All Chapters of ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน: Chapter 611 - Chapter 620

คนเฒ่าคนแก่มักมีความเชื่อที่ว่าต้องเลี้ยงลูกหลานให้กินดีอยู่ดี มีน้ำมีนวล เวินถิงเยี่ยนเอียงหน้าซบฝ่ามือของคุณย่า ดวงตาชื้นด้วยหยาดน้ำตาจนเป็นประกายวาววับ ริมฝีปากที่ซีดขาวสั่นระริก “ครับ……”“ต้องเชื่อฟังนะ” คุณย่ากำชับเวินถิงเยี่ยนเสียงเข้ม “เชื่อฟังคุณหมอ เชื่อฟังแอนนา แล้วก็ต้องเชื่อฟังย่าด้วยนะ！”“ครับ” เวินถิงเยี่ยนพยักหน้ารับพอกำชับเสร็จ คุณย่าและเจี่ยนจือถึงได้ออกจากห้องไปไม่รู้ว่าเพราะเจี่ยนจือคิดไปเองหรือเปล่า แต่เธอรู้สึกว่าตอนนี้ทั้งคุณย่าและแอนนาต่างก็ดูเปลี่ยนไปนัยน์ตาของคุณย่ามีประกายความหนักแน่นฉายวาบอยู่ ส่วนเมื่อกี้ตอนที่เดินผ่านแอนนา เหมือนเจี่ยนจือจะสังเกตเห็นร่องรอยการร้องไห้บนใบหน้าของเธอตอนที่เดินออกมาจากห้องพัก เจี่ยนจือหันกลับไปมองอีกครั้ง เธอเห็นเพียงแผ่นหลังของแอนนาที่ยืนอยู่ตรงเตียงผู้ป่วยของเวินถิงเยี่ยน จนมองไม่เห็นตัวเวินถิงเยี่ยนเลย“คุณย่าคะ” เจี่ยนจือเอ่ยถามตอนที่กำลังเดินอยู่บนโถงทางเดินในโรงพยาบาล “คุณย่าคุยอะไรกับแอนนาเหรอคะ？”คุณย่าพยักหน้ารับ “อืม”“อะไรเหรอคะ？” เจี่ยนจือเริ่มกระวนกระวาย “เรื่องอาการบาดเจ็บของเวินถิงเยี่ยนเหรอคะ？อา

วันที่หนึ่งของปีใหม่จีนเจี่ยนจือหลับ ๆ ตื่น ๆ ตลอดทั้งคืน ตอนหลับก็ฝันถึงช่วงมัธยมปลาย พอลืมตาตื่นขึ้นมาก็ต้องเผชิญหน้ากับความเป็นจริง กว่าเธอจะได้หลับสนิทจริง ๆ ก็ปาเข้าไปเกือบรุ่งเช้า แล้วกว่าจะตื่นขึ้นมาอีกทีก็เกือบเที่ยงแล้วเจี่ยนจือลงมาชั้นล่าง ก็เห็นว่าคุณย่าจัดอาหารกลางวันใส่กล่องเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว และกำลังจะเอาไปส่งที่โรงพยาบาลนอกจากอาหารจีนแล้ว คุณย่ายังเตรียมอาหารตะวันตกไว้ด้วยเพราะกลัวว่าแอนนาจะกินไม่ได้“คุณย่า ทำไมไม่ปลุกหนูล่ะคะ？” ดูจากท่าทางแล้ว ถ้าเธอไม่เดินลงมาเอง คุณย่าก็คงจะไปโรงพยาบาลคนเดียวแน่ ๆ แววตาคุณย่ามีประกายความกังวลวูบไหวอยู่แวบหนึ่ง ก่อนจะจางหายไปอย่างรวดเร็ว หากไม่สังเกตให้ดีคงมองไม่ออกเลย “ไม่เห็นจำเป็นเลยนี่นา ไปเยี่ยมเขาเป็นน้ำใจของย่าเอง”“รอเดี๋ยวนะคะ หนูไปด้วย” เจี่ยนจือเดาว่าที่คุณย่าทำแบบนี้ก็เพราะเวินถิงเยี่ยนในตอนนี้เหมือนกับเธอเมื่อปีนั้น ที่ยอมเสียสละชีวิตของตัวเองเพื่อช่วยพวกเธอ แต่ว่าครั้งนี้คนที่เวินถิงเยี่ยนช่วยไม่ได้มีแค่คุณย่าเท่านั้น ยังมีเธอด้วย ……ตอนที่พวกเธอมาถึงที่โรงพยาบาล ประตูห้องพักผู้ป่วยนั้นปิดอยู่ เจี่ยนจือจึง

“คุณหนู？” คนขับรถเองก็ปีนข้ามรั้วมา เพราะรู้สึกว่าสีหน้าของเธอดูแปลกไปเจี่ยนจือรู้สึกเหมือนเรี่ยวแรงที่มีถูกสูบออกไปจนหมด เธอที่เอนกายพิงรั้วอยู่ค่อย ๆ ทรุดตัวนั่งลงกับพื้น ตอนที่บอดี้การ์ดเอ่ยปากเรียกเธออีกครั้ง เธอก็นั่งกอดเข่าและร้องไห้ออกมา เมื่อความเครียดและความกดดันที่สะสมไว้ทะลักออกมาก็ยากที่จะหยุดร้องไห้ได้เวินถิงเยี่ยน！นายไม่รักษาสัญญาอีกแล้วนะ！ไหนบอกว่าออกจากโรงพยาบาลแล้วจะบอกไง？ไอ้บ้าเอ๊ย！ชาตินี้จะเชื่อนายสักครั้งไม่ได้เลยหรือไง？แต่เจี่ยนจือรู้ดีว่าเหตุผลที่เวินถิงเยี่ยนจากไปโดยไม่บอกไม่กล่าว ก็เพราะอาการของเขาคงไม่ดีแล้วจู่ ๆ เธอก็เงยหน้าขึ้นมองบอดี้การ์ดตรงหน้าบอดี้การ์ดพวกนี้ล้วนเป็นคนสนิทของพี่ชายเธอ พวกเขาจะรู้หรือเปล่าว่าเวินถิงเยี่ยนอยู่ที่ไหน？“ค่ารักษาของเวินถิงเยี่ยนที่โรงพยาบาลเท่าไหร่？” เธอจ้องบอดี้การ์ดเขม็งบอดี้การ์ดที่จู่ ๆ ถูกถามโดยไม่ทันตั้งตัวชะงักไปครู่หนึ่ง สีหน้าดูลังเลเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ตอบว่า “ไม่ทราบครับ”“คุณรอสซีสั่งพวกนายว่ายังไง？”“เขา……” บอดี้การ์ดได้รับการฝึกมาเป็นอย่างดี จึงไม่หลงกลเธอ เขาตอบเพียงว่า “ผมไม่ทราบครับ หน้าที่ของผม

เธอพยายามดิ้นรนออกจากความฝันท่ามกลางเสียงร้องตะโกนนั้น สิ่งแรกที่ทำหลังตื่นขึ้นมาคือรีบสวมรองเท้าแล้ววิ่งออกไปข้างนอกเธอวิ่งมาถึงร้านบ้านคุกกี้ที่ถูกทิ้งร้างจนฝุ่นจับหนาเตอะ ก่อนจะมองประตูช็อกโกแลตที่ปิดสนิทอยู่ตรงหน้า จากนั้นจึงยกมือขึ้นปิดหน้า น้ำตาไหลพรั่งพรูออกมาตามซอกนิ้วอย่างควบคุมไม่อยู่มีบางเรื่องที่เธอลืมไปนานมากแล้ว ……คาบเรียนหนึ่งที่ไม่น่าสนใจ ภาพวาดหนึ่งภาพที่เธอวาดส่ง ๆ ……เธอลืมเรื่องพวกนี้ไปตั้งนานแล้ว ……ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วย？คุยกันแล้วว่าหลังจากหย่าจะเป็นแค่คนแปลกหน้ากัน คุยกันแล้วว่าจะไม่กลับมาพบเจอกันอีกเวินถิงเยี่ยน ฉันหวังจริง ๆ ว่าพวกเราจะเป็นแค่คนแปลกหน้ากัน นายไม่จำเป็นต้องทำอะไรเพื่อฉันอีกแล้ว ไปตามหาความสุขของตัวเองเถอะ……เวินถิงเยี่ยน ถ้าฉันไม่ชอบนายตั้งแต่แรกก็คงดี แบบนั้นก็คงไม่เกิดเรื่องราวหลังจากนั้นตามมา ……นับจากวันนั้น เจี่ยนจือก็ไม่ได้เจอเวินถิงเยี่ยนอีกเลยแต่เธอกลับไม่เคยลืมใบหน้าของเขา เพราะเธอมักจะเห็นเขาในฝันอยู่เสมอ ฝันเห็นเพื่อนร่วมชั้นในอดีต ได้ย้อนกลับไปยังช่วงเวลาเหล่านั้นอีกครั้ง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะการย้อนเวลากลับไปในความฝั

ผู้คนเดินขวักไขว่ผ่านไปผ่านมา แต่เจี่ยนจือยังคงยืนอยู่ที่เดิม เธอได้แต่มองตู้กระจกที่ตั้งอยู่หน้าร้านบ้านคุกกี้ แล้วปล่อยให้ความคิดล่องลอยไปเรื่อย ๆ จากนั้น ก็เป็นบอดี้การ์ดที่เรียกให้เธอกลับไปตอนที่เดินออกมา เธอยังคงเหม่อลอย ราวกับเรี่ยวแรงถูกสูบออกจากร่างจนหมดตอนที่อยู่บนรถ เธอได้ยินเพียงเสียงเครื่องยนต์ที่ดังขึ้นแผ่วเบา ยิ่งทำให้จิตใจของเธอล่องลอยออกไปไกลกว่าเดิม เธอข่มตาลงอย่างอ่อนล้า หากไม่ใช่เพราะเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น บางทีเธอคงเผลอหลับไปแล้วเป็นเสียงโทรศัพท์ของเธอเองพอก้มดูก็เห็นว่าเป็นสายจากตี๋โยวตอนนี้ตี๋โยวเป็นรองหัวหน้าคณะนาฏศิลป์ เป็นผู้ช่วยคนสำคัญของเธอ“หัวหน้าทีม พี่ใกล้จะกลับประเทศแล้วเหรอคะ？ฉันอยากปรึกษาเรื่องงานแสดงช่วงฤดูใบไม้ร่วงของคณะอีกหน่อยน่ะค่ะ” ตี๋โยวถามผ่านโทรศัพท์“ใช่ น่าจะช่วงใกล้ ๆ นี้แหละ ตารางงานที่พวกเราประชุมกันครั้งก่อนไม่เลวเลย ถ้าเธอมีอะไรอยากแก้ ส่งมาให้ฉันดูก็ได้”“ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันส่งให้พี่ดูตอนนี้เลย”เจี่ยนจือได้รับไฟล์จากตี๋โยว แล้วนั่งอ่านรายละเอียดทั้งหมดบนรถอย่างถี่ถ้วน เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรต้องแก้มากนัก เธอจึงให้ตี๋โยวเตรียม