All Chapters of ลวงใจรสิตา: Chapter 11 - Chapter 20

“เห็นรสิตามั้ยครับ” หลังกลับขึ้นไปไม่นานรณกรก็สั่งให้บดินทร์มาตามรสิตา“ทำไม่เหรอ” จักรพงศ์สงสัยเพราะคิดว่าบดินทร์ถามหาเอง“นายเรียกพบครับ”“ไม่เห็นนะ” จักรพงศ์กวาดสายตามองโดยรอบก่อนจะตอบ “ขึ้นไปก่อน เดี๋ยวฉันไปดูให้”จักรพงศ์ลองเดินมาจนถึงห้องพักของพนักงาน ก็เห็นว่าไฟในห้องพักของรสิตาเปิดอยู่ เขาเลยมั่นใจว่าเธอต้องอยู่ในห้องแน่ๆก๊อกๆๆๆๆแกร๊ก!!เพียงไม่นานประตูก็ถูกเปิดออกโดยคนที่อยู่ด้านใน“พี่โจ” รสิตาทำหน้าแปลกใจที่เห็นจักรพงศ์มาอยู่ที่นี่“ทำอะไรน่ะ” จักรพงศ์เอ่ยถามเมื่อเห็นกระเป๋าเป้วางอยู่“เก็บของค่ะ”“จะไปไหน”“ยังไม่รู้เลยค่ะ” ขณะพูดไปเธอก็เก็บของใส่กระเป๋าไป“พี่ไม่เข้าใจ” พอรสิตาตอบแบบนั้นจักรพงศ์ก็เลยสงสัย เขาคิดว่ารสิตาจะไปเฝ้ายายที่โรงพยาบาลซะอีก“ก็หนูโดนไล่ออกแล้วไม่ใช่เหรอคะ”“คุณกรยังไม่พูดอะไรสักคำเลย” จักรพงศ์รับรู้ได้ในทันทีว่าคงเป็นตอนที่รณกรพูดกับวันชัยแน่นอน รสิตาตีความไปเองว่ารณกรไล่เธอออก“แต่...”“ช่างเถอะ ตอนนี้คุณกรเรียกพบรีบไปเถอะ”คำว่าโดนเรียกพบทำเธอหายใจไม่ทั่วท้อง ใช่ว่าสามวันมานี้เธอจะลืมเหตุการณ์วันนั้นไป เธอแค่โชคดีที่ไม่ได้เจอเขาเลยตั้งแต่วันนั้

ปัง!!!รณกรดึงประตูเต็มแรงจนมันเปิดไปชนฝาผนัก ไม่ต้องพูดถึงหน้าตาของลูกน้องในตอนนี้ เขาแทบจะก้มกราบขอโทษเมื่อเห็นว่าหน้ามาเฟียหนุ่มโกรธแค่ไหน“มีอะไร” รณกรกัดฟันพูด เขาคิดไว้ว่าถ้าเรื่องที่บอกไม่ได้สำคัญมากพอเขาจะยิงทิ้งให้หมด โทษฐานที่มาขัดขวางการกินเชอร์รี่ของเขา“คะ...คือว่า”“อะไร”“นางแบบที่เราหาไว้ประสบอุบัติเหตุ ไม่สามารถปฏิบัติตามแผนคืนนี้ได้ครับ”“เมื่อไหร่”“เมื่อกี้นี่เองครับ ไอ้บิ๊กโทรมาบอกว่ายังอยู่ห้องไอซียู ผมก็รีบมาหานายเลยครับ” “ยกเลิกแผนคืนนี้ไป” “ไม่ได้นะครับ ถ้าแผนคืนนี้ถูกยกเลิกไป เท่ากับว่าที่เราทำมาทั้งหมดเป็นศูนย์เลยนะครับ พวกเราที่ถูกจับไปก็ต้องตายกันหมดนะครับ” “ถ้าอย่างนั้นก็ไปหานางแบบคนใหม่มาให้ได้ก่อนสองทุ่ม พวกนายหาได้มั้ยล่ะ” “เอ่อคือ” สมภพลังเล การหานางแบบไม่ได้เป็นเรื่องยาก แต่ที่ยากคือต้องหาคนที่ต่อสู้เป็นด้วย ไม่อย่างนั้นก็ไม่มีใครกล้ารับงานนี้ “ยกเลิกซะ” “นายครับ” แกร๊ก!!! รณกรปืนจ่อไปตรงหน้าผากของสมภพ เขาก็ไม่อยากปล่อยให้ลูกน้องตายหรอก แต่หากจะให้พาคนไปตา

ร่างบางค่อย ๆ ขยับตัวและลืมตาตื่นขึ้นมาในตอนเช้าเธอรู้สึกปวดไปทั่วทั้งตัว แต่ก็ไม่เท่ากับความอึดอัดที่โดนใครคนหนึ่งกอดเธอไว้จนแน่น ไม่เพียงเท่านั้นมือหนายังจับอยู่ที่อกกลมของเธออีกด้วย รสิตาค่อย ๆ หันไปมองคนที่นอนอยู่ข้าง ๆ เธอแทบหยุดหายเมื่อจมูกของเธอแตะไปโดนจมูกของเขารสิตาหลับตาลงแล้วตั้งสติก่อนจะหายใจเข้าลึก ๆ เธอพยายามทบทวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อวานและจำได้ว่าเธอน่าจะโดนยาสลบ แต่ที่ไม่รู้เลยคือเธอมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร แล้วห้องนอนที่มีเตียงขนาดคิงไซส์นี้คงจะเป็นห้องของรณกร เธอค่อย ๆ ยกแขนของรณกรออกไปจากตัวของเธอ เธอพยายามทำทุกอย่างด้วยความเงียบที่สุดเพราะไม่ต้องการให้รณกรตื่นขึ้นมาในตอนนี้“ว๊าย!!” รสิตาต้องร้องด้วยความตกใจเมื่อรณกรคว้าตัวของเธอกลับเข้าไปในอ้อมแขนอีกครั้งฟอด!!“จะรีบไปไหน” รณกรทั้งกอดทั้งหอมรสิตาจนเธอต้องตัวแข็งทื่อ ไม่คิดว่าเขาจะทำแบบนี้“คุณไม่ได้หลับอยู่เหรอ”“ตื่นตอนเธอแกะแขนออกนี่แหละ”“คือฉันจะกลับแล้วค่ะ เดี๋ยวต้องทำงานอีก” รสิตาหาข้ออ้างเพื่อหวังให้รณกรปล่อยตัวเธอ“ลาสิ”“ไม่ค่ะ ฉันลามาเยอะแล้วนะ”“ฉันอยากกินเชอรรี่” ว่าพลางเขาก็ซุกหน้าลงไปตรงอกของเธอท

รถเก๋งกำลังมุ่งหน้าไปทางใต้ของประเทศ รสิตาเองก็แปลกใจว่าชายหนุ่มคนนี้จะพาเธอกับยายไปไหน “คุณจอดให้ฉันแถวนี้ได้มั้ยคะ ฉันจะนั่งรถไปเอง” เธอเอ่ยปากเป็นครั้งแรกหลังจากที่เริ่มเกิดความสงสัย “ไม่ได้ ผมต้องพาคุณไปส่งให้ถึงที่” “ส่งถึงที่?...คุณหมายความว่ายังไงคะ” เธอเอียงหน้ามองชายหนุ่ม “ค่าตัวคุณสูงอยู่นะ จบงานนี้ผมไม่ต้องทำอะไรแล้ว สบายไปตลอดชาติ” “ใครจ้างคุณมา” รสิตาเข้าใจความหมายของประโยคนั้นทันที เธอพลาดแล้วจริง ไม่น่าด่วนขึ้นรถมากับผู้ชายคนนี้เลย ตอนแรกเธอคิดแค่ว่าต้องออกมาให้ไกลจากบริเวณนั้นก่อน แต่ไม่นึกเลยว่าเป็นการตัดสินใจพลาดครั้งยิ่งใหญ่ “ไปมีปัญหากับใครไว้บ้างล่ะ ไปขวางทางเสือที่ไหนบ้างหรือเปล่า” จะเป็นใครไปอีกนอกจากโจทย์เก่าของเธอ หรือว่า.... รถถูกขับเข้ามาในโรงแรมร้างแถบชายแดน ใกล้ ๆ บริเวณเป็นป่าชายเลน รสิตากับหญิงชราถูกมัดมือไว้ โดยมีชายร่างใหญ่จำนวนห้าคนจับเธอกับยายไว้ ตอนนี้รสิตาไม่ได้ห่วงว่าเธอจะเป็นอะไร คนที่เธอห่วงคือยายของเธอต่างหาก เพราะเพิ่งผ่าตัดมาแผลยังไม่หายดี

สุดท้ายรณกรก็ยอมให้รสิตาอาบน้ำเอง หลังรสิตาออกจากห้องน้ำ เขาก็เข้าไปอาบต่อทันที ปล่อยให้รสิตานั่งเตรียมใจอยู่บนที่นอนของเขา“ทำไมทำหน้าแบบนั้น” หลังออกมาจากห้องน้ำเขาก็เห็นหญิงสาวที่อยู่ในชุดเสื้อคลุมอาบน้ำสีขาว รสิตาทำหน้าเหมือนคนกำลังจะร้องไห้“คุณรณกรคะ” เธอช้อนสายตามองรณกรที่ยืนอยู่ข้างที่นอน “หืม” รณกรนั่งลงทั้ง ๆ ที่มือยังเช็ดผมอยู่ รสิตาขยับเข้าไปใกล้แล้วหยิบผ้าในมือของรณกรมาถือไว้ ก่อนจะชันเข่าขึ้นเพื่อที่จะเช็ดผมให้รณกร ส่วนรณกรก็ยอมนั่งนิ่ง ๆ ให้รสิตาเช็ดผมให้ แม้มันจะไม่ใช่เรื่องพิเศษมากมายแต่ก็ทำให้ใจเขาเต้นแรง สำหรับเขารสิตาคือผู้หญิงคนแรกที่เขายอมให้เธอทำแบบนี้ “ฉันขออะไรคุณอย่างนึงได้มั้ย” “อะไรล่ะ” “ฉันไม่รู้ว่าฉันต้องทำอะไรบ้าง แต่เพราะเป็นครั้งแรกฉันเลยรู้สึกกังวล คุณช่วยใจเย็นกับฉันหน่อยนะ” เธอกลัวว่าเขาจะไม่พอใจแล้วบีบคอเธอตายซะก่อน เพราะเธอไม่ได้เก่งกาจเรื่องบนเตียงเหมือนสาว ๆ พวกนั้นที่รณกรเคยมีความสัมพันธ์ด้วย แทนที่เธอจะได้ไปเจอยายของเธอกลับต้องมาตายที่นี่ “ฉันจะสอนเธอเอง” “อื้อ