Lahat ng Kabanata ng ในนามแฟนเก่าคนโปรด: Kabanata 31 - Kabanata 40

บทที่ 31“ทำอะไรน่ะ” นับดาวที่ชะโงกคอมองปฐพีที่กำลังหั่นอะไรสักอย่างอยูบนเคาเตอร์ครัว“ตื่นแล้วทำไมไม่อาบน้ำ” เขาเงยหน้าขึ้นมามองคนตัวเล็ก นับดาวยังสวมชุดนอนอยู่เลย “ไปอาบน้ำ ทำกับข้าวอร่อย ๆ ไว้ให้จะได้ออกมากิน”คนตัวเล็กไม่ได้ตอบอะไร เธอเดินเข้าไปหาเขาแล้วชะเง้อคอมองไปรอบ ๆ ตัวเขา ปฐพีหยิบของมาทำอาหารมากมายไปหมด มันเยอะจนเธอไม่คิดว่าตัวเองจะกินหมดตั้งแต่นับดาวป่วย คนตัวโตก็ทำอาหารให้กินตลอด ทุกวันแทบเกือบจะทุกมื้อ มีแต่ของโปรดของเธอทั้งนั้นด้วยอีกอย่างที่ปฐพีทำคือการดูแล เขาทำความสะอาดห้องทุกครั้งที่กลับจากเลิกงาน รีบทำอาหาร ซักผ้าและเก็บกวาดของแมวที่เธอเลี้ยงไว้ ตอนนี้ทั้งปฐพีและเชอรีนสนิทกันสุด ๆ นับดาวเองก็อึ้งกับสิ่งที่เขาทำให้ทุกอย่าง มันเหมือนว่าทั้งสองคนกลับมาคบกันไม่ใช่แค่การอยู่ในความสัมพันธ์แบบคู่นอน เขาทำราวกับว่าตอนนี้ทั้งคู่เป็นคนรักกันเสียอย่างนั้น“มาซนอะไรตรงนี้” ปฐพีเอ่ยถามฟอด!เขาโน้มตัวลงมาหอมหัวของเธอแผ่วเบา ปฐพีมักจะทำแบบนี้ทุกวันและทุกคืนก่อนนอนจนตอนนี้นับดาวเริ่มจะชินแล้ว แม้ช่วงแรกจะขัดใจเขาอยู่บ่อย ๆ แต่เพรา

บทที่ 33“แกอยู่คนเดียวได้แน่นะ” เมญ่าถามเพื่อนรักตัวเองด้วยความเป็นห่วง“อืม” นับดาวตอบ เธอยิ้มบาง ๆ ให้เพื่อนตัวเอง “ไม่ได้เป็นไรสักหน่อย”“ไม่เป็นบ้าไรนับ แกร้องไห้ขนาดนั้นบอกว่าไม่เป็นไรได้ไงอะ” เมญ่าขมวดคิ้วใส่บีบมือเพื่อนทั้งสองข้างแน่น “ไม่ไหวก็บอกจะได้นอนเป็นเพื่อน”“ไหวอยู่แล้ว มีเชอรีนอยู่ด้วยสบายมากเลย” เธอเหลือบมองแมวสุดที่รักของตัวเอง “ที่ร้องไห้ก็เพราะเสียใจเลยร้อง”“แล้วจะร้องอีกไหม”“ก็อาจจะ”“งั้นฉันอยู่เป็นเพื่อน” เมญ่าบอกเสียงหนักแน่น นับดาวรีบส่ายหัวให้เพื่อน“แค่อยากร้องระบายความรู้สึกข้างในเฉย ๆ มันก็เสียใจแต่ก็ทำใจไว้บ้างแล้ว”“ทำใจไว้บ้างแล้ว? แกรู้เรื่องนี้แล้วเหรอหรือยังไง”“ไม่เชิงมั้ง แบบ…รู้ว่าสองคนนั้นติดต่อกันและไปเจอกันมาแล้ว”“…”“แต่พีมันก็บอกว่าไม่มีอะไรมากกว่านั้น แล้วก็ไม่เห็นมันหายไปไหนอีกเลย” นับดาวบอกตามความจริง “แต่พอวันนี้มาเจอแบบนี้แล้ว… จะให้เชื่อว่าไม่มีอะไรอย่างที่เคยบอกก็คงจะเชื่อไม่ลงแล้วจริง ๆ”“…” เมญ่าเงียบฟังสิ่งที่เพื่อนตัวเองกำลังพูดบอก“จากรอยยิ้ม การกระทำและแ

บทที่ 35“กับคนนี้จริงจังสินะ” แสงเทียนเอ่ยถาม พลางมองหน้าปฐพีกับนับดาวสลับกันไปมาเช้าตรู่เธอรับสายจากอดีตคู่นอน เขาขอเจอเธออีกครั้งก่อนที่จะขึ้นเครื่องกลับ ซึ่งแสงเทียนเองก็รู้สึกดีอยู่ไม่น้อยที่ปฐพีอยากเจอเธอ เธอเองหลงคิดไปว่าเขาจะมาขอโทษเธอเรื่องที่เขาได้พูดจาว่ากล่าวเธอไปเมื่อคืนหลงคิดว่าปฐพีจะทิ้งตัวเองไม่ลงเลยอยากจะฉุดรั้งเธอเอาไว้ คิดได้แบบนั้นจึงเลือกที่จะแต่งตัวสวย ๆ ให้สมกับที่เขาขอพบเจอ โดยการใส่ชุดเดรสรัดรูปสั้นเหนือเข่าสีชมพูพริ้ง แหวกอกจนแทบจะเห็นจุกสีสวยของตัวเอง แม้จะมีเสื้อคลุมตัวจิ๋วแต่ก็ไม่ได้ช่วยอะไรมากนักพอมาถึงที่นัดหมาย รอยยิ้มบนหน้าของเธอก็เจือจางหายไปเพราะคนที่นัดเธอมากลับมาหญิงสาวคนเมื่อคืนมาด้วย นับดาวใส่เสื้อแขนยาวรัดรูปสีแดงสดที่ปิดถึงต้นคอกับกางเกงหนังขาสั้นอวดเรียวขาสวยผมยาวสีน้ำตาลถูกมัดรวบตึงอย่างดี เธอช้อนตามองแสงเทียนอย่างจิกกัด มองอีกคนตั้งแต่หัวจรดเท้า คิ้วเรียวสวยขมวดหมุ่นเมื่อเห็นแฟชั่นที่จะใส่กลับญี่ปุ่นของเธอจากที่แสงเทียนคิดว่าตัวเองโดดเด่นสุด พอมาเจอนับดาวก็แอบมีสะอึกอยู่บ้าง แต่เธอก็ยังปั้นหน้ายิ้มนั่งลงฝ

บทที่ 37สวบ!“อ๊าาา~” นับดาวร้องลั่นเกร็งไปทั้งตัว เมื่อคนด้านหลังกดยัดแก่นกายของตัวเองเข้ามาในกายเธออย่างไม่บอกไม่กล่าวมันเข้ามาได้เพียงครึ่งเดียวก็ไม่สามารถขยับได้เนื่องจากคนตัวเล็กเกร็งตัว ปฐพีเอื้อมมือบีบขยำทรวงอกเธออย่างแรง มืออีกข้างบีบต้นคอของเธอเบา ๆ บังคับหน้าสวยให้หันกลับมามองเขาคนตัวโตโน้มหน้าลงไปประกบจูบกับเธออย่างดูดดื่ม เขาจูบอย่างหนักหน่วงก่อนจะผละมาไล่จูบตามแก้มเนียนและกรอบหน้า ลิ้นร้อนเลียวนรอบใบหูอย่างเร่งเร้า ก่อนจะลากปลายลิ้นร้อนลงตามต้นคอระหงษ์จนนับดาวขนลุกชูชันไปทั้งร่างกายมืออีกข้างก็ขยำบีบเค้นหน้าอกของเธอไปด้วย เขาหยอกเย้ากับยอดอกที่ตั้งแข็งสู้มือเขาอย่างดี เมื่อเห็นว่านับดาวเริ่มส่งเสียงร้องครางเบา ๆ เขาก็เริ่มขยับเอวสอบทั้งที่เพิ่งเข้าไปแค่ครึ่งลำ“อ๊ะ…อ๊าาา~” เสียงหวานร้องระงม เมื่อแก่นกายขนาดใหญ่เคลื่อนตัวเข้าหาร่องสวาทของเธออย่างเชื่องช้าปฐพีกัดฟันกรอดด้วยความเสียวซ่าน แม้จะมีอะไรกันบ่อยครั้งแต่ช่องทางของนับดาวก็ยังคงตอดรัดความยิ่งใหญ่ของเขาได้อย่างดี เพิ่งขยับได้ไม่กี่ครั้งก็เสียวจนแทบจะแตก“อาา~ แน่นฉิบนับดา

บทที่ 39“กูไม่มี!”เพี๊ยะฝ่ามือสากตวัดตบเข้าที่ใบหน้าสวยของเธออย่างแรงจนนับดาวล้มลงกับพื้น มือเล็กยกกุมแก้มตัวเองที่รู้สึกชาไปทั่วทั้งหน้า เธอมองเขาอย่างหวาดกลัว“เอาเงินมาให้กู!!” ดินตะคอกใส่เสียงดัง เขาน่ากลัวจนเธอไม่อยากเชื่อว่าเขาคือคนเดียวกันกับที่เธอเคยรับเลี้ยง“ก็บอกว่าไม่มีไง” นับดาวร้องบอกเสียงสั่น “ตอแหลอีเหี้ย มึงมีแต่มึงไม่ให้กูใช่ไหม!!” ดินพุ่งเข้ามากระชากแขนของเธอให้ลุกขึ้นตามไป“ไม่” นับดาวส่ายหน้าระรัว “ไม่มีจริง ๆ ในนี้ไม่มีตู้เซฟนานแล้วดิน”“แล้วมึงเอาไว้ไหน!!”“ฮึก ธนาคาร” เธอตอบตามความจริง เธอย้ายเงินเข้าธนาคารหมดแล้วเพราะปกติเงินสดแทบไม่ได้พกไปไหน จึงเอาไปเข้าบัญชีธนาคารจนหมดแล้ว“โธ่เว๊ย!!” ดินตะหวาดเสียงดังลั่น เขาทึ้งผมตัวเองอย่างบ้าคลั่ง ทั้งกระทืบเท้าและกรีดร้องเสียงดังจนนับดาวกลัวเธอกลั้นเสียงสะอื้นไว้ ไม่กล้าให้เสียงของตัวเองเล็ดลอดออกไปให้เขาได้ยิน นับดาวค่อย ๆ ถดตัวถอยหลังหนีอย่างเชื่องช้า เธอควรออกไปจากที่นี่ให้ไวที่สุด“แงววว~” เชอรีนเดินเข้ามาคลอเคลียที่ขาของเธอ มันร้องอ้อนเธอเหมือนอย่า