ลวงใจรสิตา のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

ณ. ห้องทำงานที่อยู่ชั้นบนของคาสิโน มีพนักงานสาวสวยหนึ่งคนที่ได้รับสิทธิ์พิเศษจากเจ้าของให้เข้าออกได้โดยไม่ต้องขอ เธอกำลังนั่งอยู่บนตักของมาเฟียหนุ่มแล้วซบไปตรงอกของเขาอย่างออดอ้อนทุกครั้งที่เป็นแบบนี้ รณกรมักไม่อยากทำอะไร เขาเอาแต่นั่งกอดจูบลูบคลำเธอไม่ห่าง รู้ทั้งรู้ว่าถ้าเรียกให้รสิตาขึ้นมา เขาจะไม่ได้ทำงาน แต่เขาก็อดที่จะเรียกเธอมาอยู่ใกล้ๆ ไม่ได้“ทำไมวันนี้ไม่หยุดงาน เมื่อคืนยังไม่หมดแรงใช่มั้ย” เขาหอมลงไปบนกลุ่มผมของเธอ “รู้แบบนี้ฉันจะเอาเธอต่ออีกหลาย ๆ รอบ” “ฉันไม่อยากนอนอยู่ที่ห้องเฉย ๆ ค่ะ” นิ้วเรียวของคนตัวเล็กยังคงลูบวนอยู่ตรงอกของเขา “ใครบอกว่านอนเฉย ๆ” นิ้วเรียวเชยคางของคนบนตักให้มองเขา “นอนเก็บแรงไว้รอฉันต่างหาก” “พักบ้างนะคะ คุณหื่นมากเกินไปแล้ว” “ก็เธอมันน่าเอานี่นา” พูดจบเขาก็มอบจูบที่ดูดดื่มให้รสิตา โดยเธอเองก็เชิดหน้ารับจูบนั้นและจูบตอบไปอย่างมีชั้นเชิง รณกรไม่คิดว่ารสิตาจะเรียนรู้ได้ไวแบบนี้ เธอรู้ว่าเขาชอบอะไรมีจุดอ่อนไหวตรงไหน ซึ่งเธอก็ฉลาดพอที่จะใช้ความรู้นี้สยบเขาตอนอยู่บนเตียง มันยิ่งทำให้เขาคลั่งเธอ

ตีสามของคืนเดียวกัน รสิตารู้สึกตัวตื่นขึ้นมา เธอรู้สึกปวดระบมไปทั้งตัวเพราะศึกรักระหว่างเธอกับรณกร รณกรไม่เคยรุนแรงกับเธอถึงขั้นนี้เขาคงโกรธเธอมากแน่ ๆ แต่ก็ช่างเถอะตอนนี้เธอไม่ได้สนใจว่าเขาจะโกรธเธอเรื่องอะไร เธอกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ก็ไม่เห็นรณกรอยู่ในห้องแล้ว ความคิดที่จะไปจากที่นี่จึงวนกลับเข้ามาในหัวของเธออีกครั้ง เมื่อตัดสินใจดีแล้วว่าจะไปจากที่นี่ รสิตาก็ค่อย ๆ ลุกขึ้นเธอเข้าห้องน้ำเพื่อชำระล้างร่างกายแล้วหยิบเสื้อผ้าที่เธอเตรียมไว้ออกมาใส่ ก่อนจะสะพายกระเป๋าเป้แล้วเดินออกจากห้องไป ความเงียบสงบของบริเวณนั้นทำให้เธอแปลกใจ แต่เมื่อมองสำรวจไปรอบ ๆ ก็ไม่เห็นความผิดปกติใด ๆ“นายครับคุณรสิตาหนีไปแล้ว จะให้พวกผมตามมั้ยครับ” สรรพนามที่เรียกถูกเปลี่ยนไป เมื่อทุกคนได้รู้ว่าเธอคือคนพิเศษของรณกร สมภพที่เพิ่งได้รับรายงานมาจากบดินทร์ก็รีบเข้ามาบอกรณกรเหตุการณ์ก่อนหน้าหลังจากที่เขามอบบทรักอันเร้าร้อนจนทำให้รสิตาหมดแรงแล้วหลับไป เพียงไม่นานสมภพก็โทรหาเขาเพื่อรายงานเรื่องของจารุวรรณที่เขาให้ลูกน้องตามเธอไป เพื่อจะดูว่าเธอมีแผนจะทำอะไร ก็ได้รู้ว่าเธอไปหากลุ่มชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งเพื่อสั

รถแล่นออกไปตามท้องถนนที่มีไฟประดับสวยงานตลอดทาง แสงไฟทำให้รสิตารู้สึกตาลายเธอเลยหลับตาลง จนในที่สุดเธอก็หลับไป ผ่านไปนานแค่ไหนไม่รู้เพียงแค่รถชะลอตัวลงเธอก็รู้สึกตัวอย่างง่ายดายเบื้องหน้าเป็นโรงแรมขนาดใหญ่ระดับ 5 ดาว รสิตาไม่ได้แปลกใจมากนัก เพราะก่อนหน้านี้รณกรบอกเธอว่าพรุ่งนี้จะเขาแต่งงาน แสดงว่าเขาคงจะจัดงานแต่งงานที่นี่เขาคิดจะทำอะไร เป็นคำถามที่รสิตาได้แต่ถามตัวเอง“ลงมาสิ” ขณะที่เธอเอาแต่เหม่อลอย รณกรก็เดินอ้อมมาเปิดประตูรถให้เธอแล้ว เขายื่นมือไปเพื่อหวังให้เธอจับ แต่รสิตากลับเลือกที่จะเมินเฉย โดยลืมไปว่าเธอกำลังละเลยข้อเสนอของเขา“ขอโทษค่ะ” เมื่อนึกขึ้นได้เธอก็ยื่นมือไปจับมือของเขาเองโดยที่เขาก็แปลกใจรณกรพารสิตาขึ้นไปบนชั้นบนสุดของโรงแรม ซึ่งเป็นห้องพักที่ดีที่สุดของโรงแรมแห่งนี้ เขาจองมันไว้เมื่อหลายวันก่อนแกร๊ก!!เพียงประตูเปิดออกรสิตาต้องตาลุกวาว เธอไม่เคยเห็นอะไรที่มันหรูหราขนาดนี้มาก่อน เมื่อก่อนทำคดีมาก็เยอะเข้าออกโรงแรมเป็นว่าเล่น แต่ไม่เคยเจอห้องระดับเวิร์ลคลาสแบบนี้มาก่อน“เข้าไปสิ” รณกรเอามือดันหลังรสิตาให้เดินเข้าไปในห้อง เมื่อเขาเห็นว่าเธอยืนนิ่งอยู่สักพักแล้ว “เ

เช้าวันต่อมารสิตาค่อย ๆ ขยับเมื่อเธอรู้สึกตัว เธอกลับพบว่าตัวเองนอนอยู่บนที่นอนในห้องที่เธอพยายามปฏิเสธที่จะเข้ามา บนร่างกายของเธอมีเสื้อผ้าครบชิ้นทั้งหมดนี้คงเป็นฝีมือของรณกร ต่อให้เธอพยายามหนียังไงสุดท้ายรณกรก็แอบอุ้มเธอเข้ามาในขณะที่เธอหลับดวงตาคู่กลมนั่งมองสิ่งที่อยู่ตรงหน้า ซึ่งมันคือสาเหตุที่ทำให้เมื่อคืนเธอไม่ยอมเข้ามาในห้องนี้ ยิ่งเห็นยิ่งรู้สึกปวดใจ ชุดแต่งงานลายลูกไม้สีขาวในหุ่นตรงหน้า มันสวยสะดุดตามาก แม้แต่เธอเองก็รู้สึกชอบ แต่เธอคงไม่มีโอกาสได้ใส่มันก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!เสียงเคาะประตูทำให้รสิตาต้องรีบหันไปมอง เธอเข้าใจว่าคนที่เคาะประตูต้องเป็นรณกรแน่ๆ เธอเลยรีบลงจากที่นอนเพื่อที่จะออกไปต่อว่าเขาแกร๊ก!!“...” บุคคลที่อยู่ตรงหน้าทำรสิตาต้องกลืนคำพูดทั้งหมดลงคอไป เธอไม่รู้ว่าคนพวกนี้คือใคร“ตื่นแล้วเหรอคะ”“พวกคุณเป็นใคร” เพราะคนที่อยู่ด้านนอกไม่ได้มีแค่คนเดียว แต่มีถึงสามคน“ฉันแก้วค่ะเป็นช่างแต่งหน้าค่ะ”“อ๋อ ค่ะ”รสิตาคิดว่าคนพวกนี้คือคนที่ถูกจ้างมาแต่งหน้าให้กับเจ้าสาวของรณกร“เชิญตามสบายเลยค่ะ” รสิตาหลีกทางให้ช่างแต่งหน้า“คุณจะไปไหนคะ”“ฉันกำลังจะไปแล้วค่ะ”“จะไปไหนคะ”

หลังจัดการสั่งสอนลูกน้องของแก๊งเสือดำเป็นที่เรียบร้อยแล้ว รณกรก็พารสิตากลับมาที่โรงแรม ทุกอย่างในงานถูกเก็บกวาดอย่างเรียบร้อยก่อนที่เขาจะกลับมาถึง รณกรไม่รอช้าเขาพารสิตาขึ้นไปบนห้องของโรงแรมทันที“พรุ่งนี้ไปที่บ้านของฉันนะ”“ไปทำไมคะ”“ไปหาพ่อตาแม่ยายไง”จริงสิ...เธอยังไม่เคยทำความรู้จักพ่อกับแม่ของรณกรเลย ทำไมเธอถึงข้ามขั้นไปถึงขั้นตอนการแต่งงานแล้ว“ว่าไงครับ” รณกรถามย้ำเมื่อเห็นว่ารสิตาเงียบไป“พวกท่านปลอดภัยดีใช่มั้ย”“ครับ เพราะลูกสะไภ้คนเก่งไง” หลังครอบครัวของรณกรและยายของรสิตามาร่วมถ่ายรูป รณกรก็ให้ลูกน้องพาทั้งสามคนออกจากงานทันที เพราะเกรงว่าจะได้รับอันตราย“คุณก็ชมกันเกินไป”“ไปนะ แม่อยากชมลูกสะไภ้จะแย่แล้ว เมื่อคืนก่อนออกจากงานก็กำชับฉันว่าให้รีบพาไปที่บ้าน”“คุณเอาเรื่องของฉันไปเล่าให้ท่านฟังเหรอ”“ยายของเธอก็อยู่ที่บ้านฉันนะ ไม่คิดว่าพวกเขาจะคุยกันเรื่องเธอบ้างเหรอ”“ยังมีเรื่องอะไรที่ฉันไม่รู้อีกบ้างมั้ยคะ”“มี” รณกรเข้าประชิดตัวของรสิตาจนไม่เหลือช่องว่าง “เรื่องคืนนั้น ขอโทษนะที่ปล่อยให้เข้าใจผิด ฉันแค่อยากรู้ว่าเธอจะหึงฉันบ้างหรือเปล่า แต่เปล่าเลยเธอไม่หึงไม่หวงฉันสักนิ