All Chapters of ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน: Chapter 601 - Chapter 610

ห้องไอซียูของโรงพยาบาลแห่งนี้เป็นห้องกระจกตอนที่เธอไปถึง ก็บังเอิญเจอกับแอนนาที่เพิ่งออกมาจากการเยี่ยมพอดีพอแอนนาเห็นเธอ ตอนแรกก็ดูตกใจ จากนั้นก็มีอาการลนลานอยู่ชั่วขณะ สุดท้ายจึงเดินมาหาแล้วถามว่า “เจี่ยน เธอมาทำไม?” ขณะพูด สายตากลับเหลือบไปทางห้องทำงานของหมอด้านหลังเจี่ยนจืออธิบายว่า “ฉันมาเยี่ยมบอดี้การ์ดของฉัน เลยคิดว่าจะแวะมาถามหมอด้วยว่าอาการของเวินถิงเยี่ยนเป็นยังไงบ้าง อีกอย่าง...”อีกอย่าง เธอรู้ว่าค่าใช้จ่ายในไอซียูแพงมาก ตอนหย่ากัน เวินถิงเยี่ยนยกเงินทั้งหมดให้เธอ ต่อมาเขาได้รับมรดกจากพ่อก็เอาไปบริจาคอีก พอเปิดร้านขึ้นมาก็ถูกบีบให้ปิด ไม่รู้ว่าตอนนี้เขายังเหลือเงินอยู่เท่าไร แล้วได้ซื้อประกันไว้ที่นี่หรือเปล่า...ยิ่งคิดถึงเรื่องพวกนี้ก็ยิ่งปวดหัวเธอจึงคิดว่าจะมาจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้สีหน้าของแอนนาเปลี่ยนไปเล็กน้อย “งั้นเธอเจอหมอหรือยัง?”เจี่ยนจือส่ายหน้า “ฉันเพิ่งมาถึงเอง ยังไม่ได้ไปหาหมอเลย”แอนนาจึงพาเจี่ยนจือกับคุณย่าไปดูเวินถิงเยี่ยน เพียงแต่เป็นการมองผ่านกระจก ไม่ได้เข้าไปข้างในเวินถิงเยี่ยนนอนอยู่ตรงนั้น หลับสนิท ไม่ขยับเขยื้อน ดูไร้ซึ่งชีวิตชีวา“เขา

เจี่ยงซื่อฝานยิ่งพูดก็ยิ่งตื่นเต้นขึ้นมา “รุ่นพี่เจี่ยน พี่รู้ไหม? ผมหวังให้คนที่กำลังนอนอยู่ในโรงพยาบาลตอนนี้เป็นผมมากเลยนะ แบบนั้นพี่จะสงสารผมไหม? จะรู้สึกขอบคุณผมไหม? แล้วจะยอมรับผมกลับเข้าไปในชีวิตอีกครั้งหรือเปล่า?”ประกายร้อนแรงอันคุ้นเคยปะทุขึ้นในดวงตาของเจี่ยงซื่อฝานในใจเจี่ยนจือพลันเกิดความตึงเครียดและอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกขึ้นมาตามสัญชาตญาณ เธอเลื่อนกระจกขึ้นอีกนิดอย่างเหนื่อยล้า จะได้ไม่ต้องมองเห็นดวงตาของเจี่ยงซื่อฝาน“เจี่ยงซื่อฝาน มันไม่ใช่แบบนั้น ในเมื่อพวกเราเลิกกันแล้ว ฉันก็ขอให้นายเริ่มต้นชีวิตใหม่ เดินหน้าต่อไป อย่าหันกลับมามองอีกเลย” เจี่ยนจือไม่อยากยั่วโมโหเขา และก็อวยพรเขาจากใจจริง“ไม่!” เจี่ยงซื่อฝานกลับร้องออกมาอย่างร้อนรนพร้อมเสียงสะอื้น “ไม่ใช่แบบนี้สิ! พี่ให้อภัยเวินถิงเยี่ยนแล้วใช่ไหม? พี่ไปเยี่ยมเขา เป็นห่วงเขาแล้วใช่ไหม? เมื่อก่อนพี่เกลียดเขาขนาดนั้น ตอนนี้พี่ยังไปโรงพยาบาลเพราะสงสารเขาได้ ทำไมคนที่ช่วยพี่ถึงไม่ใช่ผม? ทำไม...”คำว่า ทำไม ดังขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า พร้อมกับเสียงฝ่ามือของเขาที่ทุบกระจกรถ ขมับของเจี่ยนจือเริ่มปวดตุบ ๆ แบบที่คุ้นเคยขึ้นม

ไม่อยากให้หลังจากความสัมพันธ์นี้จบลงแล้วยังหลงเหลือความขุ่นเคืองเอาไว้ และไม่อยากให้ทิ้งปัญหาแฝงเอาไว้ภายหลังความเย็นชา ความเด็ดขาด และการใช้คำพูดรุนแรง ล้วนเป็นวิธีแก้ปัญหาได้ทั้งนั้น แต่คุณย่าก็ยังคงหวังว่า ท้ายที่สุดแล้วจะสามารถใช้ความอ่อนโยนค่อย ๆ คลี่คลายทุกอย่างได้“รุ่นพี่เจี่ยน!” เจี่ยงซื่อฝานยังตะโกนเรียกจากด้านนอกอีกครั้งแต่รถเริ่มขับเข้าไปด้านในแล้วเจี่ยงซื่อฝานจึงคว้าบอดี้การ์ดที่ยังไม่ได้ขึ้นรถเอาไว้ “ฉันรู้ว่าลั่วอวี่เฉิงอยู่ที่ไหน ที่มาครั้งนี้ก็เพื่อจะบอกเรื่องนี้! ฉันเกือบลืมเรื่องสำคัญที่สุดไปแล้วไง!”บอดี้การ์ดพยักหน้า “ขอบคุณครับ ถ้าคุณยอมบอกได้ก็จะดีที่สุด”“ฉันจะบอก!” เจี่ยงซื่อฝานพิมพ์ที่อยู่ลงในโทรศัพท์ แล้วให้บอดี้การ์ดถ่ายเก็บไว้ “เอาล่ะ พวกนายรีบส่งคนไปเถอะ”“ขอบคุณครับ” บอดี้การ์ดเดินเข้าไปด้านในพร้อมกับรายงานเรื่องนี้ให้เจี่ยนหลานทราบเจี่ยงซื่อฝานมองรถที่ค่อย ๆ แล่นห่างออกไป รู้สึกราวกับในใจถูกควักหายไปก้อนใหญ่พวกเขาไม่เคยบอกลากันอย่างเป็นทางการแบบนี้มาก่อนถึงขั้นที่ว่าเขาเองก็เคยหลีกเลี่ยงการบอกลาแบบนี้อยู่บ้างราวกับว่าตราบใดที่ยังไม่ได้พ

เวินถิงเยี่ยนยังรู้สึกตัวอยู่สีหน้าของเขาซีดเทาผิดปกติ บวกกับตลอดสองปีมานี้เขาผอมลงไปมากจริง ๆ ผ้าห่มที่คลุมอยู่บนตัวราบเรียบจนแทบไม่มีส่วนไหนนูนขึ้นมา ทั้งร่างดูซูบโทรมและโรยรามีเพียงดวงตาคู่นั้นที่พลันเปล่งประกายขึ้นมาทันทีที่เห็นเธอกับคุณย่า“คะ...คุณย่า...” เขาเรียกเสียงสั่น ดวงตาวาววับพอเข้าไปใกล้ ถึงได้เห็นว่าแสงในดวงตาคู่นั้นคือน้ำตาคุณย่าเดินเข้าไปใกล้ มองเขาแล้วถามเสียงเบา “เจ็บไหม?”ขอบตาของเวินถิงเยี่ยนแดงขึ้นทันที “มะ...ไม่เจ็บครับ”คุณย่าไม่เอ่ยถึงเรื่องอื่น เธอเพียงยิ้มแล้ววางอาหารที่นำมาจากบ้านไว้บนโต๊ะข้างเตียง “ปีใหม่แล้ว ย่าทำอาหารแบบไห่เฉิงมานิดหน่อย ปีใหม่ของคนจีนก็ต้องกินอาหารจีนสิ”“ขอบคุณครับ...คุณย่า...” เวินถิงเยี่ยนเอ่ยอย่างยากลำบากด้วยเสียงแหบพร่า“เด็กโง่ ไม่สบายก็ไม่ต้องพูด ย่ารู้อยู่แล้ว” คุณย่าเอ่ยด้วยเสียงอ่อนโยน ก่อนจะหยิบอั่งเปาออกมาอีกซอง แล้ววางไว้บนโต๊ะ “วันนี้วันส่งท้ายปีเก่า เด็ก ๆ ทุกคนต้องได้อั่งเปา ขอให้พวกเธออายุยืนยาว ปลอดภัยแข็งแรงตลอดไป”คำว่า “อายุยืนยาว ปลอดภัยแข็งแรง” ทำให้เวินถิงเยี่ยนกลั้นไม่อยู่ เขาหลับตาลง หางตามีน้ำตาว

“เธอโกรธเหรอ?”จู่ ๆ มือของเธอก็ถูกคว้าเอาไว้พอก้มลงมอง คนที่นอนซูบโทรมอยู่บนเตียง ริมฝีปากออกสีม่วงคล้ำ ดวงตาที่ลึกโหลคู่นั้นกำลังมองเธออย่างลึกซึ้ง มือผอมจนเห็นกระดูกที่ยื่นออกมาจากใต้ผ้าห่มกำลังจับนิ้วของเธอไว้อย่างไร้เรี่ยวแรงเธอดึงมือของตัวเองออก แล้วจับมือเขายัดกลับเข้าไปใต้ผ้าห่ม บรรยากาศผ่อนคลายที่เขาจงใจสร้างขึ้นมาก่อนหน้านี้ก็พังทลายลงในชั่วขณะนั้น“ทำไมถึงผอมขนาดนี้?” จมูกของเจี่ยนจือพลันแสบขึ้นมา อารมณ์ที่เธอพยายามกดเอาไว้มาตลอดก็แทบจะควบคุมไม่อยู่ในทันที“ร้องไห้ทำไม?” เขาเอ่ยด้วยเสียงแหบพร่าราวกับยังมีรอยยิ้มเจืออยู่ “ก็...อาหารฝรั่งมันไม่อร่อยนี่นา”“งั้นก็ขอให้หายไว ๆ...” เดิมทีเธออยากจะพูดว่าแล้วจะมาอยู่ยุโรปทำไม? อยู่ที่ประเทศไม่ดีกว่าเหรอ? แต่พอนึกอีกที ไม่ใช่สิ แอนนาอยู่ที่นี่ เขาก็คงต้องอยู่กับแอนนาแน่นอน จึงเปลี่ยนคำพูดเป็น “นายเองก็ทำอาหารเป็นไม่ใช่เหรอ? งั้นก็จ้างเชฟจีนมาสักคนสิ”“จะลำบากทำไม!” เขาฝืนยิ้ม “ตอนนี้ฉันก็ดีอยู่ ลดน้ำหนักหน่อยก็ดี อีกไม่นานจะสามสิบแล้ว อย่ามีพุงก็พอ”“อย่างนายเนี่ยนะจะมีพุง!” ผอมจนแทบเหลือแต่กระดูกแล้ว! เจี่ยนจือบ่นออกมา คว