ลวงใจรสิตา

ลวงใจรสิตา

last updateLast Updated : 2026-01-09
By:  dexnarakCompleted
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
10
2 ratings. 2 reviews
42Chapters
1.3Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

รสิตา เด็กสาวกำพร้าที่โตมากับยาย เธอย้ายที่อยู่มาสามครั้งแล้วเพราะถูกผู้มีอิทธิพลในเมืองบ้านเกิดสั่งเก็บ ลำพังเธอคนเดียวไม่เท่าไหร่ แต่เนื่องจากเธอต้องดูแลยายวัย 60 ปี เธอจึงต้องทำทุกอย่างเพื่อความอยู่รอด และตอนนี้ที่ที่ปลอดถัยที่สุดสำหรับเธอคือบ่อนคาสิโนของมาเฟียผู้มีอิทธิพลในแถบนั้น เพราะคาสิโนแห่งนี้มีห้องพักสำหรับพนักงาน ซึ่งบุคคลภายนอกห้ามเข้าเด็ดขาด รสิตาจึงตัดสินใจสมัครเป็นพนักงานเสิร์ฟที่คาสิโนแห่งนี้ ในคืนหนึ่ง รณกร มาเฟียหนุ่มได้รับบาดเจ็บมา แต่ไม่ยอมไปโรงพยาบาล ความลำบากใจเลยตกอยู่ที่บรรดาลูกน้อง เพราะรณกรเป็นคนที่เวลาโดนทำแผลถ้าเจ็บเขาจะจัดการคนที่ทำแผลให้ ความซวยเลยไปตกที่รสิตา ที่เพิ่งเลิกงานและกำลังเดินกลับที่พักทางหลังร้านพอดี ตั้งแต่คืนนั้นมาก็รสิตาก็เหมือนคนที่หนีเสือปะจระเข้ มาร่วมลุ้นกันว่าเธอจะอยู่รอดปลอดภัยได้อย่างไร

View More

Chapter 1

บทนำ

Two days before the festival, Kyle Grayson decided he was taking his little healer assistant to the Southern Hot Springs territory for the holiday.

"Serena, Lina has no family in Blackthorn Pack. What is so wrong with me taking her away for a few days?" His anger crashed over me before I was fully awake inside my own body.

I stared at Kyle, then at the girl standing beside him with red-rimmed eyes and her fingers twisted in his sleeve. Lina Hart had been a low-ranking Omega when Kyle brought her back from the border. Somehow, she had gone from being a rescued stray to the one woman he protected in every room she entered.

She tugged his cuff and spoke in a voice soft enough to melt butter. "Alpha Kyle, please don't talk to Serena like that. If she doesn't want me to go, I won't. I'm used to spending the Full Moon Festival alone anyway. It's fine. Really."

She said it was fine, but tears were already shining in her eyes.

Kyle's face darkened at once. When he looked back at me, his familiar impatience was already there. "What are you thinking now? Running to my father again? Trying to drag the Pack Council into this so they can force me to stay? Serena, Lina has suffered enough. She only wants to leave this cold pack house before the festival. If you make her cry again because of your jealousy, I won't let it slide."

I said nothing, not because he scared me, but because I had finally understood what was happening.

I had come back.

Back to the day everything went wrong in my last life.

That night, Kyle had insisted on taking Lina beyond Blackthorn territory. I stopped him and asked both pack elders to force him back to our ceremony preparations. Lina left alone, crossed the southern border, and died under a rogue attack near Shadow Marsh.

Kyle acted as if he did not care. I believed him, until our bonding ceremony, when he pushed me beneath a rogue-tainted altar and whispered, "If not for you, she would still be alive."

I died there knowing the truth. He had blamed me all along.

Now he stood in front of me again, shielding that fragile little Omega, waiting for me to break down, to fight, to prove I was the unreasonable one.

Not this time.

This time, I would not stop him.

He could choose whomever he wanted. He could protect whomever he wanted.

I lowered my head, opened his suitcase, and calmly packed his cloak, combat boots, and border permit.

"Fine."

Kyle stopped mid-sentence. He frowned, as if he had misheard me. "What did you say?"

I folded his black warrior cloak and laid it on top. "I said, fine. Take her."

The room went quiet.

Kyle stared at me, angry and confused. In the past, Lina's name alone could start a fight. Now he was taking her to another territory before the festival, and I had not asked why.

Lina clearly had not expected it either. For a split second, disappointment flashed through her eyes before she put on that wounded look again. "Serena, don't force yourself. I know you're Kyle's future Luna. I shouldn't make you unhappy."

She reached for the suitcase in my hand, then deliberately let her fingers slip. The case crashed to the floor, and a silver-buckled belt rolled out.

Kyle caught her at once. "Are you hurt?"

Lina shook her head, but her tears fell harder. "I'm fine. I'm just clumsy."

Watching them, I felt none of the old tearing pain, only a cold clarity. Once you had truly died, the things that used to break you became almost laughable.

Kyle grew more irritated when I still did not react. "You had better mean this. If you treat Lina well from now on and stop targeting her, I will complete the ceremony with you as promised." He added it like a favor. "You know not just anyone can become Blackthorn Pack's future Luna."

I smiled faintly.

In my last life, I had spent all my dignity chasing that title and died in his hatred.

This time, I did not want it.
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

Moon
Moon
สนุกมากๆ ค่ะ
2026-02-22 13:59:45
1
0
Pattamaporn Sirson
Pattamaporn Sirson
สนุกมากคะๆๆ
2025-11-30 23:51:31
1
0
42 Chapters
บทนำ
ปัง!!เสียงลูกตะกั่วกระทบกับลูกบิดประตูในระยะประชิด หญิงสาวที่หลับไหลอยู่ในห้องกับหญิงชราอีกคนต้องเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ ไม่ต้องเดาพวกเธอก็รู้ว่าเป็นเสียงอะไร เพราะนี่เป็นครั้งที่สามแล้วที่เธอย้ายที่อยู่ และสาเหตุที่ต้องย้ายก็มีเพียงแค่เหตุผลเดียวนั่นคือโดนไล่ล่า“ยายคะ” เธอจับมือของยายไว้แน่น “ไม่ต้องกลัวนะ”หญิงชราวัย 60 ปีพยักหน้าให้หลานสาว แม้เธอจะอายุ 60 แล้วเธอก็ยังแข็งแรง เพราะเธอมักจะถูกหลานสาวคะยั้นคะยอให้ไปออกกำลังกายด้วยกันอยู่เสมอ“ยายตามหนูมานะ” เธอลุกขึ้นจากที่นอนก่อนจะเดินอ้อมไปอีกฝั่งแล้วก้มลงไปหยิบบันไดที่อยู่ใต้ที่นอนออกมาเธอเดินไปยังระเบียงห้องก่อนจะมองซ้ายมองขวา เธอพาดบันไดกับระเบียงห้องของเธอและห้องข้าง ๆ สำหรับปีนข้ามไป ลำพังเธอแค่กระโดดข้ามก็ได้ แต่จะให้ยายของเธอทำแบบนั้นไม่ได้ “ระวังนะคะ” เธอบอกยายขณะที่มือยังจับบันไดไว้ให้ยายข้ามเมื่อยายข้ามไปถึงระเบียงห้องข้าง ๆ เธอก็ไม่ลืมที่จะหันมาล็อคประตูระเบียงจากด้านนอก แล้วก็รีบข้ามตามไปโดยไม่รีรอ บันไดถูกดึงมาเก็บไว้ทันที“นั่งลงก่อนค่ะ” เธอดึงให้ยายแอบตรงระเบียง เพราะคืนนี้เจ้าของห้องไม่อยู่ เนื่องจากเป็นช่วงปิดเท
Read more
ตอนที่ 1 ทำแผล
เป็นเวลาเกือบหนึ่งเดือนแล้วที่รสิตามาทำงานที่นี่ เธอขยันขันแข็งและเรียนรู้งานได้ไวจนเป็นที่รักของพนักงานคนอื่น ๆ ส่วนลูกค้ากระเป๋าหนักก็ติดใจในรูปร่างหน้าตาของเธอเป็นจำนวนมาก จนแย่งกันยื่นข้อเสนอต่าง ๆ มากมายให้เธอ เพื่อให้เธอไปนั่งดื่มด้วย แต่เธอปฎิเสธที่นี่จะแบ่งพนักงานบริการออกเป็นสามกลุ่ม กลุ่มแรกคือกลุ่มที่บริการลูกค้าเล่นพนันตามโต๊ะต่าง ๆ กลุ่มที่ สองคือพนักงานนั่งดริ้งบริการลูกค้าที่โต๊ะขณะนั่งดื่ม กลุ่มที่สามคือกลุ่มพนักงานเสิร์ฟ บริการเสิร์ฟเครื่องดื่มต่าง ๆ ไปยังโต๊ะซึ่งมีพนักงานกลุ่มที่สองคอยดูแลอยู่แล้ว “ริบบิ้น เอาเครื่องดื่มไปเสิร์ฟโต๊ะนั้นหน่อย”“ได้ค่ะ” รสิตารับเครื่องดื่มแล้วนำไปเสิร์ฟให้ลูกค้าหลังเลิกงานรสิตาก็เปลี่ยนชุดและใช้เส้นทางหลังร้านเพื่อกลับไปที่พัก มือข้างหนึ่งของเธอถือกล่องอาหารที่จะเอาไปฝากยาย ส่วนมืออีกข้างถือถุงกระดาษที่มีชุดทำงานของเธออยู่ในนั้น“พวกมึงเร็ว ๆ”เสียงพูดคุยและเสียงฝีเท้าที่ดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ทำให้รสิตายิ่งสงสัย เธอจึงหยุดอยู่ตรงประตู แล้วเงี่ยหูฟังหลังจากได้ยินเสียงผู้ชายคนหนึ่งออกคำสั่ง“เฮ้ย!! หลีกไป” ชายหนุ่มคนที่มจากด้านหลังผ
Read more
ตอนที่ 2 อยากตายหรือไง
“ใครส่งเธอมา” น้ำเสียงดุดันนั้นทำให้รสิตาต้องสะดุ้ง“มะ...ไม่มี...ไม่มีใครส่งมาทั้งนั้นแหละ” ลมหายใจที่รดอยู่บนต้นคอทำให้รสิตาต้องย่นคอหนี แถมความใกล้ชิดนี้ยังทำให้เธอหายใจติดขัด“แล้วเธอเข้ามาทำไม” รณกรจับให้เธอเอียงหน้ามามองเขารสิตาต้องสะดุ้งอีกครั้งเมื่อเจอสายตาคมคู่สีนิลนั้น แววตาที่มองมาที่เธอไม่มีความอ่อนโยนเลยสักนิด รสิตาจึงรีบเสมองไปทางอื่นเพื่อหลบสายตาของรณกร“อยากตายหรือไง” เมื่อรสิตาเริ่มดิ้นรณกรเลยพูดขู่ “อยู่นิ่งๆ”“ฉันเจ็บนะ”“เมื่อกี้ฉันก็เจ็บ” รณกรย้อน “เธอตั้งใจทำให้ฉันเจ็บใช่มั้ย”“มะ...ไม่ใช่นะ...ฉะ...ฉันแค่...อื้อ...” ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อรณกรโน้มหน้าเข้ามาแล้วจูบไปบนปากของรสิตา เธอพยายามดิ้นสุดแรง แต่ยิ่งดิ้นเขาก็ยิ่งบดเบียดริมฝีปากอย่างหนักจนรสิตารู้สึกเจ็บรณกรพยายามบีบคางเพื่อให้หญิงสาวที่นั่งอยู่บนตักเปิดปากให้เขา แต่ไม่เลยเธอกลับเม้มปากเข้าหากันจนแน่น“โอ๊ย!!!...ยัยบ้านี่” รณกรร้องสุดเสียงรสิตาไม่มีทางเลือก เธอเอานิ้วกดไปตรงแผลของรณกร จนเลือดติดมือของเธอมาด้วย ถึงแม้จะเป็นอย่างนั้นแต่รณกรก็ไม่ยอมปล่อยเธอ รสิตายังนั่งอยู่บนตักของเขาและมือของเข
Read more
ตอนที่ 3 แก้วนี้ฉันให้สองหมื่น
วันต่อมาในห้องทำงานของรณกร เขานั่งไขว่ห้างพิงโซฟาหลังใหญ่ ในมือถือแก้วเหล้า ส่วนคิ้วขมวดเข้าหากันอย่างกับคนที่กำลังใช้ความคิดอยู่ตลอดเวลา ตั้งแต่เมื่อคืนเขายังไม่ได้หลับ เพราะมีเรื่องที่จะต้องให้คิดและรีบจัดการอีกหลายเรื่อง“มีอะไรครับนาย” บดินทร์ที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าห้องเดินเข้ามาหารณกรเมื่อถูกเรียกพบ“ไปตามพนักงานคนนั้นมาพบฉันเดี๋ยวนี้” รณกรออกคำสั่ง“คนไหนครับ” บดินทร์ถามด้วยความสงสัย“คนเมื่อคืนไง”“ผมไม่รู้จักหรอกครับ แล้วก็จำไม่ได้ด้วยว่าคนไหน” เพราะบดินทร์ไม่ใช่คนที่พารสิตามาตั้งแต่แรก เขาเลยไม่รู้จักเธอเพล้ง!!เขาเขวี้ยงแก้วเหล้าในมือลงไปบนพื้นจนมันแตกกระจัดกระจาย ทำให้บดินทร์กระโดดหลบแทบไม่ทัน“มีอะไรครับ” ราเชนทร์ที่อยู่ด้านนอกอีกคนวิ่งเข้ามาถามเมื่อได้ยินเสียงแก้วแตก“ไม่ได้เรื่องสักตัว ออกไป!!” รณกรตวาดจนไม่มีใครกล้าถามอะไรอีกทั้งสองพากันวิ่งออกมาด้านนอกด้วยอาการตกใจ นานแล้วที่พวกเขาไม่เห็นอาการหงุดหงิดแบบนี้ของมาเฟียหนุ่ม“นายเป็นอะไรวะ”“กูก็ไม่รู้ อยู่ ๆ ก็บอกให้กูไปตามน้องคนเมื่อคืน” บดินทร์บอก “หรือจะตามมาให้ล้างแผลให้”“เอ้า มึงก็ไปตามให้นายสิ”“กูไม่รู้จัก กูจำหน้าไม
Read more
ตอนที่ 4 ข้อเสนอ
“สวัสดีค่ะ คุณรณกร” ทันทีที่มายืนอยู่ตรงหน้าของรณกร รสิตาก็ยกมือไหว้เขาตามมารยาท“กว่าจะมาได้นะ” เขาตวัดสายมามองเธอ“ก็ฉันทำงาน” เธอสวนกลับทันที“ทำงานอะไร ฉันเห็นเธอเล่นกับลูกค้าอยู่” คราวนี้รณกรหันมาประจันหน้ากับรสิตา“ก็มีบ้างแหละค่ะ เขากล้าจ้าง ฉันก็กล้าดื่ม” เธอยังเชิดหน้าเถียงเขา“หน้าเงิน”“ก็ฉันมาทำงานหาเงินนี่คะ” รสิตากัดฟันพูด เธอไม่ชอบที่รณกรพูดจาดูถูกเธอ“ยอกย้อน” รณกรจ้องหน้า รสิตาก็รีบหลุบตาต่ำลงเพราะเธอไม่อยากมีปัญหากับเขา“แล้วคุณมีอะไรให้ฉันรับใช้คะ” เมื่อรู้ตัวว่าตัวเองกำลังทำตัวสบายต่อหน้ามาเฟียหนุ่มคนนี้มากจนเกินไปเธอเลยลดน้ำเสียงลง“ป้ายชื่อไปไหน ทำไมไม่ใส่” รณกรแกล้งถามทั้ง ๆ ที่เขาเป็นคนที่รู้ดีที่สุดว่าป้ายชื่อนั้นอยู่ที่ไหน“หายค่ะ หาไม่เจอ” เธอทำหน้ามุ่ย “โดนหักเงินไปแล้วด้วย”“เงินสำคัญขนาดนั้นเลย” รณกรถาม“ใช่ค่ะ” รสิตาก็ตอบโดยไม่ลังเล เพราะคนที่โดนไล่ล่าแบบเธอเงินสำคัญจริง ๆ“คืนนี้ถ้าฉันจ้างเธอดื่มเหล้าเป็นเพื่อนล่ะ” รณกรทำทีเป็นเสนอ“ไม่รับค่ะ เพราะฉันไม่ใช่พนักงานนั่งดริ้ง” รสิตาก็ตอบกลับโดยไม่ลังเลอีกครั้ง“กับหมอนั่นเธอยังดื่มด้วย” รณกรชี้ไปยังโต๊ะที่
Read more
ตอนที่ 5 อยากเปลี่ยนที่นอน
หลายวันต่อมา รสิตายังคงไปทำงานปกติ เธอไม่ได้เป็นเดือดเป็นร้อนอะไรกับเรื่องที่เกิดขึ้น เพียงแต่รู้สึกหงุดหงิดทุกครั้งที่คิดถึงเรื่องของรณกรก็แค่นั้น เรื่องนี้กวนใจเธออยู่ตลอดเวลา ถึงแม้รณกรจะเป็นเจ้านายแต่เขาไม่มีสิทธิ์ที่จะมาทำแบบนี้กับเธอ“เป็นอะไร” เอมิกาเดินเข้ามาถาม “เห็นเอาแต่มองไปด้านบน”“หงุดหงิดค่ะพี่” เมื่อนึกถึงรณกรเธอก็จะหงุดหงิดทุกครั้ง เพราะเธอโตมาก็เกือบจะ 30 ปี แล้ว ยังไม่เคยเจอผู้ชายที่กล้าชวนเธอขึ้นเตียงเหมือนมาเฟียหื่นกามคนนี้เลย“เรื่องอะไร”“ก็เจ้าพ่อมาเฟียนั่นนะสิ บ้าอำนาจมาก”“คุณกรทำอะไร” เธอมีท่าทีตกใจ “พี่บอกแล้วว่าถ้าไม่จำเป็นอย่าเข้าใกล้”“ก็ไม่อยากเข้าใกล้หรอกค่ะ มันเป็นอุบัติเหตุ” รสิตาบอก“อย่าบอกว่าโดนลากขึ้นเตียงแล้ว” เอมิกาเอามือสองข้างปิดปากตัวเอง“คิดไปไกลแล้วพี่” รสิตารีบแย้ง เพราะเธอเองก็ไม่อยากให้เอมิกาเข้าใจอะไรผิด ๆ“รอดมาได้ไง ปกติถ้าอยากนอนกับใครก็ไม่มีใครกล้าขัด”นี่คือความเป็นจริงที่ใคร ๆ ต่างก็รู้ เพราะรณกรไม่เคยปล่อยให้เหยื่อรอดมาได้สักครั้ง“ไม่รู้สิ หนูคงไม่ดึงดูดเหมือนสาว ๆ พวกนั้นมั้ง” รสิตาพูดให้เป็นเรื่องตลก เพราะเธอไม่รู้จะหาเหตุผลอ
Read more
ตอนที่ 6 ย้ายโรงพยาบาล
หลังจากวันนั้นยายของรสิตาก็เข้า ๆ ออก ๆ โรงพยาบาลอยู่บ่อยครั้ง และกลางดึกของคืนหนึ่งเธอก็ต้องพายายของเธอไปโรงบาลแบบเร่งด่วนเพราะยายของเธอมีอาการเจ็บหน้าอก และเหนื่อยเพลียอย่างต่อเนื่อง ผลการวินิจฉัยของหมอในครั้งนี้สรุปว่ายายของเธอเป็นโรคกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือด ต้องนอนรักษาตัวที่โรงพยาบาล แม้จะกังวลแต่รสิตาก็ทำตามที่หมอแนะนำคือต้องรักษาโดยการผ่าตัดหลังผ่าตัดได้สองวันอาการของหญิงชราก็มีอาการดีขึ้นตามลำดับ รสิตายังเทียวไปเทียวมาระหว่างคาสิโนและโรงพยาบาลเพื่อดูแลยายของเธอ“นายครับ ผมเจอคนไข้คนนึงนามสกุลเดียวกับนังตำรวจคนนั้น...ครับนาย...ผมจะรีบจัดการให้ครับ”ขณะที่รสิตากำลังเดินผ่านตรงที่บุรุษพยาบาลคนหนึ่ง นั่งคุยโทรศัพท์อยู่ เธอก็ได้ยินบทสนทนานั้นโดยบังเอิญ จึงรีบก้มหน้าลงแล้วเดินผ่านไป“คุณหมอคะ ถ้าฉันจะขอย้ายโรงพยาบาลได้มั้ย” รสิตารีบเข้าพบหมอที่เป็นเจ้าของไข้ของหญิงชราทันที“แล้วแต่ความประสงค์ของญาติเลยค่ะ” หมอพูดขณะที่ดูแฟ้มประวัติของคนไข้ “แต่หมอแนะนำว่าให้ยืดเวลาออกไปก่อน เพราะตอนนี้คนไข้ยังไม่เหมาะที่จะเคลื่อนย้ายเพราะเพิ่งได้รับการผ่าตัดมาใหม่ๆ”“แต่ฉันจำเป็นจริงๆ นะคะ”“ถ้าอย่า
Read more
ตอนที่ 7 ค่าตัวหนูคืนนี้เท่าไหร่
ตอนเย็นรสิตากลับมาที่คาสิโนเพื่อเข้างานในกะของเธอ“เป็นไงบ้าง” เอมิกาถามขึ้นเมื่อรสิตาเดินไปเสิร์ฟเครื่องดื่มให้ลูกค้า“เรียบร้อยดีค่ะ ขาดก็แค่....” รสิตาหน้าเศร้าลง“อะไร”“เงินค่ะ ต้องใช้เงินเยอะเลย”“เอาไงล่ะทีนี้”“พี่เฟิร์สมีที่ไหนแนะนำมั้ยคะ ที่ ๆ หาเงินง่าย ๆ หน่อยภายในคืนนี้ได้ยิ่งดี”“โห คืนนี้เลยเหรอ มันก็มีแหละ แต่...” แต่เธอไม่อยากให้รสิตาทำ“อะไรคะ”“ขายตัวให้เสี่ย” เธอกระซิบ“มีวิธีที่ดีกว่านี้มั้ยคะ” รสิตาก็ไม่ได้มีท่าทีตกใจ แต่เธออยากให้วิธีนี้เป็นวิธีสุดท้าย“ไม่มีหรอก ถ้าต้องการเงินเยอะขนาดนั้น” เอมิกาก็ไม่รู้ว่าจะมีวิธีไหนที่จะได้เงินไวเท่าวิธีนี้“หนูจะทำไงดี”“มีอีกวิธี ไม่รู้ว่าริบบิ้นจะกล้ามั้ย” เอมิกานึกขึ้นได้“อะไรคะ” เธอรอคำตอบอย่างมีความหวัง และเหมือนกับว่าเธอกำลังเจอแสงสว่าง“คุณกร...ลองไปขอกู้ดูสิ”“ให้หนูไปตายง่ายกว่ามั้ย” ทันทีทีได้ยินชื่อมาเฟียหนุ่ม หน้าตาของรสิตาก็ดูจะสิ้นหวังลง“ไม่ตายหรอกน่า เชื่อพี่ ลึก ๆ คุณกรก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรนะ ถึงแม้จะชอบทำหน้าดุ เวลาลูกน้องมีปัญหาก็มักจะยืมมือคุณโจมาช่วยตลอด ไม่ค่อยออกตัวเท่าไหร่ พี่อยากให้เราลองดู”เพราะเอมิ
Read more
ตอนที่ 8 ต้องรับผิดชอบ NC
“ตัวเธอ” เขาไม่อ้อมค้อมเพราะนี่คือสิ่งที่เขาคิดไว้“แล้วฉันจะมั่นใจได้ยังไงว่าฉันจะได้เงินก้อนนั้นทันทีหลังจากที่คุณได้ตัวฉันไปแล้ว”รณกรยิ้มมุมปาก จนรสิตาเองก็รู้สึกขนลุกครืด!!เสียงลิ้นชักที่ถูกดึงออกมา ในนั้นมีสมุดเช็คอยู่ รณกรหยิบมันขึ้นมาแล้วเขียนตัวเลขจำนวนหกหลักลงไป ก่อนจะจบด้วยลายเซ็นของเขารสิตามองการกระทำนั้นด้วยหัวใจที่เต้นรัว เวลานี้เธอควรจะดีใจหรือเสียดี เธอกำลังได้เงินไปช่วยยาย ในขณะที่ตัวเธอเองก็กำลังจะโดนย่ำยี“มารับไปสิ” เขาชูเช็คในมือขึ้นรสิตานิ่งไป เธอกำมือแน่นสุดท้ายเธอก็ต้องพ่ายแพ้ให้เขาอย่างนั้นเหรอครืด!!เสียงลิ้นชักโดนเปิดออกอีกครั้ง“ถ้าไม่เอาฉันก็จะเก็บ” รณกรขู่เมื่อไม่มีทางเลือกรสิตาก็ตัดสินใจเดินเข้าไปหารณกรตรงเก้าอี้ที่เขานั่งอยู่ ท่าทางประหม่าของรสิตาทำให้รณกรยิ้มมุมปาก“นั่งสิ”เมื่อถูกสั่งให้นั่งรสิตาก็หันซ้ายหันขวามองว่าเขาจะให้เธอนั่งตรงไหน“จะไปไหน” เมื่อเห็นว่ารสิตาหมุนตัวจะเดินไป รณกรก็เรียกขึ้น“ไปเอาเก้าอี้ค่ะ”“ฉันหมายถึงนั่งตรงนี้” เขาตบลงไปบนตัก“ทะ...ทำไมต้องนั่งตรงนั้นด้วยล่ะ” รสิตาขยับถอยหนึ่งก้าว หน้าของเธอก็เห่อร้อนขึ้นมาเมื่อนึกถึงตอ
Read more
ตอนที่ 9 อย่าเล่นตัว
สามวันต่อมา ขณะที่รณกรเข้ามาในคาสิโนเขากวาดสายตามองหาพนักงานสาวที่เขาไม่เจอหน้ามาสามวันแล้ว หลังจากที่เธอได้เงินของเขาไป เขาจึงคิดไปว่าบางทีเธออาจจะเชิดเงินหนีเขาไปแล้ว“เรียกคุณโจมาพบฉันหน่อย” เขาหันไปใช้ลูกน้องขณะกำลังเดินเข้าห้องทำงาน“ครับนาย”เพียงไม่นานจักรพงศ์ก็มาพบรณกรที่ห้อง“สวัสดีครับคุณกร มีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ”“มีพนักงานคนไหนลาออกไปแล้วบ้าง”“ไม่มีนี่ครับ”“แล้วมีพนักงานคนไหนหยุดงานบ่อย ๆ บ้าง”“ไม่มีครับ”“แล้วมีพนักงานคนไหนที่ไม่มาทำงานติดต่อกันสามวันบ้าง”“คุณกรหมายถึงใครครับ” ตอนนี้จักรพงค์เริ่มเอะใจแล้วว่าคนที่รณกรพยายามพูดถึงใช่คนเดียวกันกับที่เขาคิดหรือเปล่า“เปล่า” รณกรเลือกที่จะไม่พูดออกไป “คุณโจกลับไปทำงานต่อเถอะครับ ผมไม่รบกวนแล้ว”“ครับคุณกร” จักรพงศ์ตอบรับแบบงง ๆ เขาหมุนตัวเพื่อจะเดินออกจากห้องไป แต่ขณะที่จับลูกบิดประตูเขากลับนึกอะไรขึ้นมาได้ “คุณกรครับ”“ว่าไง” เขาขานรับโดยที่ไม่ได้เงยหน้าขึ้นไปมอง“คือที่คุณเคยสั่งไว้ เรื่องของรสิตา” ขณะพูดก็สังเกตท่าทางของรณกรไปด้วยคราวนี้รณกรละสายตาจากเอกสารตรงหน้าขึ้นมามองจักรพงศ์ แล้วรอฟังว่าจักรพงศ์จะพูออะไรต่อ“เ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status