บททั้งหมดของ พันธะสวาทจอมเวทย์ [18+, พีเรียดอีโรติก]: บทที่ 41 - บทที่ 50

41 มงคลสวรรค์ สลายมนตราไร้ซึ่งพระสุรเสียงตอบรับ มีเพียงพยักพระพักตร์ จอมเวทย์วางตะเกียงน้ำดอกไม้ลง ประนมมือกลางอก เปล่งเสียงก้องดั่งพยัคฆ์คำราม“อันตัวข้าจอมเวทย์อโยธยา ขอฤทธาพระเวทย์ทั้งมวล จงสิงสู่ยังมีดอาคมนี้ จดลงผืนน้ำ ขอน้ำจงรับกลายเป็นน้ำมนต์ศักดิ์สิทธิ์ จดลงหน้าผาก ขอจงรับมลายสิ้นทั้งคำสาปแห่งขุนสิงหไกร”ท่ามกลางแสงอาทิตย์แผดกล้าสะท้อนยังคมมีดเหล็กน้ำพี้ดำสนิท ลอยเหนือน้ำดอกไม้ ท่านขุนวาดวงแขนกว้างแล้ววนท่องบทสวดมนต์จู่ ๆ ท้องฟ้าพลันแปรเปลี่ยนเป็นมืดครึ้ม เมฆดำลอยก่อตัวคล้ายมีห่าฝน ลมพายุกระพือยอดไม้นกปักษาโบยบินบ้าคลั่งขุนอัครเดชลุกยืนตรงหน้าพระชายา ดวงพักตร์เดียวกับแม่หญิงในห้วงฝัน พาให้ท้องหดเกร็งยามจดมีดลงหน้าผาก ภาพคืนผูกพันธะแทรกซ้อนจนลำคอแห้งผาก ขยับปากเปล่งเสียงทุ้มแผดเสียงก้องขอให้คำสาปที่แม้นสลักไว้ เปิดออกแล้วไซร้ ลงมลายหายสิ้น ด้วยฤทธานุภาพนี้ของกู ขุนอัครเดชขอมนตร์ดำคำสาปสิงหไกร จงสลายมิเหลือซากเปรี้ยง!!!ดารากาสะดุ้งเฮือก พลันท้องฟ้าเปิดกระจ่างไร้เมฆ แสงตะวันหมุนวนดั่งลมพายุก่อนจะกลายเป็นพระอาทิตย์ทรงกลดขุนนาง พราหมณ์หลวงเปล่งเสียงดังยินดีปีติยิ่งนั

43 ง้อแบบใดให้น้องร้องไห้ดารากาพวงแก้มแดงซ่านอับอาย เพียงมีคนพูดจาใส่ร้ายชายคนรัก เธอพลันแปรเปลี่ยนพ่นถ้อยคำเสียงกิริยา บัดนี้ยามเหลียวมองทุกคน ทุกสายตาจับจ้องเพียงเธอเป็นตาเดียวร่างอรชรผลุนผลันออกวิ่งเยี่ยงแม่หญิงไร้การอบรม หลบหนีจากทุกคน หลบหลีกจากทุกสิ่งหรือแม้กระทั่งหลบเร้นจากหัวใจของตัวเองดารากาพาร่างในชุดแม่หญิงงดงามลงกระไดพระตำหนักวังท้ายสระ มือกำผ้าซิ่นยกขึ้น ลำแขนวาดขึ้นปาดหยาดน้ำมุ่งหน้าไปทางด้านข้างอย่างไม่ลืมหูลืมตา“ฮื้อ เหตุใดข้าจึงถวิลหาคนที่ทำร้ายข้าเยี่ยงนี้ ฮือ...”เสียงแม่หญิงสะอื้นเบาลอดลำคอยามหยุดลงใต้ตำหนักท้ายสระ มือเกาะกอดซบหน้าผากชิดแผ่นไม้ ดวงตาร้าวรานจุกในอกยามคำนึงภาพจอมเวทย์ในค่ำนี้“เหตุใดกัน ข้าจึงเป็นเยี่ยงนี้ ดารากา...เจ้ามันเป็นหญิงใจง่าย เพียงสบตาเจ้าก็อ่อนยวบยาบ”ความรู้สึกของแม่หญิงในเพลานี้ระคนสับสนทั้งรักและเกลียดจนแยกไม่ออกชังนักที่เขานั้นหลอกลวงทั้งรู้ว่าแก่ใจว่าเธอคือใคร ทำกับเธอเป็นเพียงหมากในกระดาน คล้ายกับที่เธอเคยโดนกระทำมาตลอดตั้งแต่เด็กทว่า...เพียงได้พบเขาอีกครา ภาพที่เราสองต่างอิงแอบแนบกายก็ผลุดพรายดั่งสายน้ำหลาก พัดพาเอากลิ่นหอมอ

45การง้อแม่หญิงสักคนแม้นว่าเรือนศรีสงครามบริเวณรอบบ้านมิได้กว้างใหญ่เท่าเรือนบวรเวทย์ ทว่าการเดินหาแม่หญิงสักคนกลับทำมิง่ายดายนักท่านขุนต้องหยุดถามบ่าวไพร่ในเรือนถึงสามครากว่าจะพบเจอบ่าวบัวที่พลันเห็นหน้าท่านขุนเท่านั้นก็ตัวสั่นเทาราวกับถูกผีสิงคุกเข่าลงพื้นเสียงดัง“ท่านขุน!!” มันก้มหน้าจดพื้นดินมิกล้าเงยด้วยเกรงอาญาฐานหลอกลวงข้าในพระองค์“เอ็งเห็นแม่หญิงดารากาหรือไม่”บ่าวบัวค่อยเอียงหน้าขึ้นทีละน้อยด้วยความประหลาดใจยิ่ง น้ำเสียงท่านขุนอ่อนโยนและเบากว่าที่มันเคยได้ยินมา“คุณหนูอยู่ยังท่าน้ำท้ายเรือนเจ้าค่ะ”“ท่าน้ำ”“เจ้าค่ะ เป็นท่าน้ำของพวกบ่าวไว้ใช้ซักผ้า กินอาบเจ้าค่ะ”บ่าวบัวสะดุ้งโหย่ง เมื่อครู่ดวงหน้าท่านขุนยังละมุนดั่งหนุ่มแรกรัก แล้วไยแปรเปลี่ยนกลายเป็นยักษ์อสูรแล้วเสียเล่า“พาข้าไป”“เจ้าค่ะ”ใจของจอมเวทย์หดเกร็งยามได้ยิน ‘ท่าน้ำของพวกบ่าว’ ไยดารากาแม่หญิงคนหนึ่งศักดิ์สูงยิ่งจึงได้ถูกกระทำเยี่ยงนี้จากคนที่ได้ชื่อว่าเป็นบิดามารดา บัดนี้จึงได้แต่ยืนนิ่งอยู่ริมฝั่งน้ำ ดวงตาพยัคฆ์อ่อนแสงลงจดจ้องเพียงร่างของหญิงในดวงใจดารากาสวมใส่ชุดธรรมดายิ่งนักด้วยผ้าคาดรักหน้าอกสีอ่อน ซิ่น

47 รอวันฟ้าเปิดขุนภพเดินกลับไปยังเปี่ยมด้วยท่าทีสงสัย แม่หญิงดาราการับของไว้ทุกสิ่ง แต่ไยจึงฝากถ้อยคำที่ขุนศึกเช่นเขามิเข้าใจแม้แต่น้อย หรือเขามันด้อยปัญญาจนมิอาจเฉลยได้“ลูก..ดารา” คุณหญิงจันทร์ฉายเรียกด้วยเสียงอ้อมแอ้ม เดินกลับออกมาเมื่อขุนภพลงเรือนแล้ว“ท่านแม่” ดารากายังจิ้มขนมเข้าปาก นั่งอมยิ้มหน้าแดงซ่าน“ท่านขุนฝากกระไรมาหรือออเจ้า”“ขนมเจ้าค่ะ ท่านแม่มาชิมสิเจ้าค่ะ หยกมณี ลูกเพิ่งจะเคยได้กิน”จันทร์ฉายหย่อนร่างลงนั่งข้างกันก้มมองขนมสีเขียวแล้วให้สะท้านใจ ขนมชนิดนี้ตัวเธอและลูกดารานีเคยได้ชิมแล้วบ่อย ๆ ยามออกงานมงคลเรือนขุนนาง แต่เธอมิกล้าพูดออกมาด้วยความละอายใจจึงเออออจิ้มขนมเข้าปาก“เจ้ามิใจอ่อนให้ท่านขุนสักหน่อยหรือ” จันทร์ฉายลองแย้มพรายเสียงเบา ลอบมองลูกสาวที่ทำหน้าเฉยชา“แม่เพียงพูดขึ้นเท่านั้น มิได้ว่ากระไรดอกหากออเจ้ามิยินยอม แม่กับพ่อเลี้ยงดูเจ้าได้ตลอดชีวิต”ดารากาชะงักหยุดเสมือนว่ามือเริ่มสั่นเทา ช้อนดวงหน้าขึ้น“จริงหรือเจ้าคะ หากลูกมิแต่งงานออกเรือน ขออยู่ที่เรือนนี้จนกว่าชีวิตจะหาไม่ ท่านแม่กับท่านพ่อยังยินดีหรือเจ้าคะ”จันทร์ฉายขยับมุมปากเป็นรอยยิ้ม ค่อยคลี่อย่าง

ตอนพิเศษหลายเดือนถัดมา ยามเช้าวันพระราชทานสมรส ณ เรือนบวรเวทย์กาลเวลาผันผ่านล่วงแปรเปลี่ยนเป็นคิมหันตฤดู ฤกษ์งามยามดีที่เรือนศรีสงครามเร่งหามาได้ดั่งใจท่านขุนต้องการสายลมเหนือพัดเอื่อยเรี่ยผิวน้ำหน้าเรือนบวรเวทย์ที่บัดนี้คราคร่ำไปด้วยเรือลำน้อยใหญ่แขกเหรื่อมากมายต่างเห่แหนมาร่วมแสดงความยินดีในพิธีพระราชมงคลสมรส ซึ่งองค์เหนือหัวทรงโปรดเกล้าให้เจ้าฟ้าธรรมาเทพเป็นตัวแทนในพระองค์เจิมหน้าผากด้วยแป้งมงคลปลุกเสกจากวังหลวงดารากางดงามยิ่งในชุดสไบสีชมพูอ่อนทับซ้อนด้วยสไบโปร่งทักทอลายด้วยดิ้นทองพาดเฉียงยาว ซิ่นชมพูเข้มลายยกดอกพุดซ้อนปักดิ้นด้วยมือเป็นปุ่มแทรกเม็ดพลอยเข็มขัดทองเก่าแก่ตกทอด เกล้าผมมวยต่ำแซมมีเพียงรัดเกล้าเพชรชมพูทวีปเท่านั้นประดับศีรษะข้างกายของเธอในยามนี้คือท่านขุนจอมเวทย์สวมเต็มยศ กระโจงเบนผ้าไหมลายกนกทอยกด้วยดิ้นทองบนผืนผ้าน้ำตาลอ่อน ตัวบนเสื้อแขนยาวนวลตาทับด้วยเสื้อคลุมกรมท่าโปร่งทอสลับดิ้นเงิน องคาพยับล้วนน่าเกรงขาม สง่างาม ทว่าดวงหน้ากลับอ่อนโยนแลมีรอยยิ้มอ่อนหวานให้เธอเพียงคนเดียว“เช้านี้อากาศค่อนข้างเย็น น้องหญิงหนาวหรือไม่”“ไม่เจ้าค่ะ ท่านพี่อย่าเพิ่งชวนคุยสิเจ้าค่