ในนามแฟนเก่าคนโปรด

บทที่ 1“อื้อออ~ ตรงนั้นแหละค่ะ” เสียงหวานเอ่ยบอกชายหนุ่มที่กำลังซุกไซร้ตามเต้านมคัพใหญ่ของตัวเอง “อ๊าาา~ พีคะ”จะร้องอะไรนักหนาวะ!คนตัวโตได้แต่คิดในใจ เขากำลังง่วนกับการหยอกล้อหน้าอกหน้าใจที่ใหญ่ล้นทะลักฝ่ามือของตัวเอง ผู้หญิงใต้ร่างแอ่นอกสู้ลิ้นเขาได้อย่างดี ยิ่งรัวลิ้นมากเท่าไรเธอยิ่งดิ้นทุรนทุรายเสียอย่างเดียวคือเธอมักจะพูดไม่หยุดและชอบชี้นำให้เขาทำตามที่เธอต้องการซึ่งแน่นอนว่าสิ่งนั้นเป็นสิ่งที่คนอย่าง ‘ปฐพี’ ไม่ชอบเอาเสียเลย เขาไม่ชอบให้ใครมาชี้นิ้วสั่งนอกจากพี่ชายสองคนของเขา โดยเฉพาะผู้หญิงที่เขาหวังเพียงร่างกายของเธอแค่ชั่วครั้งชั่วคราวแบบนี้แต่ ณ เวลานี้ หากเขาปฏิเสธเธอเพียงเพราะรำคาญในสิ่งที่อีกคนทำก็คงจะเสียเวลาเปล่า ๆ จะให้ไปหาใหม่ก็คงหมดอารมณ์อยากเล่นสนุกพอดี เพราะฉะนั้นรีบทำรีบจากคงเป็นคำตอบที่ดีที่สุดสำหรับเขา“เอาเลยไหม” เสียงใหญ่เอ่ยถามคนตรงหน้า เธอสบตาเขาด้วยแววตาหยาดเยิ้มแต่เชื่อเถอะว่าผู้หญิงตรงหน้าไม่ได้เยิ้มแค่ตาส่วนล่างของเธอก็เยิ้มไม่ต่างกัน“เอาเลยค่ะ แนนซี่ไม่ไหวแล้วเหมือนกัน” เธอตอบทั้งยังชันแขนขึ้นมาเพื่อยื่นหน้าสวย ๆ เข้ามาใกล้เขาราวกับกำลั

บทที่ 3ปึก!“แม่งเอ๊ย!” ปฐพีสบถออกมาพร้อมกับวางแก้วเหล้าในมือกระแทกกับโต๊ะตรงหน้าจนเกิดเสียงดังอาโปที่กำลังเซ็นเอกสารเงยหน้ามองน้องคนเล็กอย่างหงุ่นงง ปฐพีเดินถือขวดเหล้าเข้ามาในห้องทำงานเขาไม่พอ ยังมานั่งทำสีหน้าบึ้งตึงไม่เลิกอีกจากที่เหล้าเต็มขวดตอนนี้มันจวนเจียนจะหมดแล้ว ทั้งที่อีกคนเพิ่งจะเดินเข้ามาในห้องนี้ไม่ถึงสองชั่วโมงเลยด้วยซ้ำ อาโปเห็นว่าน้องเข้ามาก็ไม่ได้ถามอะไร ปล่อยให้เขานั่งดื่มอยู่คนเดียวเพราะตัวเองงานล้นท่วมหัวพี่คนโตกำลังเลี้ยงลูก น้องคนเล็กกำลังนั่งเมา ลูกคนกลางอย่างเขาเลยต้องรับจบทุกอย่าง วิ่งวุ่นเข้าบริษัทนู้นทีนี้ที จะหวังให้ปฐพีช่วย ก็มัวแต่ไปทำตัวเละเทะที่ไหนไม่รู้“พี่ทำงานเสร็จยังเนี่ย” ปฐพีหันมองหน้าพี่ชายคนกลางที่ไม่ยอมมานั่งดื่มเป็นเพื่อนตัวเองสักที “รอนานแล้ว”“ทำงาน ไม่เห็นเหรอ”“เห็น แต่มานั่งเป็นเพื่อนน้องก่อนไม่ได้หรือไง งานมันสำคัญกว่าผมเหรอวะ”อาโปวางปากกาในมือลง เขามองหน้าน้องคนเล็กอย่างเอือมระอา ไม่ช่วยงานแล้วยังมาทำตัวงอแงไม่เลิกอีก ร่างสูงดันเลื่อนเก้าอี้ทำงานออกก่อนจะลุกเดินมาทิ้งตัวบนโซฟาตรงข้า

บทที่ 5“ทั้งนวดและนาบเลย ดีไหม?” เสียงทุ้มเอ่ยถามคนในอ้อมอกที่กำลังทำตาโตใส่เขาอย่างน่าตลก“ไอ้บ้าเอ๊ย!” นับดาวดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมกอดแกร่งของเขา เธอพยายามผลักดันอกคนตัวโตให้ถอยห่างออกไป แต่ทำยังไงปฐพีก็ไม่ขยับกินควายมาหรือไงแรงเยอะชะมัด!คนตัวเล็กคิดในใจ เธอยิ่งดิ้นเขาก็ยิ่งโอบกอดรัดตัวเธอมากยิ่งขึ้นกว่าเดิม จนเริ่มหายใจไม่สะดวกแล้ว“มาหาถึงที่แบบนี้ไม่คิดจะชวนเข้าห้องหน่อยเหรอ?”“ประสาท ใครขอให้นายมาหากันล่ะ เสนอหน้ามาเองแท้ ๆ จะมาเรียกร้องอะไรไม่ทราบ!”“หึ ปากดีไม่เลิกแบบนี้สงสัยต้องหาอะไรยัดปากจริง ๆ แล้วล่ะมั้ง”พูดจบคนตัวโตก็ยกช้อนร่างบางขึ้นจนตัวลอย นับดาวทำสีหน้าตกใจทั้งยังโวยวายเสียงดังขอความช่วยเหลือ ปฐพีหัวเราะชอบใจกับปฏิกิริยาของเธอเขาพาร่างบางเดินเข้าไปในห้องและปิดประตูด้วยมือข้างเดียว“ปล่อยนะ ช่วยด้วย!!”ปึก!“โอ๊ย! ไอ้บ้า!!” นับดาวถูกโยนลงบนโซฟาตัวใหญ่อย่างแรงจนรู้สึกจุกไปทั้งตัว “เป็นบ้าอะไรฮะ!”“ทำไมล่ะ ก็จะนวดให้ไง”“อย่ามาทำตัวเสร่อหน่อยเลยปฐพี นายเป็นบ้าอะไรมาวุ่นวายกับฉันอยู่ได้!”“แล้วใค

บทที่ 7“เหนื่อยโว๊ย!” ปฐพีโยนปากกาและแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะทำงานตรงหน้าเขาเอนกายพิงเก้าอี้ด้วยท่าทีอ่อนหล้า มือใหญ่คว้าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลาที่แสดงบนหน้าจอ ตัวเลขดิจิตอลโชว์หราบ่งบอกว่าเขานั่งทำงานมาเกินเก้าชั่วโมงในรอบสองอาทิตย์“แม่ง โคตรจะปวดหลัง” ปฐพีบ่นอยู่คนเดียวในห้องทำงานสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ก๊อก ๆ“ขออนุญาตค่ะ” เสียงหวานของเลขาสาวสุดสวยเอ่ยขึ้น ก่อนที่ประตูบานใหญ่จะถูกเปิดออกร่างผอมบางในชุดทำงานสุดเซ็กซี่ เสื้อเชิ้ตสีขาวที่แน่นเปรี๊ยะจนกระดุมแทบจะหลุดกระเด็นกระแทกหน้ากับกระโปรงทรงเอที่สั้นซะจนไม่สามารถก้มได้ เพราะอาจได้เห็นอะไรต่อมิอะไรของเธอปฐพีมองคนตรงหน้าด้วยสีหน้าเอือมระอา เลขาเดินมาหยุดตรงหน้า เธอจงใจก้มให้ปฐพีเห็นเนินเนื้ออกของตัวเองก่อนจะวางแฟ้มไว้ที่โต๊ะอีกสามสี่เล่ม“เอกสารด่วนค่ะ” เธอพูดยิ้ม ๆ ทั้งยังส่งสายตาให้ปฐพีไม่เลิก“วางไว้นั่นแหละ แล้วจะไปไหนก็ไป”“ไม่ได้ค่ะ ด่วน”“แล้ว?”“ต้องเซ็นทันทีค่ะ” เลขาสาวยิ้มให้อีกครั้งเขารีบเอื้อมมือคว้าเอกสารตรงหน้ามาเซ็นไว ๆ โดยที่ไม่ได้สนใจเลยว่ามันเกี่ยวกับอะ

บทที่ 9“อือออ~” นับดาวส่งเสียงครางอื้ออึงในลำคอ เธอบิดขี้เกียจก่อนจะเอื้อมมือเปิดผ้าปิดตาตัวเองออกแสงแดดเล็ดลอดผ่านช่องผ้าม่านเข้ามาด้านใน ดวงตากลมโตหรี่ตาหลบแสงเล็กน้อย เธอบิดตัวไปมาอยู่สองสามครั้งแต่ก็กลับไปนอนต่อเช่นเคยผ่านไปสักพักร่างบางก็สะดุ้งเฮือกขึ้นอีกครั้ง คนตัวเล็กหน้าตาตื่นหันซ้ายหันขวาราวกับกำลังหาอะไรบางอย่าง“เชอรีนไปไหนวะ!” นับดาวกระโดดลงเตียงด้วยท่าทางร้อนรน เธอก้มมองหาแมวสุดที่รักตามพื้น ทั้งก้มทั้งเงยหาทั่วห้องแต่ก็ไม่เจอขายาวรีบเปิดประตูไปยังห้องรับแขก เธอเดินหาเชอรีนรอบห้องแต่ก็ยังไม่เจออยู่ดี เปิดไปหาตามระเบียงด้านนอกก็ยังไม่พบอีก หัวใจของหญิงสาวเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ เริ่มรู้สึกจุกในอกพูดไม่ออกราวกับจะร้องไห้ออกมาเธอจะเสียของรักอีกแล้วเหรอ“เชอรีน เหมี๊ยว ๆ ออกมาเร็วลูก” เสียงหวานตะโกนเรียกหาแมวเปอร์เซียตัวสีขาวของตัวเอง “เชอรีน”แต่ก็มีแต่ความเงียบกลับมา นับดาวทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟา น้ำตาเริ่มรื้นขึ้นมา ขอบตาร้อนผ่าว หัวใจบีบรัดอย่างเจ็บปวด ดวงตากลมมองกวาดไปรอบ ๆ ห้องก่อนที่น้ำตาจะไหลออกมา“เชอรีน” เธอเรียกหาแมวสุดท