Lahat ng Kabanata ng ในนามแฟนเก่าคนโปรด: Kabanata 41 - Kabanata 50

บทที่ 40“บริษัทแกช่วงนี้คงไม่มีอะไรให้วุ่นวายใช่ไหม” อัคคีพยักเพยิดหน้าถามอาโปที่กำลังดื่มน้ำอยู่ เขาพยักหน้ารับพลางเช็ดปากไปพลาง ๆ“กลับมาปกติแล้วครับ”“ส่วนแก” อัคคีชี้นิ้วไปทางปฐพีที่กำลังตักข้าวเข้าปาก เคี้ยวจนแก้มตุ่ย “ช่วยพี่ทำงานซะบ้างไม่ใช่มัวไปเที่ยวเล่น”“เที่ยวเล่นอะไร” ปฐพีรีบเคี้ยวรีบกลืนข้าวลงคอ “ผมก็ทำงานเหอะ”“ทำงานหรือกกหญิง” ศิลาเงยหน้าขึ้นมองน้องชายคนเล็ก ด้วยสายตาเรียบนิ่ง “ได้ข่าวว่าช่วงนี้ไม่กลับบ้านเลย’“พี่กลับบ้านดึกจะตายจะมารู้ได้ไงว่าผมกลับหรือไม่กลับ”“ทั้งบ้านมีฉันคนเดียว?”“คนอื่น ๆ ก็กลับดึกหมด!”“จริงหรือเปล่าพี” ปานวาดเอ่ยถามลูกชายบ้าง เธอหรี่ตาจ้องมองหน้าปฐพีอย่างจับผิด“จริง กลับอยู่น่า”“หมายถึงเรื่องกกหญิง กกจริงไหม!”“กกจริงไม่จริงแล้วแม่จะทำไมอีก” ปฐพีถามเสียงแข็งจนอาโปกระแอมเสียงใส่เพื่อเตือนเขา“พูดกับแม่ดี ๆ หน่อยสิพี” เขาเอ่ยบอกน้องชายคนเล็กเสียงเข้ม ทั้งยังมองสบตากับปฐพีเพื่อให้เขารู้ตัวด้วย“ขอโทษครับ” ลูกคนเล็กของบ้านทำหน้าหงอ ทั้งยังเอ่ยปากขอโทษอาโปพยักหน้ารับก

บทที่ 42ฝ่ามือหนากดปุ่มหน้าลิฟต์รัว ๆ แต่ลิฟต์ก็ยังไม่มาสักที ปฐพีร้อนรนจนแทบจะยืนอยู่นิ่งไม่ไหว รปภ.ยืนมองอยู่ห่าง ๆ ไม่กล้าขยับเข้ามาใกล้“ช่วยเอารถไปเก็บให้ด้วยนะครับ” เขาหันไปบอกลุงยามด้านหลัง“ครับ ว่าแต่….เอ่อ”“มีผู้ชายท่าทางแปลก ๆ มาบ้างไหมครับ” ปฐพีหันไปถาม “แบบท่าทีมีพิรุธ”“ไม่นะครับ มีแต่คนที่เช่าซื้ออยู่ มากันปกติเลย” ลุงยามตอบ “อ้อ แต่วันนี้คุณนับดาวน่าจะมีแขก”“แขก?”“ครับ คุณดินมาหาแต่เช้าเลย”“ฮะ!?” ปฐพีขมวดคิ้วหมุ่นนึกถึงคนชื่อนี้ “แม่งเอ๊ย! บันไดก็ได้วะ”ร่างสูงออกตัววิ่งไปทางบันได เขาก้าววิ่งขึ้นไปอย่างรวดเร็วท่ามกลางความหงุ่นงงของรปภ.ปฐพีวิ่งขึ้นชั้นบนอย่างไม่มีเหน็ดเหนื่อย เขาทำราวกับว่ากำลังวิ่งแข่งในรายการมาราธอนชิงแชมป์อะไรสักอย่างเสียอย่างนั้น ขายาวก้าวขึ้นบันไดอย่างแม่นยำเสียงฝีเท้ากระทบกับพื้นกระเบื้องดังกึกก้องไปทั่วทั้งบริเวณ หน้าหล่อแหงนมองป้ายบอกชั้น เขาหอบหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะออกตัววิ่งอีกครั้งชั้นที่ยี่สิบอีกแค่เจ็ดชั้นก็ถึงชั้นที่นับดาวอยู่แล้ว ปฐพีคิดได้แบบนั้นเขาก็ออกตัววิ่งสุดก

บทที่ 44“อาการตอนนี้คงที่ดีครับ ปลอดภัยหายห่วงไม่ต้องกังวลไปนะครับ” หมอพูดบอกกับปฐพีก่อนจะเดินออกจากห้องไปคนตัวโตรีบพุ่งเข้าหานับดาวที่นอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียง ใบหน้าของเธอเริ่มมีเลือดฝาดบ้างแล้วและมือก็อุ่นกว่าเดิมมาก ปฐพีเอื้อมมือเกลี่ยผมที่ปรกหน้าผากเธอออกอย่างแผ่วเบาเขาบีบมือเธอไว้บางเบา หัวใจเต้นระรัวด้วยความดีใจที่อีกฝ่ายปลอดภัยดี เขายิ้มออกมาอย่างสบายใจหลังจากกังวลมาเนิ่นนาน เมื่อวานเขาเผลอหลับไปนานจนถึงเช้า คงจะเพลียมากจากการบริจาคเลือดเลยหลับลึกพอเช้ามาหมอก็เข้ามาตรวจอาการของนับดาวและย้ายเธอไปที่ห้องพิเศษตามที่อาโปได้ทำการจองเอาไว้ หมอแจ้งว่าเธอพ้นวิกฤตอันตรายแล้ว เพียงแค่รอเธอฟื้นขึ้นมาเท่านั้น แต่อาจจะใช้เวลาหน่อยตอนนี้พ่อกับแม่เขาก็รับรู้เรื่องของปฐพีและนับดาวแล้วเหมือนกัน ปานวาดพอรู้ว่าผู้หญิงที่ลูกชายตัวเองมาติดพันคือแฟนเก่าของเขาที่เธอเคยเจอเมื่อสามปีก่อนก็ไม่ได้ว่าอะไร เพราะเธอรู้จักและรู้ว่านับดาวเป็นคนยังไงจึงไม่มีปากมีเสียงคัดค้านอะไรเพียงแค่ตกใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นกับเธอ ส่วนอัคคีรู้และรับทราบเรื่องทั้งหมด เขารู้ดีว่าปฐพีลูกชา

บทที่ 46 “ตื่น ๆ” ปฐพีตะโกนลั่น เขาดึงรั้งผ้าห่มที่ปิดหน้านับดาวออกก่อนจะขึ้นไปกระโดดโลดเต้นบนเตียง “โอ๊ยยย เป็นบ้าอะไร!!” นับดาวตะโกนตอบตั้งแต่ยังไม่ลืมตาตื่นดี “จะนอน!” “นอนอะไร นี่มันสายแล้วเนี่ย!” ปฐพีดึงตัวเธอให้ลุก “ลุกเร็ววว~” “ไม่เอาจะนอน ปล่อย!” นับดาวฝืนตัวสุด ๆ เขาดันหน้าปฐพีออก “ปล่อยฉันนน~” “ไปเดินเล่นกันเร็ว” “เดินเล่นอะไรแต่เช้าวะ” เธอพูดอย่างหงุดหงิด เพราะถูกรบกวนเวลานอนมากเกินไป “ขอนอนเหอะ ไปเดินคนเดียวไป” “ไม่ได้ดิ เรามาทะเลกันทั้งทีนะ พี่ศิลากับอัญญายังออกไปเดินเล่นเลย พาสมายด์วิ่งเล่นสนุกจะตาย!” “ไปเหอะ ไปสนุกเลยนายน่ะ ฉันขอนอนนะ” นับดาวสลัดแขนตัวเองออก แต่ปฐพีไม่ยอมปล่อยยังคงเกาะเธอไว้แน่นอยู่อย่างนั้น “โห่ไรอะ” ปฐพีงอแง “ไปเร็ววว~” “ไม่ ๆ ไปเลย ชิ่ว ๆ” นับดาวสะบัดมือไล่ ก่อนจะนอนคลุมโปงหลับต่ออย่างไม่สนใจปฐพี คนตัวโตกระทืบเท้าปึงปังอย่างงอแง อุตส่าห์ครบรอบหนึ่งปีที่คบหากันมาแล้วตรงกับทริปเที่ยวของครอบครัวแท้ ๆ แต่นับดาวกลับเอาแต่นอนหลับไม่ตื่

ตอนพิเศษ #2 “สวัสดีค่ะคุณปฐพี” พนักงานผู้หญิงวัยกลางคนเดินเข้ามาหาเขาด้วยรอยยิ้ม “วันนี้พาลูกชายมาด้วยเหรอคะเนี่ย” “ครับ เขาอยากทำสีผมน่ะ” ปฐพีเอ่ยตอบ เขาชี้ไปทางไดมอนด์ที่ยืนมองหน้าพนักงานตาปริบ ๆ “กี่ขวบคะ” “สองจะสามแล้วครับ” “โอ้โห ยังเล็กเกินไปย้อมไม่ได้นะคะ” พนักงานเอ่ยบอก “คือน้ำยาที่ร้านค่อนข้างจะแรงมาก กลัวว่าย้อมไปแล้วจะแสบหนังหัวน่ะค่ะ” “อ้าว” ปฐพีมองหน้าไดมอนด์ “ย้อมไม่ได้นะครับ สารเคมีมันแรงทำให้เจ็บตัวได้นะ” “แต่ผมอยากเปลี่ยนสีนี่” “มันอันตราย ทำแบบนั้นเดี๋ยวแม่ดุเอานะ” ไดมอนด์ทำหน้าหงอย “ขอบคุณมากนะครับ” เขาหันไปขอบคุณพนักงานก่อนจะอุ้มลูกชายแล้วพาเดินกลับไปที่รถของตัวเอง ไดมอนด์ทำหน้าบูดบึ้งไม่ยอมคุยกับเขาเอาแต่ก้มหน้าก้มตา ปฐพีขึ้นมาบนรถคาดเข็มขัดให้ลูกชาย แต่ไดมอนด์กลับไม่ยอมมองหน้าเขาเลย เอาแต่หันหน้าหนีอยู่ร่ำไป “งอนอะไรครับ” “ไม่” ไดมอนด์กอดอก “ไม่คุย” “ไดมอนด์” “ไหนพ่อบอกได้ทุกอย่างถ้าอยู่กับพ่อ” เขาหันมาพูดใส่แ