جميع فصول : الفصل -الفصل 100

ในเมืองหลวงกำลังมีบัณฑิตหลายร้อยคนที่กำลังมุ่งมั่นกับการสอบครั้งใหญ่ของชีวิต บางคนสอบระดับก้งซื่อมาหลายครั้งแต่ก็ยังไม่ผ่าน นี่อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่พวกเขาจะเข้าร่วมการสอบเพียงแต่เรื่องดังกล่าวนั้นไม่มีความเกี่ยวข้องกับฉีเหวินและซือเจี๋ย ที่ได้รับคำสั่งจากองค์ชายสิบให้เดินทางมายังหมู่บ้านหวงถู ซึ่งเป็นที่ตั้งของตระกูลหลิ่งผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นอดีตญาติของอวิ๋นซี ทั้งยังเป็นคนที่ทำให้นางกับครอบครัวทุกข์ทรมานอยู่นานหลายปีฉีเหวินกับซือเจี๋ยปลอมตัวเป็นลูกน้องของร้านสมุนไพรเข้าไปยังหมู่บ้าน เพื่อสืบความเป็นไปของตระกูลหลิ่งเสียก่อน และการทำตัวเป็นคนช่างพูดทั้งสองก็ได้รับรู้ถึงนิสัยรวมถึงเรื่องของจูอีม่าน ที่ต้องกลายเป็นกระโถนรองรับอารมณ์ของพ่อแม่สามีแทนจางซูเหยาฉีเหวินที่แสร้งเข้ามานั่งร่วมวงสนทนากับเหล่าผู้อาวุโสใต้ต้นไม้กลางหมู่บ้านหวงถู ภายหลังที่พูดถึงเรื่องการรับซื้อสมุนไพรกับชาวบ้าน ก็เริ่มเลียบ ๆ เคียง ๆ พูดถึงบ้านหลังหนึ่งที่กำลังเกิดการด่าทออยู่ในยามนี้ทันที“ท่านป้าทั้งหลายพวกท่านอย่าลืมกำชับสามีของพวกท่านนะ เวลาเก็บสมุนไพรต้องทำอย่างเบามือหากมีรอยช้ำจะขายได้ราคาต่ำ”ฉีเหวินไม่รั

ส่วนเถ้าแก่ตู้กลับกระปรี้กระเปร่าตื่นตั้งแต่เช้า หลังจากจัดการเรื่องส่วนตัวเสร็จได้สั่งพ่อบ้านว่าตนต้องไปจัดการสมุนไพรที่ร้าน เนื่องจากได้นัดแนะกับลูกค้าเอาไว้แต่ความเป็นจริงเขาจะไปทำตามแผนของฉีเหวินและซือเจี๋ยมากกว่าบริเวณปากทางเข้าตลาดในตำบลชางหลินมิได้มีเพียงเถ้าแก่ตู้ แต่ฉีเหวินกับซือเจี๋ยก็มาดักรอจูอีม่านเพื่อชี้ให้เถ้าแก่ตู้ได้ดู ว่าสตรีคนใดคือเป้าหมายที่ตนต้องการให้อีกฝ่ายลงมือจนกระทั่งจูอีม่านที่แม้ร่างกายจะซูบลงไปบ้างเล็กน้อย แต่หน้าอกหน้าใจและสะโพกที่หนั่นแน่นกลับโดดเด่นอย่างเห็นได้ชัด เถ้าแก้ตู้พอได้รับสัญญาณจากฉีเหวินว่าสตรีที่มีตะกร้าคล้องแขน สวมเสื้อผ้ากลางเก่ากลางใหม่คือจูอีม่าน ความเจ้าเล่ห์และความอยากครอบครองก็ปรากฏทันทีด้านคนที่ตกอยู่ในแผนการเดินทำหน้าบอกบุญไม่รับ เพราะก่อนจะออกจากบ้านนางได้มีปากเสียงกับแม่สามี ด้วยความเหนื่อยล้าจากการทำงานหลายอย่างทำให้จูอีม่านตื่นสายเล็กน้อย หากไม่คิดว่าต้องรีบมาซื้อเนื้อไปทำอาหารให้สามีและบุตรชายนางอาจมีรอยแผลเพิ่มก็เป็นได้ขณะที่เดินใกล้จะถึงตลาดจู่ ๆ จูอีม่านก็รู้สึกเจ็บที่ข้อเท้าของตนและล้มลงกับพื้น แต่เถ้าแก่ตู้ที่รออยู่ก่อ

ฉีเหวินและซือเจี๋ยจึงกลับมาปลอมตัวเป็นลูกจ้างร้านสมุนไพรอีกครั้ง ก่อนจะทำทีไปสั่งอาหารให้เถ้าแก่ตู้ยังเหลาอาหารที่หลิ่งฉวนทำงานอยู่ โดยเลือกโต๊ะที่อยู่ใกล้พื้นที่ทำงานของหลิ่งฉวนเพื่อแสร้งนินทาเรื่องส่วนตัวของเจ้านาย“นี่ ๆ ๆ อาเหวินหลายวันมานี้เจ้าคิดเหมือนข้าไหมว่า พี่สาวจูนางมักจะหายเงียบไปหลังยามอู่จะปรากฏตัวอีกครั้งเมื่อถึงเวลากลับบ้าน”“เฮ้อ อาเจี๋ยเอ๋ยอาเจี๋ยเจ้าจะสงสัยเรื่องที่เจ้าก็รู้อยู่เต็มอกไม่ได้หรอกนะ พวกเราต่างก็รู้กันดีว่าก่อนที่พี่สาวจูจะมาทำงานที่ร้าน หลังยามอู่เถ้าแก่ตู้มักจะนัดผู้ใดมาพบที่เรือนพักด้านหลังทุกวันมิใช่หรือ”“ไอหยา ข้าก็ลืมคิดถึงเรื่องสตรีพวกนั้นไปเสียสนิท เพราะดูจากการแต่งกายของพี่สาวจูนางน่าจะแต่งงานมีสามีแล้ว แต่ก็นะจะให้ทำอย่างไรได้ล่ะเถ้าแก่ตู้ของเราดันหน้าตาดี และเอาใจสตรีเก่งใครไม่หลงคมรมก็ให้มันรู้ไป”ฉีเหวินเหลือบไปมองหลิ่งฉวนที่ยามนี้ยืนนิ่งงันอยู่กับที่ไม่ยอมขยับตัว มือหนากำเข้าหากันแน่นจนพู่กันในมือแทบหัก พอเห็นเช่นนั้นฉีเหวินจึงเติมเชื้อไฟเพิ่มอีกเล็กน้อย“หึ ๆ ๆ อาเจี๋ยถ้าเจ้าสังเกตให้ดียามถึงเวลากลับบ้านในตอนเย็น สีหน้าของพี่สาวจูดูอารม

ต่อให้ตระกูลหลิ่งเกิดเรื่องฉาวโฉ่มากเพียงใด แต่นั่นไม่เกี่ยวอะไรกับตระกูลจางแห่งหมู่บ้านชิงสุ่ย ที่ยามนี้มีหลานสาวผู้เป็นดาวนำโชคกำลังทำตระกูลรุ่งเรืองขึ้นเรื่อย ๆเมื่อบุตรหลานแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตน บ้านหลังใหญ่โตหลังนี้ก็เหลือเพียงสองผู้อาวุโสกับลูกสะใภ้คนโต แม้ว่าพวกเขาจะไม่ลำบากเหมือนแต่ก่อนอีกแล้ว ทว่าความเคยชินในการได้ทำงานด้วยตนเองยังคงเป็นเช่นเดิมเพียงแต่ในวันนี้ขณะที่ผู้เฒ่าจางออกมาต้อนรับชาวบ้าน ผู้มาติดต่อขอซื้อวัสดุไปต่อเติมหรือซ่อมแซมบ้านอยู่นั้น จู่ ๆ ก็มีม้าตัวหนึ่งวิ่งมาหยุดตรงหน้าบ้านของตน ที่สำคัญคนบนหลังม้ายังตะโกนถามถึงบ้านตระกูลจางอีกด้วยกุบกับ ๆ ๆ ยู๊วววว“ไม่ทราบว่าบ้านตระกูลจางอยู่หลังใดของหมู่บ้านชิงสุ่ยหรือ?”“บ้านตระกูลจางก็อยู่ตรงหน้าเจ้านี่อย่างไรเล่า แล้วเจ้าถามถึงบ้านของข้าด้วยเหตุใดหรือหลานชาย?” ผู้เฒ่าจางตอบกลับไปด้วยความสงสัย“มีคนส่งจดหมายมาถึงตระกูลจางท่านช่วยรับจดหมายด้วย”“ขอบใจ ๆ ที่เอาจดหมายมาส่งนะ”นางจิ้งซื่อที่นั่งรับเงินจากคนที่มาซื้อวัสดุเห็นเช่นนั้น จึงบอกให้สามีของตนเปิดจดหมายดูว่ามาจากผู้ใด “ตาเฒ่าเปิดอ่านดูเผื่อเป็นอาเจิ้นหรืออาเห

ซูเหยาส่ายหน้าพร้อมยิ้มบางให้กับบุตรสาวของตน ที่พักนี้นางกินเก่งขึ้นมากกว่าแต่ก่อนเสื้อผ้าชุดเดิมเริ่มคับแน่นไปทุกที “ได้ ๆ ๆ แม่จะทำของอร่อยที่ทุกคนชอบไว้ให้นะจ๊ะ”ภายหลังพูดคุยกันเสร็จอวิ๋นซีกับจื่อหานจึงพาบิดาไปตรวจงานที่จวนนายท่านจ้าวรวมถึงโรงหมอ ซึ่งงานมีความคืบหน้าในทุกวันอยู่แล้ว หากวัสดุพร่องลงไปดูแล้วอาจไม่พออวิ๋นซีจะนำออกมาเพิ่มเรื่อย ๆ เพื่อไม่ให้งานหยุดชะงักด้านหรงจวินกับเฟยซวนที่กลับมาเตรียมอุปกรณ์ส่วนตัวให้พร้อม ทั้งสองคนไม่ลืมคำแนะนำของอวิ๋นซีที่ว่าควรมีคำตอบของคำถามให้ครอบคลุม ดังนั้นตำราเกี่ยวกับบ้านเมืองทุกด้านจึงถูกเปิดอ่านทบทวนอีกครั้งและเรื่องที่ญาติผู้พี่ของอวิ๋นซีสอบผ่านระดับก้งซื่อก็มีเฉินตงนำมารายงานให้องค์ชายสิบได้ทราบเช่นกัน ยามได้รับฟังเรื่องดังกล่าวองค์ชายสิบก็นึกถึงความฉลาดของอวิ๋นซี จึงไม่รู้สึกแปลกใจหากญาติผู้พี่จะฉลาดไม่ด้อยไปกว่านางอีกสี่วันต่อมาด้านหน้าประตูวังหลวงล้วนคราคล่ำไปด้วยบัณฑิตหลายร้อยคน ที่มาต่อแถวทำการตรวจค้นอย่างละเอียดถึงจะผ่านเข้าไปได้ เนื่องจากวันนี้หรงจวินกับเฟยซวนต้องตื่นตั้งแต่ต้นยามอิ๋น ทำให้อวิ๋นซีที่ยังนอนหลับสนิทไม่ได้มาส่งพ