เชลยรักสองพยัคฆ์의 모든 챕터: 챕터 201 - 챕터 210

          ทว่าเมื่ออาหลงเดินกลับมาถึงลานกว้างหน้ากระโจมพยาบาลเพื่อเตรียมตัวไปสอบสวนเชลยศึก ความหนักอึ้งในใจก็ทำให้ฝีเท้าของเขาหยุดชะงัก เขาเอนหลังพิงกำแพงอิฐที่แตกร้าว ทรุดตัวลงนั่งชันเข่าอย่างหมดสภาพ ปล่อยให้ความเหนื่อยล้าจากทั้งสงครามและความรู้สึกโถมทับเข้ามา          เสี่ยวเหลียนที่เพิ่งเดินถือถาดใส่อ่างน้ำเลือดออกมาจากกระโจมพยาบาลเพื่อนำไปทิ้ง ชะงักเท้าเมื่อเห็นสภาพขององครักษ์หนุ่มผู้เงียบขรึม นางวางถาดลงบนโต๊ะไม้ใกล้ ๆ แล้วเดินเข้าไปหาเขาด้วยความเป็นห่วง          “พี่อาหลงท่านบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่ ทำไมสีหน้าท่านดูแย่ถึงเพียงนี้” น้ำเสียงของเด็กสาวเต็มไปด้วยความห่วงใยอย่างบริสุทธิ์ใจ          อาหลงเงยหน้าขึ้นมองเสี่ยวเหลียน ใบหน้าที่มอมแมมไปด้วยคราบเขม่าควันของนางทำให้นึกถึงน้องสาวที่เขาไม่เคยมี เขาฝืนยิ้มบาง ๆ          “ข้าไม่

          สายลมหนาวพัดโชยหอบเอาเถ้าถ่านและฝุ่นควันระลอกสุดท้ายให้ลอยละล่องไปจากน่านฟ้าเมืองหน้าด่านต่านโจว ทิ้งไว้เพียงซากปรักหักพังและคราบโลหิตที่ฝังลึกซึมลงในผืนแผ่นดิน แม้กองทัพแห่งต้าถังจะสามารถกอบกู้เมืองนี้คืนมาจากเงื้อมมือของซยงหนูได้สำเร็จ ทว่าชัยชนะที่ได้มาก็แลกด้วยราคาที่แสนแพง ต่านโจวในเวลานี้เปรียบเสมือนป้อมปราการที่บอบช้ำและเต็มไปด้วยบาดแผล หากเปรียบกองทัพเป็นดั่งร่างกายมนุษย์ ต่านโจวก็คือโล่เหล็กด่านหน้าคอยรับแรงกระแทก ในขณะที่หัวใจและฐานที่มั่นหลักอันแข็งแกร่งอย่างแท้จริงนั้น ตั้งตระหง่านอยู่ ณ เมืองเหลียงโจวที่อยู่ลึกเข้าไปในแดนเหนือ          ภายในกระโจมบัญชาการชั่วคราวกลางลานกว้าง หลี่เฉียงในชุดคลุมตัวหลวมที่คลุมทับบาดแผลฉกรรจ์ซึ่งพันด้วยผ้าพันแผลสีขาว กำลังฝืนสังขารลุกขึ้นยืนโดยใช้มือข้างหนึ่งยันขอบโต๊ะแผนที่เอาไว้ ใบหน้าคมคายที่ยังคงซีดเซียวจากพิษไข้เมื่อคืน ฉายแววเด็ดขาดและดุดัน ไม่ยอมอ่อนข้อให้กับความเจ็บปวดทางกายแม้แต่น้อย      

          เมื่อแสงตะวันลาลับขอบฟ้า ความมืดมิดและอากาศที่หนาวเหน็บก็เข้ามาเยือนเมืองต่านโจวอีกครา ทว่าภายในกระโจมบัญชาการของแม่ทัพใหญ่ บรรยากาศกลับถูกย้อมด้วยแสงสีนวลจากตะเกียงน้ำมันและความอบอุ่นที่แผ่ซ่านออกมาจากเตาผิงไฟขนาดเล็ก          หลี่เฉียงนั่งเอนหลังเปลือยท่อนบนอยู่บนเตียงไม้ แสงสลัวขับเน้นให้เห็นมัดกล้ามเนื้อที่สมบูรณ์แบบดุจรูปสลัก ทว่าบนผิวหนังสีทองแดงนั้นกลับเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นนับไม่ถ้วน ทั้งรอยเก่าจากการกรำศึกมานับสิบปี และรอยแผลฉกรรจ์รอยใหม่บริเวณหน้าอกและสีข้างที่เพิ่งถูกเย็บสมาน มู่ตานนั่งคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าเขา สองมือเล็ก ๆ กำลังบรรจงคลี่ม้วนผ้าพันแผลผืนใหม่และพันรอบลำตัวของเขาอย่างเบามือและทะนุถนอมที่สุด          ภายในกระโจมเงียบสงบจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน กลิ่นหอมของสมุนไพรที่ติดตัวมู่ตาน ผสมผสานกับกลิ่นอายบุรุษเพศของหลี่เฉียง สร้างบรรยากาศที่ทั้งอึดอัดทว่าชวนให้หัวใจเต้นแรง ทุกครั้งที่ปลายนิ้วของนางเฉียดผ่

         เคร้งงง!!!          เสียงโลหะปะทะกันดังกึกก้องบาดแก้วหู แรงกระแทกอันมหาศาลทำให้ดาบของทหารต้าถังทั้งสามนายกระเด็นหลุดจากมือ ชิงเหอเบิกตากว้างเมื่อพบว่าความตายไม่ได้มาเยือน ทว่าเมื่อนางลืมตาขึ้น ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้ากลับทำให้นางตื่นตะลึงยิ่งกว่าเดิม          อิงเฟิงไม่ได้ควบม้าหนีไปอย่างที่นางคิด ทว่าเขากลับกระโดดลงมายืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้านาง ในมือของกุนซือหนุ่มที่ทุกคนเข้าใจว่ามีเพียงสติปัญญาและไร้ซึ่งพละกำลังในการจับดาบ บัดนี้กลับมีกระบี่อ่อนเล่มหนึ่งที่ทอประกายเย็นเยียบดุจน้ำแข็งสะท้อนแสงเพลิง กระบี่เล่มนี้ถูกซ่อนไว้ในเข็มขัดหนังสัตว์ของเขามาโดยตลอด ตัวใบกระบี่บางเฉียบและพลิ้วไหวดุจอสรพิษ          “ขยะต้าถังคิดจะมาขวางทางมังกรอย่างข้างั้นหรือ”          อิงเฟิงแสยะยิ้มเย็นชา นัยน์ตาที่ซ่อนอยู่ใต้หน้ากากเปล่งประกายอ

          ค่ำคืนนั้น พายุฝนโหมกระหน่ำเมืองหลวงราวกับฟ้ารั่ว ฟ้าแลบแปลบปลาบส่องสว่างให้เห็นเงาดำนับสิบสายที่กำลังเคลื่อนตัวไปตามหลังคากระเบื้องของพระราชวัง มุ่งหน้าสู่ตำหนักบูรพาอย่างเงียบเชียบและว่องไวดุจวิญญาณร้าย นักฆ่าเงาของตระกูลหวังเตรียมพร้อมที่จะปลิดชีพมังกรหนุ่มที่กำลังหลับใหล          ทว่าเมื่อพวกมันงัดหน้าต่างและลอบเร้นกายเข้ามาภายในห้องบรรทมที่มืดสนิท สิ่งที่รอคอยพวกมันอยู่กลับไม่ใช่รัชทายาทที่กำลังนอนหลับใหลไร้ทางสู้ แต่เป็นความเงียบสงัดที่ชวนให้ขนลุกซู่         พรึบ! พรึบ! พรึบ!          คบเพลิงนับร้อยดวงถูกจุดขึ้นสว่างไสวทั่วทั้งตำหนักบูรพา ขับไล่ความมืดมิดจนสว่างจ้าประดุจเวลากลางวัน นักฆ่าเงาทั้งสิบคนเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อพบว่าพวกตนได้ตกลงไปในวงล้อมของทหารราชองครักษ์เกราะทองนับร้อยนายที่ยืนง้างหน้าไม้เตรียมพร้อมอยู่แล้ว    &nb