ยัยผู้หญิงหลอกลวง!”จากนั้นเหตุการณ์ชุลมุนก็เกิดขึ้นอีกระลอก อาเหวินและลั่วอวี่เฉิงแทบไม่มีโอกาสตอบโต้เลยแม้แต่น้อย สุดท้าย ท่ามกลางความชุลมุนวุ่นวาย ทุกอย่างเกิดขึ้นไวมากถึงขนาดที่อาเหวินและลั่วอวี่เฉิงไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าคนที่ลงมือกระทืบพวกตนนั้นมีใครบ้าง คู่กรณีทั้งสองกลุ่มมาเร็วไปเร็ว พอรุมทำร้ายพวกเขาเสร็จก็ขึ้นรถขับออกไปไวราวกับพายุ สิ่งที่เหลือไว้มีเพียงคำขู่ทิ้งท้ายของผู้หญิงคนหนึ่ง:อย่าลืมคืนด้วยล่ะ!ไม่อย่างนั้นเธอโดนดีอีกแน่!อาเหวินและลั่วอวี่เฉิงหมอบลงกับพื้นทันที ทั่วทั้งร่างสะบัก
閱讀更多

บทที่ 352

เจี่ยนจือไม่ได้ซักไซ้ต่อ ในเมื่อจัดการเรียบร้อยแล้วก็จบเจี่ยนหลานบอกให้คนขับออกรถ ก่อนจะหันมาพูดกับน้องสาวตน “คืนนี้อย่านอนดึกล่ะ พรุ่งนี้มีธุระต้องไปจัดการนี่?เดี๋ยวพี่ไปเป็นเพื่อน”เจี่ยนจือพยักหน้ารับมีพี่ไปเป็นเพื่อนก็ดีเหมือนกัน จะได้คอยกันไม่ให้เวินถิงเยี่ยนสร้างปัญหาอะไรอีกในที่สุดก็จบลงเสียทีห้าปีที่เสียให้เขาไป…หลังอาเหวินและลั่วอวี่เฉิงกลับจากทำแผลที่โรงพยาบาลเสร็จ ทั้งคู่ก็กลับมาที่บ้านของลั่วอวี่เฉิง ผลวินิจฉัยออกมาว่าไม่ได้บาดเจ็บสาหัส อวัยวะภายในและกระดูกไม่ได้รับความเสียหายอะไร แค่สภาพบาดแผลภายนอกดูน่ากลัวเท่านั้น โดยเฉพาะชายชุดดำพวกนั้นลงมือแต่ตรงใบหน้า ดังนั้นนอกจากใบหน้าบวมเป่งแล้วส่วนอื่นไม่มีบาดแผลอะไรชัดเจน “แม่งเอ๊ย ต้องเป็นคนของรอสซีแน่!” อาเหวินทรุดตัวนั่งลงบนโซฟา ทั่วทั้งร่างร้าวระบมไปหมด “วิธีลงมือแบบพวกมืออาชีพ รุมกระทืบให้เจ็บแต่ไม่ทิ้งรอยแผล”แต่ถึงจะรู้ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะตอนนั้นดึกมากแล้ว รอบข้างมืดสนิทจนมองเห็นหน้าคนพวกนั้นไม่ชัด แถมยังไปเร็วมาเร็วจนแม้แต่ป้ายทะเบียนรถก็ยังมองไม่ทัน ถ้าไม่ดูกล้องวงจรปิดก็ไม่มีทางรู้ว่าเป็นใคร แต่ถ้าไม่แ
閱讀更多

บทที่ 353

อีกด้านหนึ่ง เวินถิงเยี่ยนนอนแผ่หลาอยู่บนพื้นกลางบ้าน เขาไม่เคยรู้สึกว่าชีวิตนี้มันมืดมนขนาดนี้มาก่อน แต่โทรศัพท์กลับดังขึ้นทำลายความเงียบงันยามค่ำคืนเขารีบเด้งตัวขึ้นจากพื้น วิ่งวุ่นหาโทรศัพท์ไปทั่ว หลังเห็นมันหล่นอยู่ใต้โต๊ะกาแฟ เขารีบย่อตัวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดดูพบว่าเป็นสายเรียกเข้าจากอาเหวินเขาเอนตัวล้มลงบนโซฟาอย่างอ่อนแรงระคนผิดหวัง แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจกดรับ“อาเยี่ยน!ฉันมีเรื่องสำคัญจะคุย” น้ำเสียงตื่นเต้นของอาเหวินดังลอดผ่านสายโทรศัพท์แต่เวินถิงเยี่ยนกลับไม่มีอารมณ์ร่วมสักนิด “อะไรล่ะ?”“อาเยี่ยน นี่นายทำอะไรอยู่?ไม่ได้เช็คข่าวเลยเหรอ?ตอนนี้เราโดนถล่มยับหมดแล้ว!โพสต์ของเจี่ยนหลานยังขึ้นอันดับหนึ่งอยู่เลย นายรีบออกมาชี้แจงเร็ว!”เจี่ยนหลาน?คำค้นหาอันดับหนึ่ง?เหมือนสมองของเวินถิงเยี่ยนหยุดประมวลผลไปชั่วขณะ เขาฟังเสียงอาเหวินที่พูดรัวใส่โทรศัพท์จนสายแทบไหม้พลางกดเข้าไปเช็คช่องคำค้นหายอดนิยม อ้อ เขาลืมเรื่องข่าวไปเสียสนิทเลย…“อาเยี่ยน ฟังให้ดีนะ ตอนนี้สิ่งที่นายยังพอทำได้คือออกแถลงการณ์ว่านายกับเจี่ยนจือหย่ากันแล้ว แบบนี้นายก็จะไม่ใช่คนนอกใจแล้วเฉิงเฉิงก็จะพ้นข้
閱讀更多

บทที่ 354

“จะใช่แบบนั้นเหรอ?” ลั่วอวี่เฉิงแอบรู้สึกไม่เห็นด้วยในใจ“ใช่อยู่แล้ว” อาเหวินตอบอย่างมั่นใจ “แล้วอีกอย่างเธอยังมีหลักประกันอย่างเรื่องอาสาสมัครอยู่ไม่ใช่เหรอ?แค่เธอหยิบเรื่องนี้ขึ้นมาพูด ไม่ว่าเธอจะทำอะไรอาเยี่ยนก็ต้องให้อภัยเธอแน่นอน”ลั่วอวี่เฉิงฝืนเหยียดยิ้มส่งให้เขาเธอไม่มั่นใจเลยว่าหลักประกันนั้นจะยังเป็นหลักประกันอยู่หรือเปล่า เพราะมันอาจจะเป็นระเบิดเวลาลูกหนึ่ง ที่ถึงเวลาระเบิดเมื่อไหร่เธอก็จะตกที่นั่งลำบากยิ่งกว่าเดิม “ เป็นอะไรไป?”อาเหวินสังเกตเห็นท่าทีผิดปกติของเธอลั่วอวี่เฉิงไม่กล้าบอกความจริงกับอาเหวินว่าจริง ๆ แล้วเธอไม่ใช่อาสาสมัครอะไรนั่น เธอแค่บังเอิญเข้าไปเล่นในห้องผู้ป่วยเฉย ๆ แต่เพราะตอนนั้นเวินถิงเยี่ยนดูดีมากแถมยังบอกว่าจะให้ของขวัญตอบแทนเธออีก ตอนนั้นเธอตกหลุมรักเขาตั้งแต่แรกเห็นแล้วอีกอย่างของขวัญที่เขาให้มาก็ราคาแพงไม่ใช่น้อย เธอชอบมากเลยปล่อยเลยตามเลย แล้วเผลอโกหกไปว่าเธอคืออาสาสมัคร “ไม่ต้องห่วง” อาเหวินเห็นเธอดูวิตกกังวลจึงเอ่ยปลอบ “อย่าลืมสิ พวกเรายังเหลือไพ่ตายใบสุดท้ายอยู่นะ!”ลั่วอวี่เฉิงมองเขาเงียบ ๆ ไม่ตอบอะไร วัดถัดมาเวินถิงเยี่ยนลืมตาต
閱讀更多

บทที่ 355

พอย้อนนึกถึงงานแต่งงานครั้งนั้น คนที่รู้สึกผิดหวังกับมันน่าจะมีอยู่สองคน นอกจากเจี่ยนจือแล้วก็ยังมีคุณย่าอีกคนความคิดเรียบง่ายของคนเป็นผู้ใหญ่ มีใครบ้างไม่อยากเห็นแก้วตาดวงใจของตัวเองได้มีงานแต่งงานที่สมเกียรติ?พอนึกถึงตรงนี้หัวใจของเขาพลันปวดหนึบขึ้นมาอีกครั้ง ช่วงหลังมานี้ ความรู้สึกปวดหนึบแบบนี้มักกัดกินก้อนเนื้อในอกของเขาอยู่เสมอ… หลังคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยได้สักพัก รถคันหนึ่งก็ขับเข้ามาในพื้นที่สำนักงาน และจอดรถในบริเวณใกล้เคียงกับเขา ลอบมองจากกระจกหลัง เขาเห็นดวงหน้าสวยก้าวลงมาจากรถด้วยกันกับเจี่ยนหลาน เขาจึงผลักประตูรถออกไปแล้วเดินเข้าไปหาพวกเธอ ภายใต้แสงแดดสีทองในยามเช้า พวกเขาได้พบหน้ากันอีกครั้ง “เจี่ยนจือ” เขารีบสาวเท้าเข้าไปหาเธอแต่ดวงหน้าสวยกลับนิ่งเฉย เพียงพยักหน้าทักทายเท่านั้น “มาแล้วเหรอ?เข้าไปกันเถอะ”เขามีคำพูดมากมายอยากบอกกับเธอ “เจี่ยนจือ ฉันไม่เคยคิดที่จะหย่ากับเธอเลยนะ ฉันเคยบอกว่าฉันจะใช้ชีวิตกับเธอตลอดไป จนถึงตอนนี้ฉันก็ยังเหมือนเดิม”เจี่ยนจือเอือมระอากับคำพูดพวกนี้เต็มทน เพราะการที่เขามาพูดเอาป่านนี้มันไม่มีประโยชน์อะไรอีกแล้ว มีแต่จะทำให้
閱讀更多

บทที่ 356

แต่ฝ่ายจัดการทรัพย์สินของเวินถิงเยี่ยนกลับคัดค้านขึ้นมา เขาไม่เพียงแต่เก็บหุ้นส่วนเดิมของเจี่ยนจือเอาไว้ แต่ยังคิดจะเพิ่มให้เธออีก เวินถิงเยี่ยนหมายความว่า พี่ชายมี คุณป้ามี ไม่สู้เท่าตัวเองมีเอง ต่อให้เลิกกันไปแล้ว เขาก็หวังว่าเจี่ยนจือจะใช้ชีวิตโดยไม่ต้องกังวลเรื่องเงินทองเจี่ยนจือครุ่นคิดแล้วบอกว่า “ก็ได้ ถ้าอย่างนั้นก็เปลี่ยนเป็นเงินสด ราคาตามตลาด”เวินถิงเยี่ยนยกยิ้มขมขื่น “เอาหุ้นไปไม่ดีกว่าเหรอ? เธอจะได้มีเงินปันผลทุกปี ได้รับผลกำไรระยะยาว”“ไม่ล่ะ” เจี่ยนจือพูด “ฉันไม่อยากต่อความยาวสาวความยืด หลังจากนี้ฉันจะได้ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับนายอีก รีบจบกันไป ชาตินี้จะได้ไม่ต้องมาเจอกันอีก แล้วอีกอย่างหากบริษัทของนายล้มละลายล่ะ?”เวินถิงเยี่ยนฝืนยิ้มออกมา น้ำเสียงสั่นเครือ “ทำไมถึงมั่นใจว่าชาตินี้จะได้เจอกันอีกละ? อย่างน้อยพวกเราก็เป็นเพื่อนสมัยม. ปลาย อาศัยอยู่ในเมืองเดียวกัน บางทีอาจจะบังเอิญเจอกันก็ได้นะ”เจี่ยนจือรู้ดีว่ามันเป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!  “เอาล่ะ อย่าพูดไร้สาระกันเลย” เจี่ยนจือเตรียมตัวเดินออกไปพร้อมกับพี่ชาย “จริงสิ ถ้าหลังจากนี้นายอยากจะให้เงินลั่วอวี่เฉิงก็ตามสบาย
閱讀更多

บทที่ 357

คนกลุ่มนั้นมาเร็วไปเร็ว พริบตาเดียวที่แห่งนี้ก็เหลือเพียงเวินถิงเยี่ยน เขายืนหันหน้าเข้าถังขยะข้างรถ จะอาเจียนก็อาเจียนไม่ออก แต่กระเพาะก็ยังปั่นป่วนอย่างรุนแรง ตอนนั้นป้าแม่บ้านของลานจอดรถที่เห็นภาพความสกปรกเหล่านั้น เขาจึงตะโกนด่าเวินถิงเยี่ยนเสียงดังลั่น “คนเราแต่งตัวก็ดูดี แต่ทำไมต้องทำตัวแบบนี้? อยู่ดีไม่ว่าดีมาเล่นขยะทำไม? คุณนี่มันขยะจริง ๆ ! ทำไมไม่โยนตัวเองลงไปในถังขยะด้วยเลยล่ะ!”ขณะนั้นเขาก็ยังใช้ไม้กวาดเขี่ยเท้าของเวินถิงเยี่ยนเวินถิงเยี่ยนพูดอะไรไม่ออก ในขณะที่เขาพยายามกลั้นอาเจียน แต่ก็รับไม้กวาดจากป้าแม่บ้านมา “ขอโทษครับ…อุ๊ปส์…คุณป้า…เดี๋ยวผม…เดี๋ยวผมทำความสะอาด…อ้วก…”“เหอะ กวาดไปเลย! แล้วก็ล้างพื้นด้วย!” ป้าแม่บ้านโมโหกับการกระทำของเขา จากนั้นเขาก็ส่งสายตาให้กับคนที่หลบอยู่ในมุมกำแพง ก่อนจะพยักหน้าแล้วเดินจากไปเดิมทีพวกเขาตั้งใจจะเก็บขยะหลังจากที่เวินถิงเยี่ยนเดินออกไป แต่ในเมื่อเวินถิงเยี่ยอาสาว่าจะทำความสะอาดเอง ทุกคนก็เลยปล่อยเลยตามเลยเดิมทีเขาก็ควรอยู่กับกองขยะเหล่านี้อยู่แล้วเวินถิงเยี่ยนไม่สามารถกลับไปที่บริษัทด้วยสภาพนี้ได้ หลังจากทำความสะอาดเสร
閱讀更多

บทที่ 358

เขาคิดว่าไม่ว่ายังไงเธอก็เป็นภรรยาของเขา เป็นคนของเขา ไม่มีทางจากเขาไป ไม่ว่าเขากลับมาเมื่อไหร่ เธอก็จะรอเขาอยู่ที่บ้าน…แล้วเธอจะทิ้งเขาไปได้ยังไง?เธอรักเขาขนาดนี้ ชอบเขามาตั้งแต่สมัยม. ปลาย ยอมสละชีวิตเพื่อเขาด้วยซ้ำ แล้วเธอจะหย่ากับเขาได้ยังไง? เธอจะทิ้งบ้านหลังนี้ไปได้ยังไง?เขายังพบว่าเธอขอวีซ่าสองครั้งสองครั้งแค่ไปแสดงโชว์ ขอวีซ่าแค่ครั้งเดียวก็พอแล้ว แล้วทำไมถึงต้องขอถึงสองครั้ง?หรือว่าเจี่ยนหลานจะพาเธอไปอยู่ด้วยจริง ๆหรือว่าเธอติดต่อกับเจี่ยนหลานเรื่องที่จะไปต่างประเทศมาตั้งนานแล้ววันนี้เขายังบอกอยู่เลยว่า พวกเราต่างก็อาศัยอยู่ในไห่เฉิง หลังจากนี้ก็คงมีโอกาสได้เจอกันอีกแต่ถ้าเธอไปลงหลักปักฐานที่ต่างประเทศ แล้วเขาจะเจอเธอได้ยังไง?ทันใดนั้นที่หน้าประตูก็มีเสียงปลดล็อกดังขึ้น “เจี่ยนจือ!” เขาผุดลุกขึ้น จากนั้นก็รีบวิ่งไปที่ห้องรับแขก คนที่สามารถเข้าออกบ้านหลังนี้ได้อย่างอิสระ นอกจากเจี่ยนจือแล้วจะมีใครได้อีก?แต่เมื่อประตูเปิดออก คนที่มากลับเป็นลั่วอวี่เฉิงกับอาเหวิน“ทำไมถึง…เป็นพวกนายล่ะ?” เวินถิงเยี่ยนเดินด้วยเท้าเปล่า เขารีบร้อนจนไม่ได้ใส่รองเท้า ใช่แ
閱讀更多

บทที่ 359

“อาเยี่ยน…” ดวงตาของลั่วอวี่เฉิงแดงก่ำ ท่าทางเหมือนจะร้องไห้ “ฉันไม่ต้องการคำขอบคุณ ฉันต้องการให้นายมีความสุข”“ใช่แล้ว ถ้าธุรกิจล้มเหลวก็ไม่เป็นไร สิ่งที่สำคัญที่สุดคือพวกเรายังอยู่ด้วยกัน มีความสุขด้วยกัน! พวกเราเริ่มต้นมาจากศูนย์ แต่ตอนนี้บริษัทก็ยังใหญ่โต มันจะยากกว่าตอนที่เราเริ่มต้นใหม่หรือไง? อย่างน้อยกำไรก็ลดลงเล็กน้อยเท่านั้น!” อาเหวินพูด“ใช่แล้ว อาเยี่ยน แม้ว่านายจะหย่าแล้ว แต่นายก็ยังมีพวกเราอยู่ พวกเราจะอยู่เคียงข้างนายตลอดไป” ดวงตาของลั่วอวี่เฉิงแดงก่ำ เธอเบะปากขึ้นเล็กน้อย จากนั้นอาเหวินก็ขยิบตาส่งสัญญาณให้เธอ แต่เธอไม่เข้าใจความหมายของอาเหวิน“ฉันรู้ ฉันรู้ว่ายังมีพวกนาย” เวินถิงเยี่ยนนวดขมับตัวเอง “ฉันก็แค่เหนื่อยนิดหน่อย ก็เลยอยากอยู่เงียบ ๆ ก่อน”“นี่นาย…กำลังไล่พวกเราเหรอ?” อาเหวินพูดขึ้นอย่างไม่พอใจ เวินถิงเยี่ยนส่ายหน้า “ฉันไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น มีบางอย่างที่ฉันยังจัดการไม่เรียบร้อย ต้องใจเย็น ๆ แล้วค่อย ๆ คิด”“เรื่องการแบ่งสินสมรสเหรอ?” อาเหวินจี้ถามเวินถิงเยี่ยนพยักหน้า เขาไม่อยากจะอธิบายอะไรมาก อาเหวินอยากคิดอะไรก็ตามนั้นแหละ “ครอบครัวของนาย…”
閱讀更多

บทที่ 360

เวินถิงเยี่ยนกับอาเหวินหายตัวไปจากบริษัทอย่างไร้ร่องรอย อาซินต้องจัดการงานบริษัทคนเดียว พอลำบากอยู่หลายวัน หลังจากผ่านมาสามวัน ในที่สุดเขาก็ทนไม่ไหว จากนั้นก็โทรหาพวกเขาทั้งสองคนอีกครั้ง เพื่อเร่งให้พวกเขามาที่บริษัท จนกระทั่งเริ่มต้นสัปดาห์ใหม่ ราคาหุ้นของบริษัทก็ลดต่ำที่สุดตั้งแต่ตลาดเปิด พวกเขายังอยากได้บริษัทอยู่ไหม?เมื่ออาซินพูดถึงคำว่า “หุ้น” ก็ทำให้เวินถิงเยี่ยนนึกขึ้นมาได้ จริงสิ! หุ้น!เขาต้องโทรหาเจี่ยนจือครั้งนี้เขาโทรติด อีกทั้งเจี่ยนจือยังรับสาย “มีอะไรหรือเปล่า?” เจี่ยนจือถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา น้ำเสียงเหมือนกำลังคุยกับคนแปลกหน้า “เจี่ยนจือ…” ลำคอของเวินถิงเยี่ยนตีบตัน เจี่ยนจือไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน ปกติที่เขาโทรหา เธอจะรับสายเขาด้วยรอยยิ้ม ต่อให้มองไม่เห็นเขาก็สามารถจินตนาการได้ถึงรอยยิ้มของเธอ “พูดมา”“ฉัน…” เวินถิงเยี่ยนน้ำเสียงพูดด้วยแหบพร่า “ฉันอยู่บ้าน รู้สึก…ไม่ค่อยชินเท่าไหร่ ที่บ้านมันว่างเปล่า”“อ่อ” น้ำเสียงของเจี่ยนจือเย็นชามาก “นายสามารถชวนเพื่อน ๆ มาปาร์ตี้ได้นะ ฉลองที่นายได้หลุดพ้นสักที”“เจี่ยนจือ ฉันเปล่า ฉันไม่ได้…”“ทำไมถึงไม่ล่ะ? ว
閱讀更多
上一章
1
...
3435363738
...
52
掃碼在 APP 閱讀
DMCA.com Protection Status