พันธะสวาทจอมเวทย์ [18+, พีเรียดอีโรติก]

พันธะสวาทจอมเวทย์ [18+, พีเรียดอีโรติก]

last updateLast Updated : 2025-12-06
By:  พริมรินCompleted
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
50Chapters
1.5Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เธอมิใช่คนบัดสีบัดเถลิงลามกจกเปรต ทว่าเธอมิอาจห้ามจิตใจตนเองได้ เพ่งสายตาจับจ้องแล้วนับลูกกลมเกลี้ยงที่ถูกฝังอยู่ในท่อนเอ็นโป่งพอง ตระหง่านดีดพาดหน้าท้อง นับรวมแล้วได้เก้าเม็ดพอดิบพอดี เก้าเม็ด!! “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด” อีโรติกพีเรียด 18+ พากลิ่นอายย้อนยุคผสานกลิ่นควันธูปในห้องพิธี เมื่อคำสาปโบราณแผ่เงามืดสู่ตระกูลศรีสงคราม สองฝาแฝดผู้กุมชะตากรรม หนึ่งคนคือผู้ต้องสาป อีกหนึ่งคือผู้แบกรับกรรมแทน “ดารากา” ถูกผลักเข้าสู่อ้อมกอดของ “ขุนอัครเดช” จอมเวทย์ผู้ทรงอำนาจแห่งอโยธยา เพื่อถอนคำสาป เธอต้องยอมพลีกาย แลกทุกอย่างแม้กระทั่งหัวใจ! รักต้องห้าม พันธะสวาท และมนตร์ดำกำลังจะเปลี่ยนชีวิตพวกเขาไปตลอดกาล 🔥 “เธอจะเลือกสิ่งใด? หน้าที่...หรือหัวใจ?” 🔥 ความลับที่ซ่อนเร้นกำลังรอวันปะทุ เมื่อหัวใจและพิศวาสเริ่มปั่นป่วน ผูกพันธะอันมิอาจถอน ความรัก ความแค้น มนตร์ดำ ความริษยา ทุกสิ่งพัวพันนำไปสู่ทางเลือกระหว่างความรักหรือชีวิต การแก้คำสาปครั้งนี้จึงเดิมพันด้วยชีวิตและหัวใจ!

View More

Chapter 1

อารัมบท

“Aku rasa ini bukan ide yang bagus, Daniel.” Jessie berdiri kaku di tengah kamar hotel mewah itu. Cahaya temaram lilin aromaterapi memantul di dinding marmer, menciptakan suasana intim yang justru membuat perutnya mual.

“Ayolah, Jess.” Daniel meraih tangan Jessie, jemarinya menggenggam lembut tetapi terasa memaksa. “Kita hanya butuh waktu berdua sebelum besok. Tanpa keluarga, tanpa teman-temanmu yang cerewet itu.”

Jessie menelan ludah. Ia selalu tahu bahwa pernikahan ini hanyalah kesepakatan dua keluarga. Ayahnya mengejar kekayaan keluarga Sanjaya, sementara ia hanya ingin lepas dari rumah, dari ibu tiri yang selalu meremehkannya, dari tekanan keluarga yang tak pernah peduli pada dirinya.

Tapi berada di kamar hotel seperti ini, malam sebelum pernikahan, tetap terasa salah.

Jessie mengedarkan pandangan. Ranjang besar, tirai tebal, anggur merah di meja, dan lilin-lilin wangi… semuanya seperti terlalu ‘disiapkan’.

“Kita bisa bicara di lobi, atau di restoran,” ucap Jessie lirih. “Kenapa harus di sini?”

Daniel terkekeh, nada tawanya ringan tapi matanya dingin. “Kamu terlalu tegang. Sedikit minum tidak akan membuatmu kehilangan kendali, kan?” Ia mengangkat dua gelas sampanye. Jessie ragu.

Tapi sebelum ia sempat menolak, Daniel sudah menyodorkan gelas ke bibirnya, seolah mendorongnya agar minum.

“Untuk masa depan kita,” ujar Daniel sambil tersenyum.

Jessie mengangkat gelas hanya untuk menghargai. Cairan itu hangat ketika melewati tenggorokan, namun rasa getir samar membuat alisnya terangkat. Aneh. Sampanye biasanya tidak seperti itu.

Ia baru meneguk sedikit, tetapi pandangannya langsung berputar. “Aku... kenapa rasanya—”

Dunia mulai memudar di sekelilingnya.

“Daniel… apa yang kamu—”

Kalimatnya terputus. Jantungnya berdetak terlalu cepat. Napasnya memburu. Tubuhnya panas seperti sedang demam tinggi.

Dalam penglihatan yang mulai kabur, bayangan Daniel bergerak ke arah pintu. Jessie melihatnya samar berbicara dengan seseorang di luar kamar.

Satu kalimat dari Daniel samar terdengar di telinganya.

“…tiduri wanita itu…”

“Apa…?” Jessie mencoba menangkap arti kalimat itu. Tapi kepalanya berat, matanya menutup dengan sendirinya, dan ia jatuh ke ranjang tanpa daya.

Entah berapa lama ia tertidur. Ia hanya ingat tubuhnya terasa… aneh. Panas merayap dari ujung kaki sampai punggungnya. Nafasnya pendek. Kulitnya sensitif terhadap udara yang menyentuh.

Jessie menggeliat, meraih tepi selimut. “Daniel…?” panggilnya lemah.

Tidak ada jawaban dari pria itu.

Yang ada justru… seseorang lain.

Siluet seorang pria tinggi berdiri tak jauh dari ranjang. Jessie memaksa matanya membuka lebih lebar. Ia ingin berteriak, tapi tubuhnya seperti tidak mau bekerja sama.

“Siapa…” Jessie menarik napas keras, dada naik turun tak teratur. “Apa yang… kamu lakukan di sini?”

Pria itu tampak terkejut melihat kondisinya. Matanya menajam, kemudian melirik gelas-gelas sampanye di meja. “Nona, kamu... apa kamu sadar apa yang kamu minum?”

Jessie tidak bisa menjawab. Otaknya kabur. Tubuhnya panas. Pikirannya berkata ia harus menjauh, tapi tubuhnya justru bergerak mendekat.

“Tol—tolong…” suaranya pecah, antara sadar dan tidak.

Pria itu tampak ragu. Tangan besarnya terulur hanya untuk memastikan Jessie tidak terjatuh. “Kamu tidak baik-baik saja. Duduk dulu.”

Namun ketika ia mencoba menjauh, Jessie malah meraih kerah kemejanya dan menarik pria itu ke arahnya.

Bibirnya menyentuh bibir pria itu.

Mata pria itu terbelalak. Ia tampak berniat mundur, tetapi Jessie sudah lebih dulu terseret oleh sensasi aneh yang membakar tubuhnya. Semua terasa berat dan panas, dan Jessie tidak punya kendali atas dirinya sendiri.

Yang terakhir ia ingat hanyalah tangan pria itu yang menahan pinggangnya agar ia tidak tumbang, lalu gelap.

Cahaya pagi yang tajam membangunkan Jessie. 

Kepala berdenyut, tubuh terasa lelah dan… sakit di beberapa titik. Ia meraba ranjang, dan tubuhnya membeku.

Kulitnya menyentuh seprai langsung.

Tidak ada kain.

Tidak ada pakaian.

“Tidak… tidak…” Jessie menoleh panik. Sisi ranjang kosong, tapi suara pancuran air terdengar dari kamar mandi.

Ketika pintu terbuka, uap hangat keluar bersama sosok pria tinggi berhanduk. Rambutnya basah, menetes, dan garis luka memanjang di rusuk kirinya terlihat jelas.

Dia bukan Daniel.

“Siapa kamu!?” teriak Jessie dengan suara serak. “Apa yang kamu lakukan di sini?!”

Pria itu berhenti, menatapnya dengan ekspresi rumit.

“Semalam… kamu yang menarikku,” katanya pelan.

Jessie merasa wajahnya panas, antara malu, marah, dan takut. “Tolong jangan bercanda! Lihat cincin di jariku! Aku ini wanita yang akan segera menikah.”

Pria itu tidak membalas, hanya melirik gelas sampanye di meja. “Minumanmu dicampur obat. Bukan efek alkohol.”

Jantung Jessie mencelos. Samar-samar ia mengingat panas yang menyiksa tubuhnya semalam.

Berarti…

“Kamu bekerja sama dengan Daniel!?” tuduh Jessie gemetar.

Pria itu tidak menjawab. Ia hanya mengambil kemejanya, mengenakannya perlahan, lalu melangkah ke pintu.

“Jawab aku!” Jessie berteriak, suara pecah.

Pria itu berhenti, menoleh sedikit—namun tetap tanpa kata—lalu pergi.

Pintu tertutup dengan bunyi pelan, meninggalkan Jessie sendirian bersama seprai kusut dan tubuh yang terasa asing.

Getaran ponsel di meja membuatnya terlonjak. 

Pesan dari Daniel.

[Kamu tidur nyenyak, calon pengantinku?

Aku lihat ada lelaki keluar dari kamar hotelmu pagi ini. Siapa dia?]

Jessie menatap layar ponsel dengan tangan bergetar. Dunia seakan runtuh di sekelilingnya.

Dalam bisikan nyaris tak terdengar, ia berkata,

“Daniel… apa yang sebenarnya kamu rencanakan padaku? Kamu menjebakku…?”

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
50 Chapters
อารัมบท
อารัมบทปลายสมัยสุโขทัย โอม....ตะ มตฺถ° ปะกา เสนโตสต°ธา อะหะ อิเม อะสิตะอฺ อะมิ มะสะ นะโมกูจะสูบพระเวทย์อาคมขึ้นไว้บนคอ กูจะยอพระอาคมทั้งหลายเข้าไว้ในอก กูจะยกพระคาถาทั้งปวงไว้เหนือเกล้า ท่ามกลางรัตติกาลวันเพ็ญ แสงจันทราเต็มดวงสาดสีนวลเหลืองอ่อนทั่วท้องนภาปรากฏร่างชายฉกรรจ์นุ่งดำทั้งร่างนั่งขัดสมาธิกลางวงล้อมพิธีกรรมโบราณศักดิ์สิทธิ์เสียงลมเสียงฟ้ากรรโชกแรงคล้ายเกิดอาเพศเหตุร้าย ปักษาบินว่อนแตกตื่นด้วยความหวาดกลัว กระวนกระวาย กิ่งไม้โหมไหวเอียงโน้มลงสัมผัสพื้นดิน แว่วเสียงลั่นเปรี๊ยะสั่นสะเทือนถึงพสุธาชายวัยกลางคนค่อนแก่ หน้าตอบซีดเซียว ดวงตาแดงก่ำแข็งกร้าวเพ่งจดจ้องเพียงหม้อดินน้ำมนตร์ตรงหน้า ริมฝีปากหนาคล้ำหนวดเครารกเรื้อ ปากขยับท่องบทสวดสาปแช่ง วงแขนร่ายรำวาดเป็นวงกลมในอุ้งมือคือแท่งเทียนสีดำแสงนวลวูบไหววงล้อมโรยด้วยผงกระดูกผีตายท้องกลม ปักไม้กฤษณาดำสนิทลงพื้นดินผูกเชื่อมหากันด้วยสายสิญจน์เกิดเป็นสี่เหลี่ยมล้อมวงกลมกระดูกอีกชั้นเปรี้ยง!อสุนีบาตฟาดเปรี้ยงลงพื้นพสุธาเบื้องหน้า เสียงกรีดร้องโหยหวนผีเปรต สัมภเวสี วิญญาณอาฆาตระงมทั่วพื้นไพลวัลย์แห่งเมืองสุโฆฑยะ“พระครู”น
Read more
1  คนที่ต้องสาป
1 คนที่ต้องสาปสมัยอยุธยาตอนปลาย ณ เรือนหลวงพิริยเดช ศรีสงคราม“ข้าไม่อาจถอนคำสาปนี้ได้”โหรหลวงชายชราผมยาวขาวโพลนมัดรวบขมวดเป็นปมด้านหลัง สวมชุดโจงกระเบนสีเข้มตัวเสื้อแขนขาวสีขาว กล่าวเสียงหนักติดแหบพร่า เขามองคู่สนทนาด้วยแววตาเห็นใจระคนสงสารหลวงพิริยเดช ศรีสงคราม เป็นถึงขุนนางกรมคลังมากบารมี รูปร่างสันทัด ใบหน้าเหลี่ยมแกร่งทว่าเปล่งประกายขาวผ่อง เว้นเสียแต่ดวงตามืดมนดำคล้ำ“ท่าน ท่านหมายความว่ากระไร”หลวงพิริยเดชเสียงสั่นเครือ ไม่กล้าเหลียวหลังกลับไปทางภรรยาคู่บุญ คุณหญิงจันทร์ฉาย ซึ่งนั่งเยื้องห่างออกไปเล็กน้อย ระหว่างคิ้วขมวดตึงเครียดเพ่งมองโหรหลวง ผู้ซึ่งเขาให้คนไปตามมายามค่อนดึกในเวลานี้ทั่วทั้งเมืองหลวงล้วนปกคลุมด้วยความเงียบสงัดของราตรีกาล แว่วเสียงจิ้งหรีดเรไรร้องระงมมาจากผืนป่าข้างเรือน บ่าวไพร่ในเรือนเองล้วนยังไม่หลับนอน นั่งรอ ยืนรอด้านล่าง หวาดหวั่นไปด้วยอย่างร้อนใจ“คำสาป... มีมาช้านานยังครั้งสุโฆฑยะ ท่านแจ้งแก่ใจว่าคาถา อาคมผิดแผกแลแก่กล้ายิ่ง”“ทว่า...กาลล่วงเลยหลายร้อยปี อาคมควรเสื่อมถอยลง มิใช่หรือ?” หลวงพิริยเดชพูดด้วยน้ำเสียงมีความหวัง “จากบันทึกที่ข้าเจอ มิไ
Read more
ตอนที่ 2 แม่หญิงดารากา
ตอนที่ 2 แม่หญิงดารากายามเช้าวันต่อมา ณ วัดพุทไธศวรรย์เอ้กอี้เอ้ก เอ้กอ้าว ๆ เร่เข้ามา อ้าว ๆ พายดี ๆในช่วงยามเช้าอโยธยางดงามนัก เรืองรองฉาบด้วยแสงสีทองโพ้นขอบฟ้าส่องยอดมหาเจดีย์ล้ำค่าจนน่าตะลึงงันเพลานี้ ดารากา แฝดน้องลงจากเรือที่กำลังเทียบท่า เรือนร่างอรชรสวมใส่นุ่งซิ่นไหมเนื้อดีสีทองอร่ามทอดยาวแนบเรียวขาไร้ลวดลาย คาดผ้ารัดสีทอง ท่อนบนสวมเสื้อแขนยาวทรงกระบอกสีชมพูเข้มดอกบัว ขับผิวเนียนลอองดงามยิ่ง สไบผ้าห่มเนื้อบางสีแดงเข้มพาดเฉียง ไร้เครื่องประดับเส้นผมดำขลับ มัดเกล้ารวบตึงเป็นมวยทรงสูงกลางกระหม่อม ปักเพียงปิ่นเงินห้อยลายดอกพุดซ้อน ใบหน้าเรียวรูปไข่ละมุนรับคิ้วโก่งคันศร จมูกเชิดงอนปลาย ริมฝีปากแดงระเรื่อ มุมปากผุดผาดด้วยรอยยิ้ม ดวงตากลมโตทว่ายาวรีออกด้านข้าง หากมองให้ดีคล้ายเศร้าโศก ทว่ามองอีกครั้งกลับกลายเป็นหวานคมความงดงามแผ่รัศมีปกคลุมทั่วเรือนร่าง มองผิวเผินคงเห็นเพียงแม่หญิงงามอายุสิบเก้ายังมิได้ออกเรือนทั้งที่เลยวัยแล้ว“แม่หญิงดารากาเจ้าคะ เช้านี้คนมากันคึกคักนะเจ้าคะ”บ่าวบัวคนสนิทรับพัดจากแม่หญิงมาถือไว้ขณะที่ช่วยดารากาลงจากเรือขึ้นท่า“พี่บัวอย่าได้เรียกชื่อข้า เช
Read more
ตอนที่ 3 ขุนอัครเดช
ตอนที่ 3 ขุนอัครเดชเพลาเดียวกัน ภายในอุโบสถวัดพุทไธศวรรย์ภายในโถงอุโบสถปกคลุมด้วยกระไอหมอกแห่งความศักดิ์สิทธิ์ ควันจางขาวจากธูปเทียนลอยคว้างอวลตลบในมวลอากาศระคนกลิ่นหอมดอกมะลิที่ลอยอยู่ในอ่างน้ำมนต์ หมุนวนเบา ๆ ด้วยน้ำตาเทียนหยดลงจากลำแท่งสีเหลืองอ่อนในมือคล้ำเข้มลำแสงสีทองรุ่งอรุณสาดส่องลอดผ่านช่องลมด้านบน เกิดเส้นทอยาวพาดผ่านยังพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์คู่บ้านคู่เมืองเกิดแสงระยิบระยับพาให้คนในพิธีเลื่อมใสโน้มหน้าลงกราบด้วยความศรัทธาขุนอัครเดช บวรเวทย์ จอมเวทย์แห่งวังหลวงอโยธยาเปล่งเสียงพึมพำทุ้มต่ำ ดวงตากร้าวเพ่งสมาธิยามท่องบทสวดไชยมงคล เอาฤกษ์เอาชัยออกศึกสงครามแก่พระยากลาโหมและไพร่พลทหาร รวมไปถึงขุนนางที่มากันล้นหลามเบียดจนทะลักออกนอกอุโบสถเสียงลมหวีดหวิวพัดไหวใบโพธิ์ลานวัดน่าครั่นคร้าม ต่างพากันก้มกราบพึมพำถึงความลี้ลับและอาคมอันแกร่งกล้าของจอมเวทย์ผู้เกรียงไกรเรือนกายแข็งแกร่งสมชายชาตรี ไหล่กว้าง อกแน่นตึงสมเป็นลูกหลานในวงศ์ตระกูลจอมเวทย์ นุ่งโจงกระเบนผ้าไหมเนื้อดีสีเข้มแนบลำตัว ตัวเสื้อแขนยาวสีขาว ทรงผมมหาดไทยหวีเรียบร้อยใบหน้าแกร่งเหลี่ยมจมูกโด่งขึ้นสันใหญ่ คิ้วดกหนารับนัยน
Read more
ตอนที่ 4 แม่หญิงอโยธยา
ตอนที่ 4 แม่หญิงอโยธยาขุนนางหนุ่มกระแทกเสียงใส่ก่อนหยุดฝีเท้า ยามเห็นบางสิ่งตรงชายป่า ผลุบ ๆ โผล่ ๆ“ขอรับ ๆ ว่ากันว่าแม่หญิงอายุสิบเก้าปี แต่ยังไม่ออกเรือน เพราะหลวงท่านและคุณหญิงหวงนักหวงหนา จะออกเรือนแต่ละคราวมิเคยได้ไปไหน มีเพียงมาวัดอาทิตย์ละหนทำบุญสะเดาะเคราะห์เท่านั้นขอรับ”“แล้วมึงเคยเห็นหรือไม่” ขุนภพรีบถาม“เคยสองหนที่วัดนี้ งดงามจริงดั่งภาพวาด แต่มิเคยได้พูดคุย แม่หญิงมักรีบมารีบกลับ ไม่แวะสุงสิงผู้ใด”ขุนอัครเดชฟังบ้างไม่ฟังบ้าง สมาธิจดจ่อเพียงร่างอรชรประเดี๋ยวโผล่หน้าขึ้นมา ประเดี๋ยวก็ผลุบลงคล้ายคลานเข่า แต่อีกคราวก็โผไปยังหลังต้นไม้ เขายืนนิ่งกอดอกใช้สายตาคมดุดันเพ่งจดจ้อง“ท่านขุนมองกระไรอยู่ขอรับ”“มิรู้ว่ากระไร ทำตัวคล้ายสัตว์ เดี๋ยวโผล่ เดี๋ยวหาย”สินและขุนภพมองตามสายตาท่านขุนจนเห็นต้นเหตุที่ทำให้ขบวนต้องหยุดชะงัก“ข้ารู้จัก จะใครที่ไหนกัน คือแม่ที่เราเพิ่งจะนินทา..เอ้ย! กล่าวถึง แม่หญิงดารานี” สินพูดด้วยน้ำเสียงกระหยิ่ม“ดารานี”จอมเวทย์พึมพำในลำคอ คราแรกว่าจะปล่อยผ่านทว่าเมื่อรู้ว่าเป็นบุตรสาวหลวงพิริยเดช จึงเดินอาดราวพยัคฆ์เข้าใกล้ทันทีหมายใจให้แม่หญิงได้เกรงกลัว
Read more
ตอนที่ 5 จอมเวทย์แห่งอโยธยา
ตอนที่ 5 จอมเวทย์แห่งอโยธยา“เจ้า...กลิ่นอะไร”“ข้า ท่าน ข้า หยุดนะ”“อยู่นิ่ง ๆ สักหน่อยได้หรือไม่ออเจ้า ตั้งแต่ข้าเห็นออเจ้าผลุบ ๆ โผล่ ๆ จนล้มลงต่อหน้า ตัวเจ้ายังไม่อยู่นิ่งแม้แต่น้อย”“ไยท่านต้องดุข้า.. ข้าล้มเจ็บหัวเข่า ซ้ำหน้าผากกระแทกดิน แล้วท่านยัง ยังดุข้าอีก” ดารากาเผลอโต้เถียง“ว่ากระไรนะ” ขุนอัครเดชหางตากระตุก“ข้าพูดว่า ไยท่านต้องดุข้า”“ข้าไม่ได้ดุ!”“แต่เสียงของท่านมันบอกอีกอย่าง”“เสียงข้า...”“ถูกต้องแล้ว เสียงท่านดุดันอย่างกลับ..”ดาราการีบปิดปากตัวเอง เธอเป็นแม่หญิงที่มิได้ถูกเลี้ยงในเรือนใหญ่ คนสนิทมีเพียงบ่าวไพร่ ดังนั้นการพูดการจาจึงไม่รู้จักยั้งคิด ยิ่งสั่นเทาเมื่อเห็นหางคิ้วขุนอัครเดชกระตุกถี่ตัวเขาคงไม่ค่อยมีใครขัดใจสักเท่าใด ฉุนคิดในใจก่อนจะหวีดเสียงเพราะโดนเบียดประชิด “ว้าย!”“เป็นสาวเป็นแส้ คำพูดคำจาควรระวังปากไว้จึงดีที่สุด ชะรอยบ้านเจ้ามิได้สั่งสอน” เขากระซิบเสียงดุดัน“สั่งสอน? ท่าน ... ท่านกำลังพูดถึงบุพการีของข้า!”“มิจริงดอกฤา ข้ามิเคยเห็นแม่หญิงบ้านใดกล้าต่อปาก ซ้ำกระโดกกระเดกดั่งบ่าวไพร่ แต่งกายลูกบ้านขุนน้ำขุนนางแต่กิริยาเยี่ยง...”ขุนอัครเดชเว้น
Read more
ตอนที่ 6  คำสาปของตระกูล
ตอนที่ 6 คำสาปของตระกูลเรือนศรีสงคราม ยามสายเรือนไม้สักทองแกะสลักเกือบทั้งหลังของตระกูลศรีสงครามตั้งตระหง่านงดงามกลางแมกไม้สวนดอกสวนหมากผลไม้ไว้เก็บกินดารากาแหงนหน้ามองปั้นลมลวดลายอ่อนช้อย ปลายยอดชี้ขึ้นฟ้า ใต้ถุนบ้านยกสูงที่ซึ่งด้านล่างล้วนเต็มไปด้วยบ่าวไพร่แฝดน้องถูกแยกเรือนออกไปเสียตั้งแต่ไม่ทันเข้าสิบขวบ นานทีจึงถูกเรียกขึ้นมาบนเรือนกลาง จดเท้าขึ้นกระไดด้วยใจเต้นระทึก กังวลหวั่นกลัวความเรื่องขุนอัครเดชล่วงเกินจะล่วงรู้ถึงหูบิดามารดาเรือนร่างอรชรยังสวมใส่ชุดเดิมเมื่อเช้าไม่ทันได้เปลี่ยนให้เรียบร้อย ร่องรอยเปื้อนดินบนผ้าไหมสีทอง เว้าขาดเรียกความสนใจจากพี่สาวทันที“ดารา ไยออเจ้าจึงมีสภาพเยี่ยงนี้”แฝดพี่ฉุดมือน้องลงนั่งแล้วปัดเศษดินที่ยังเปื้อนติด“น้องหกล้มเจ้าค่ะ มิได้เป็นกระไรดอกพี่นี”“มาได้เสียที มัวทำกระไรอยู่จึงมาสาย”จันทร์ฉายทำน้ำเสียงเข้มงวด แม้นว่าดารากาจะหวั่นกลัวความผิดทว่ายังโต้ตอบดั่งเด็กสาวที่เติบโตในเรือนบ่าว“เมื่อเช้านี้ที่วัดคนมากันมาก ลูกรอให้คนน้อยเสียหน่อยค่อยกลับ จึงทำให้ล่าช้ากว่าทุกครั้งเจ้าค่ะ”“เอาเถิดน้องหญิง เมื่อเช้านี้คนมากจริง คงทราบเรื่องขุนอัค
Read more
ตอนที่ 7 เรือนบวรเวทย์
ตอนที่ 7 เรือนบวรเวทย์ด้วยความสุขุมอย่างบุตรสาวคนโตทำให้มองได้อย่างทะลุปรุโปร่ง และแม้นว่าคุณหลวงกับคุณหญิงจะรักลูกสาวคนนี้ปานใด ทว่าความรักนี้คงยังมิสู้ความรักในตัวกลัวตายตระกูลล่มสลาย“เป็นเจ้า ดารานี ลูกรักของแม่ ฮื้อ...” พูดจบจันทร์ฉายหยิบผ้าไหมผืนเล็กปาดน้ำตา “พ่อเจ้านัดกับท่านขุนอัครเดชไว้บ่ายนี้ จะไปขอความช่วยเหลือ”สองฝาแฝดลอบมองหน้ากันสีหน้าไร้สีเลือดปากสั่น ก่อนแฝดพี่จะเป็นคนเอ่ยถาม“แล้วลูกคนใดกัน เป็นลูกคนใดที่ต้องไป”“ดารานี เจ้าเป็นคนต้องคำสาป เจ้าต้องไปด้วยตนเองให้ท่านขุนเห็นหน้า หากท่านขุนมีใจเมตตา พวกเราจะหลุดพ้นจากคำสาปนี้ตลอดไป”ดารานีอึ้งงัน ในทรวงอกอัดแน่นบางอย่างที่ตนต้องเป็นฝ่ายแบกความรับผิดชอบต่อดวงชะตาครอบครัว“มีใจเมตตา!! เชอะ ท่านพ่อท่านแม่พูดราวกับว่าการได้แตะเนื้อต้องตัวร่วมเตียงกับพี่นีถือเป็นโชควาสนาของเรา แท้จริงควรเป็นเขาเสียมากกว่าที่ได้ผลประโยชน์!”ตึง! คุณหลวงกระทืบเท้าลงพื้นเรือน ยกนิ้วชี้หน้า ใบหน้ากราดเกรี้ยวจนริมฝีปากบิดเบี้ยว“ดารานี!! เจ้ามันปากไพร่ คงเพราะอยู่แต่พวกชั้นต่ำจึงได้พูดจาโพล่งขึ้นเช่นนี้ อย่าหวังเลยว่าจะได้ออกไปใช้ปากเยี่ยงนี้กั
Read more
ตอนที่ 8 เจ็ดวันครา
ตอนที่ 8 เจ็ดวันคราขุนอัครเดชยืดเรือนกายเคร่งเครียด ในเพลานี้เขาตระหนักแล้วว่าหลวงพิริยเดชหมายถึงสิ่งใด การถอนคำสาปแช่งอาคมแกร่งกร้าวที่ไร้ผู้สืบทอดจนหาต้นตอมิได้ มีเพียงหนทางเดียวเท่านั้น คือ ตาย!!“ท่านหมายใจจะให้ธิดาท่านสิ้นชีวาหรือ?”เขาพุ่งคำถามทันทีไม่รอช้า จ้องดวงตาคุณหลวงที่แฝงความกังวล ใบหน้าหมองคล้ำ“มิได้ท่านขุน ข้ามิได้ต้องการให้ดารานีต้องตาย”“ถ้าเช่นนั้น ท่านหมายถึงการหาตัวตายตัวแทน ใช่หรือไม่”“ท่านขุนเก่งฉกาจนัก เดาใจข้าได้ถูกต้อง”ขุนอัครเดชนิ่งอึ้ง สิ่งที่เขาคาดเดามิได้เก่งกาจอันใด ทว่าการถอนคำสาปมีอยู่เพียงไม่กี่วิธี ดังนั้นการหาตัวตายตัวแทนย่อมดีกว่าให้ธิดาต้องตายดับ“ข้าอาจมิได้เก่งกาจอันใด ขอหลวงท่านขยายความด้วยเถิด”ขุนอัครเดชหยิบน้ำขึ้นจิบทันที ลำคอแห้งผากกะทันหัน เพราะภายในใจนั้นรู้เต็มอกว่าต้องทำเยี่ยงไร ภาพในห้วงสำนึกเพลานี้จึงเป็นภาพที่มิควรเห็น พยายามไม่จดจ้องดวงหน้างดงามที่เอาแต่ก้มหน้า“โหรหลวงท่าน...ข้านี้กระดากปากยิ่งนัก เป็นถึงพ่อคนแม่คนแต่ต้องพูดเยี่ยงนี้ให้บุตรีเสียชื่อ ทว่าหากไม่กระทำเยี่ยงนี้ข้าเองก็จนปัญญา”หลวงพิริยเดชเอ่ยถ่อมตัวเล็กน้อย“ข้าต้
Read more
ตอนที่ 9 ใจอันหนักอึ้ง
ตอนที่ 9 ใจอันหนักอึ้งเช้าวันต่อมา ณ เรือนศรีสงครามเรือนนอนของดารากาอยู่ห่างจากเรือนใหญ่ไม่มากนัก เป็นเรือนไม้สักทองทั้งหลังงดงามไม่แพ้กันทว่าหลังเล็กกว่าและอยู่อย่างโดดเดี่ยวแสงยามเช้าสีทองสาดเข้ายังหน้าต่างห้องนอนทอดยาวเกิดเงาบนผนัง ผ้าม่านสีขาวโปร่งปลิวตามแรงลมเอื่อย ดวงหน้าขุนอัครเดชยังติดตายากจะสลัดทิ้ง“พี่บัว”“เจ้าคะ คุณหนู”“ค่ำวานนี้เจ้ารู้หรือไม่ว่าพ่อกับแม่กลับมากันยามใด”“ค่อนดึกเจ้าค่ะ บ่าวลอบมองข้างบันไดใบหน้าซีดเซียว ยิ่งคุณหนูดารานีคล้ายคนเป็นลมมาเจ้าค่ะ”ดารากานิ่งงันไปอึดใจ แม้นว่าไม่ได้ถูกเลี้ยงดูมาอย่างดี ทว่ายังได้ชื่อว่าเป็นคนจิตใจดี กตัญญูรู้คุณ ยามนี้คนในบ้านเดือดร้อนเธอเองก็พลอยร้อนใจตาม“บ่าวเคยได้ยินเรื่องท่านขุน เขาเล่าลือกันว่าคาถาอาคมแกร่งกล้าแม้กระทั่งเสกคนให้กลายเป็นหินเจ้าคะ”“หินงั้นหรือ?” น้ำเสียงตื่นตระหนก“เจ้าค่ะ” บัวทำท่าขนลุกก่อนจะสะดุ้งโหย่งตึง ตึง ผลัวะ! จู่ ๆ บ่าวรับใช้อีกคนอายุยังน้อยเพียงสิบหกปี วิ่งตึงตังพรวดพราดเข้ามาในห้อง“คุณหนู คุณหนูเจ้าค่ะ”“อะไรแม่ชะเอม! เดินเหินให้เบาฝีตีนสักหน่อย ใครได้ยินจะหาว่าบ้านนี้ไม่สั่งสอนบ่าวไพร่” บ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status