“เดี๋ยวหนูยกลงไปข้างล่างให้นะคะ” เจี่ยนจือยกชามพร้อมลุกขึ้นยืน เมื่อเดินออกจากห้องมา เธอก็เห็นว่าป้าเฉินกำลังยืนเหม่อลอยอยู่บริเวณโถงทางเดินหน้าห้องคุณย่า“ป้าเฉิน ทำไมป้าถึงมายืนอยู่ตรงนี้ล่ะคะ?” เจี่ยนจือถามขึ้นพร้อมถือชามบะหมี่ในมือป้าเฉินตกใจสะดุ้งเฮือก สายตาเต็มไปด้วยความลังเล “เปล่าค่ะ…ป้ากำลังรอเก็บ…ชาม” เมื่อเห็นว่าบะหมี่ยังเหลืออยู่เต็มชาม เธอก็ถามขึ้นว่า “ไม่อร่อยเหรอคะ?” “ไม่ใช่ค่ะ เหมือนป้าจะใส่น้ำตาลแทนเกลือ ป้าเฉิน ช่วงนี้ป้าเหนื่อยเกินไปหรือเปล่าคะ?” เจี่ยนจือส่งชามคืนให้เธอ “เปล่าหรอกค่ะ…” ป้าเฉินฝืนยิ้ม “ไม่มีอะไรค่ะ ป้าเบลอไปจริง ๆ เดี๋ยวป้าทำให้ใหม่นะคะ”ป้าเฉินไม่ได้รอให้เจี่ยนจือตอบอะไร เธอรีบยกชามนั้นแล้วเดินลงจากบันไดไป เจี่ยนจือก็กินอะไรรองท้อง จากนั้นก็รีบเดินทางไปที่โรงพยาบาล ระหว่างนั้นก็มีเบอร์แปลกส่งข้อความมาหาเธอ “เจี่ยนจือ ขอโทษนะ ทั้งชีวิตนี้ฉันทำผิดต่อเธอคนเดียว ฉันไม่ได้ตั้งใจจะแต่งงานก่อนที่พวกเราจะหย่ากันอย่างเป็นทางการ เพียงแต่ชุดแต่งงานนั้นจำเป็นต้องใช้เวลาในการสั่งตัด แน่นอนว่าต่อให้ฉันพูดอะไรไปตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์ เพียงแต่หวังว่า
더 보기
