เมิ่งเฉิงซ่งยกมือขึ้นตบหน้าผาก “แย่แล้ว ฉันเล่นเกมจนเลยป้ายแล้วอะ！”เจี่ยนจือหมดคำจะพูด เธอหมุนตัวลงจากรถทันทีแต่สิ่งที่เธอไม่คาดคิดเลยคือ เมิ่งเฉิงซ่งตามเธอลงมาจากรถด้วย เธอเดินไปได้สักพักใหญ่ ๆ ถึงจะเพิ่งสังเกตเห็นว่ามีใครบางคนกำลังเดินตามเธอมาเมิ่งเฉิงซ่งทำหน้าตาน่าสงสาร “เมื่อกี้เพื่อนฉันเพิ่งโทรมาบอกว่าเขาออกไปข้างนอกแล้ว ตอนนี้ฉันไม่มีที่ไปแล้ว ฉันไปกินข้าวเย็นบ้านเธอได้ไหม？”เจี่ยนจือ：？？？“ทำไมนายไม่กลับบ้านตัวเองล่ะ？”“กลับบ้านไปฉันก็อยู่คนเดียว พ่อแม่ฉันไปเจรจาธุรกิจที่ต่างประเทศ” ใบหน้าของเมิ่งเฉิงซ่งเริ่มฉายแววทะเล้นออกมาเจี่ยนจือหมดคำจะพูดจริง ๆ แต่แล้วจู่ ๆ เธอก็นึกขึ้นได้ว่า สาเหตุที่เมิ่งเฉิงซ่งต้องจากไปตั้งแต่อายุยังน้อย ก็เพราะพ่อแม่ของเขาทำธุรกิจการค้าระหว่างประเทศ พอเขาเรียนจบมัธยม พ่อกับแม่ก็พาเขาย้ายไปเรียนต่อที่ต่างประเทศจู่ ๆ เจี่ยนจือก็รู้สึกสงสารเมิ่งเฉิงซ่งขึ้นมา แม้จะรู้ดีว่านี่เป็นเพียงความฝันก็ตาม“ก็ได้！” เธอตอบ “ตามมาสิ”เมิ่งเฉิงซ่งดีใจมาก รีบเดินตามเธอไปทันทีเธอเพิ่งค้นพบว่าเมิ่งเฉิงซ่งเป็นคนอารมณ์ดีใช้ได้เลย แค่เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็
Read more
LOGIN
