บททั้งหมดของ เชลยรักสองพยัคฆ์: บทที่ 61 - บทที่ 70

          ความมืดของค่ำคืนเดือนดับคืบคลานเข้ามาปกคลุมจวนแม่ทัพเร็วกว่าปกติ ท้องฟ้าไร้แสงจันทร์และดวงดาว มีเพียงความเวิ้งว้างดำมืดที่พร้อมจะกลืนกินทุกสรรพสิ่ง ภายในเรือนเหมยแดง มู่ตานกำลังง่วนอยู่กับการเตรียมการขั้นสุดท้าย นางสั่งให้เสี่ยวเหลียนนำกระถางกำยานใบเก่าออกไปเก็บไว้ในห้องเก็บของ และเปิดหน้าต่างทุกบานเพื่อระบายกลิ่นกำยานกล้วยไม้ป่าที่ตกค้างให้ออกไปจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงกลิ่นหอมเย็นสะอาดของดอกเหมยและกลิ่นสมุนไพรอ่อน ๆ          บนโต๊ะกลางห้อง นางวางถุงหอมใบใหม่ที่ปักลวดลายพยัคฆ์เหยียบเมฆอย่างประณีต ภายในบรรจุสมุนไพรสูตรพิเศษที่มีฤทธิ์สงบประสาทแต่ไม่กดประสาท ประกอบด้วยดอกเหอฮวนแห้ง ใบป่อเหอ และผิวส้มเฉินผิว มันไม่ได้มีฤทธิ์รุนแรงเหมือนยาเสพติด แต่ช่วยให้ผ่อนคลายลมหายใจและสดชื่น          นี่คือเดิมพันครั้งสำคัญ คืนนี้หลี่เฉียงจะมาค้างที่นี่ และนางตั้งใจจะหักดิบเขา          “องค

          ห่างออกไปนับพันลี้ ณ นครหลวงฉางอัน ศูนย์กลางแห่งอำนาจของแคว้นต้าหลง ท่ามกลางความวิจิตรบรรจงของพระราชวังต้องห้ามที่ปกคลุมด้วยหิมะแรกฤดู แสงเทียนในตำหนักลับหลังหนึ่งยังคงส่องสว่าง แม้จะเป็นเวลาที่ขุนนางส่วนใหญ่ยังหลับใหล          หลังฉากกั้นไม้จันทน์หอมสลักลายมังกรเหิน บุรุษผู้หนึ่งนั่งสงบนิ่งอยู่บนตั่งไม้ เงาของเขาทอดยาวพาดผ่านแผนที่แผ่นใหญ่ที่กางอยู่บนโต๊ะ แผนที่นั้นปักธงสีต่าง ๆ แสดงเขตแดนและจุดยุทธศาสตร์ทั่วแผ่นดิน          “สายข่าวจากชายแดนเหนือส่งมารายงานแล้วพ่ะย่ะค่ะ” เสียงขันทีชรากระซิบแผ่วเบา พร้อมวางม้วนกระดาษเล็กจิ๋วลงบนโต๊ะ          บุรุษผู้นั้นเอื้อมมือขาวซีดราวกับไม่เคยต้องแสงตะวันมาหยิบสาส์นขึ้นเปิดอ่าน ดวงตาเรียวรีดุจงูพิษกวาดมองตัวอักษรเพียงชั่วครู่ ก่อนจะจุดไฟเผากระดาษแผ่นนั้นทิ้งในกระถางกำยาน          “พ

          แต่...ไม่มีอะไรเกิดขึ้น          ไม่มีฝุ่นผง ไม่มีกลิ่นฉุน มีเพียงเสียงดนตรีที่ไพเราะจับใจและบริสุทธิ์ผุดผ่อง          มู่ตานเหลือบตามองอิงเฟิงแวบหนึ่ง มุมปากยกยิ้มเยาะเย้ยจาง ๆ ก่อนจะหลับตาพริ้มและดำดิ่งลงสู่ห้วงอารมณ์เพลง          เสียงพิณของนางเหมือนเวทมนตร์ มันไหลรินเข้าสู่โสตประสาทของคนฟัง ชะล้างความขุ่นมัวและความตึงเครียดให้มลายหายไป          หลี่เฉียงที่ตอนแรกนั่งตัวเกร็งค่อย ๆ ผ่อนคลายลง เขาหลับตาฟัง ปล่อยใจให้ล่องลอยไปกับสายน้ำในจินตนาการ ความปวดร้าวที่หลงเหลืออยู่ในหัวค่อย ๆ จางหายไป แทนที่ด้วยความสงบสุขที่เขาโหยหามานาน          เขาไม่ได้ยินเสียงคร่ำครวญของลี่อินในเพลงนี้ แต่เขาได้ยินเสียงของ ‘มู่ตาน’ เสียงแห่งชีวิต เสียงแห่งความหวัง และเสียงแห่งการเริ่มต้นให

          “ข้าเคยคิดว่าเขาทำไปเพราะความริษยา หรืออยากครอบครองอำนาจ...” หลี่เฉียงเอ่ยเสียงลอดไรฟัน “แต่การวางยาให้พี่ชายตัวเองค่อย ๆ เป็นบ้าและตายอย่างทรมานเช่นนี้ มันเกินกว่าคำว่าริษยาไปมาก มันคือความเกลียดชัง”          “คนบางคน ซ่อนคมมีดไว้ในรอยยิ้มได้แนบเนียนกว่าพยัคฆ์ซ่อนเล็บเจ้าค่ะ” มู่ตานเดินเข้ามานั่งลงข้างเขา วางมือบางลงบนหลังมือที่กำแน่นของเขาเพื่อให้คลายลง “ตอนนี้เขายังไม่รู้ว่าท่านรู้ตัวแล้ว และยังคิดว่ายาของเขาได้ผล เราต้องใช้โอกาสนี้ให้เป็นประโยชน์”          “ใช่” หลี่เฉียงผ่อนลมหายใจ “ข้าต้องรู้ให้ได้ว่าเขาร่วมมือกับใคร ลำพังอิงเฟิงคนเดียว ไม่มีทางหาสมุนไพรพิษหายากพวกนี้มาได้ในปริมาณมหาศาลตลอดสิบปี โดยไม่ทิ้งร่องรอยทางการเงิน”          “แล้วท่านจะทำอย่างไรเจ้าคะ”          หลี่เฉียงลุกขึ้นยืน เดินไปที่หน้าต่าง แง้มบานห

          ฉึก!          ปลายมีดสั้นคมกริบปักลงบนแผนที่หนังสัตว์ที่กางอยู่บนโต๊ะไม้จันทน์อย่างแม่นยำ ปลายคมเจาะทะลุตำแหน่งด่านอุดรจนมิดด้าม ราวกับเจ้าของมีดต้องการจะระบายความแค้นที่สุมอยู่ในอก หรือประกาศอิสรภาพจากพันธนาการที่มองไม่เห็น          อิงเฟิงถอนมือกลับมาช้า ๆ นัยน์ตาหงส์ที่มักจะฉายแววสุภาพอ่อนโยน บัดนี้กลับมืดมิดและลึกล้ำดุจหุบเหวไร้ก้น เขาจ้องมองรอยขาดบนแผนที่ด้วยความพึงพอใจที่เย็นยะเยือก แสงเทียนในห้องหนังสือสาดส่องใบหน้าด้านข้างของเขาให้ดูคมสันและน่าเกรงขามราวกับรูปสลักหยกที่เปื้อนเลือด          เขาไม่ได้กำลังวางแผนรบเพื่อปกป้องบ้านเมืองตามหน้าที่ของกุนซือผู้ปราดเปรื่อง แต่เขากำลังวางแผนที่จะเปิดประตูให้หายนะคืบคลานเข้ามา          กุกกัก...          เสียงขูด