เชลยรักสองพยัคฆ์의 모든 챕터: 챕터 211 - 챕터 220

          “อี้เจ๋อ! ลูกแม่! ช่วยแม่ด้วย! ไอ้คนทรยศนี่มันจะชิงบัลลังก์ของเจ้า!” ฮองเฮาร้องเรียกหาลูกชายราวกับคนเสียสติ          เซียวอี้เจ๋อเดินเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหน้ารัชทายาทเซียวอี้เฉิน เขามองมารดาที่ถูกกดอยู่กับพื้นด้วยแววตาที่แตกสลาย ก่อนจะทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าพี่ชายของตน โขกศีรษะลงกับพื้นกระเบื้องเสียงดังสนั่น          “พี่ใหญ่ ข้ารู้ดีว่าความผิดของเสด็จแม่และตระกูลหวังนั้นใหญ่หลวงนัก โทษประหารเจ็ดชั่วโคตรก็ยังไม่อาจลบล้าง ทว่านางก็คือมารดาผู้ให้กำเนิด ข้าไม่อาจทนเห็นนางถูกประหารได้” เซียวอี้เจ๋อเอ่ยเสียงสั่นทว่าชัดเจนทุกถ้อยคำ          “เจ้ารู้ใช่หรือไม่ว่านางทำสิ่งใดลงไป อี้เจ๋อ” เซียวอี้เฉินถามเสียงเรียบ ทว่าสายตาที่มองน้องชายนั้นกลับอ่อนลง พระองค์รู้ดีว่าหากไม่มีสาส์นเตือนภัยจากเซียวอี้เจ๋อ พระองค์อาจจะต้องเผชิญกับความยากลำบากมากกว่านี้    &nbs

          เมืองหลวงแห่งแคว้นซีเยว่ นครศิลาที่ถูกสร้างขึ้นจากการสกัดภูเขาทั้งลูก พระราชวังวิหคเพลิงตั้งตระหง่านอยู่บนจุดสูงสุดของเมือง กำแพงวังสีดำทะมึนประดับด้วยธงรบสีแดงฉาน บรรยากาศภายในราชสำนักเต็มไปด้วยความขึงขังและตึงเครียด ไม่มีความอ่อนช้อยงดงามเช่นวังหลวงของต้าถัง ที่นี่มีเพียงกฎแห่งความแข็งแกร่งเท่านั้นที่อยู่เหนือสิ่งอื่นใด          ภายในท้องพระโรงอันกว้างใหญ่ เสาหินสลักลวดลายวิหคเพลิงค้ำยันเพดานที่สูงลิบ ฮ่องเต้ซีเยว่ผู้ชราภาพและมีพระวรกายผ่ายผอมซูบซีดจากโรคร้าย ประทับอยู่บนบัลลังก์ศิลาด้วยลมหายใจที่รวยริน ทว่าดวงตาของพระองค์ยังคงทอประกายแห่งความหวังเมื่อทอดพระเนตรเห็นโอรสเพียงพระองค์เดียวเดินก้าวเข้ามาภายในท้องพระโรง          มู่หรงเฟิงในชุดคลุมผ้าไหมสีดำปักลายวิหคด้วยด้ายทองคำ ก้าวเดินอย่างองอาจผ่านแถวขุนนางและแม่ทัพนับร้อยที่ยืนเรียงรายอยู่สองฝั่ง ทุกย่างก้าวของเขามั่นคงและเต็มไปด้วยอำนาจที่กดข่มจนเหล่าขุนนางเฒ่าต้องลอบกลื

          ภายในห้องนอนกว้างขวางของเรือนพยัคฆ์คำราม บรรยากาศเงียบสงบและอบอุ่น ปราศจากเสียงกลองรบและกลิ่นคาวเลือดที่คุ้นเคย หลี่เฉียงในชุดคลุมตัวหลวมนั่งเอนหลังอยู่บนตั่งไม้ บาดแผลที่หน้าอกของเขาเริ่มสมานตัวดีขึ้นมาก ทว่าเขากลับแสร้งทำหน้านิ่วคิ้วขมวด ส่งเสียงครางในลำคอเบา ๆ เพื่อเรียกร้องความสนใจจากสตรีที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดเตรียมสมุนไพร          มู่ตานละมือจากถ้วยยา หมุนตัวเดินเข้ามาหาเขาด้วยความเป็นห่วง “ท่านแม่ทัพ เจ็บแผลหรือเจ้าคะ ให้ข้าดูหน่อย...”          ทว่ายังไม่ทันที่มือเล็ก ๆ จะได้สัมผัสรอยแผล หลี่เฉียงก็ฉวยโอกาสคว้าข้อมือบางของนาง รั้งร่างกระจุ๋มกระจิ๋มให้ล้มลงมานั่งแหมะอยู่บนตักกว้างของเขาอย่างหน้าตาเฉย          “ท่านแม่ทัพ! ปล่อยนะเจ้าคะ เดี๋ยวแผลก็ปริหรอก!” มู่ตานเบิกตากว้าง พยายามดิ้นขลุกขลัก ทว่าอ้อมแขนแกร่งกลับรัดเอวนางไว้หลวม ๆ ไม่ยอมปล่อย  &nb

          ในขณะที่เรือนพยัคฆ์คำรามเต็มไปด้วยความหวานล้ำ ทว่าที่ลานฝึกซ้อมด้านหลังจวน บรรยากาศกลับอึมครึมและเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความน้อยเนื้อต่ำใจ          เว่ยกัวเฉินในชุดทหารทะมัดทะแมง ท่อนบนเปลือยเปล่าเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อและรอยแผลเป็นจากการกรำศึก ในฐานะรองแม่ทัพแนวหน้าผู้ทรงพลัง เขาคือผู้เชี่ยวชาญการใช้อาวุธหนักทุกประเภท ไม่ว่าจะเป็นดาบใหญ่ทะลวงฟัน หอกยาว หรือแม้แต่ง้าวศึก ทว่าในยามที่จิตใจว้าวุ่นและอัดอั้นเช่นนี้ เขากลับเลือกหยิบง้าวเล่มใหญ่ที่มีน้ำหนักมหาศาลมาเหวี่ยงฟาดฟันหุ่นฟางอย่างเกรี้ยวกราดและบ้าคลั่ง เหงื่อกาฬไหลอาบชโลมกาย ทว่าความเหนื่อยล้าทางร่างกายกลับไม่สามารถปัดเป่าความหงุดหงิดและภาพบาดตาบาดใจที่เสี่ยวเหลียนโอบกอดกับอาหลงออกไปจากหัวได้เลย          “ท่านรองแม่ทัพเว่ย”          เสียงเรียกใสแจ๋วที่คุ้นเคยทำเอาง้าวในมือของชายหนุ่มร่างยักษ์ชะงักกึก เขากัดฟันแน่นก่อนจะห

          ตึง! ตึง! ตึง!          เสียงกลองรบที่ตั้งตระหง่านอยู่บนหอคอยบัญชาการกลางเมืองเหลียงโจวถูกรัวตีขึ้นอย่างเกรี้ยวกราดและบ้าคลั่ง ท่ามกลางความมืดมิดของยามราตรีที่ลมหนาวกำลังพัดกระหน่ำ เสียงกลองที่ดังกึกก้องสะเทือนเลื่อนลั่นประดุจเสียงคำรามของอสูรกาย ได้กระชากวิญญาณของเหล่าทหารหาญแห่งกองทัพแดนเหนือให้ตื่นขึ้นจากห้วงนิทราในทันที          คบเพลิงนับหมื่นดวงถูกจุดขึ้นสว่างพรึบไปทั่วทั้งค่ายทหารและจวนแม่ทัพ ขับไล่ความมืดมิดและเปลี่ยนเมืองเหลียงโจวที่เคยสงบเงียบให้กลายเป็นรังแตนที่ถูกตีจนแตกกระจาย เสียงฝีเท้าฝีเท้าวิ่งพล่าน เสียงตะโกนสั่งการ เสียงเกราะโลหะกระทบกันดังระงมไปทั่วทุกหย่อมหญ้า บรรยากาศแห่งความตึงเครียดและกลิ่นอายของสงครามลอยคลุ้งไปทั่วบดบังแสงจันทร์จนสิ้น          ภายในห้องโถงบัญชาการหลักของจวนแม่ทัพพิทักษ์แดนเหนือ บรรยากาศหนักอึ้งและกดดันจนแทบจะหายใจไม่ออก กระ