جميع فصول : الفصل -الفصل 90

เฟยซวนก็เอ่ยขึ้นด้วยความเชื่อมั่นในความสามารถของตน “ใช่แล้วซีซีถึงพี่จะไม่เป็นขุนนางแต่ถ้าสอบผ่านก็ยังมีตำแหน่งจิ้นซื่อ ที่ผู้คนยังต้องให้ความเคารพนับถือเจ้าเป็นญาติผู้น้องของพี่ย่อมไม่ถูกรังแกเช่นกัน”“ส่วนพี่ใหญ่ถึงจะไม่ได้เป็นบัณฑิตแต่จะช่วยสร้างกิจการให้ใหญ่โต หาเงินให้ได้มากที่สุดน้องสาวของพี่และท่านพ่อท่านแม่จะได้มีเงินใช้ไม่ขาดมือ” จื่อหานไม่ยอมให้ญาติผู้พี่เอาอกเอาใจน้องสาวฝ่ายเดียว“คิ ๆ ๆ ขอบคุณพวกท่านทั้งสามคนมากเจ้าค่ะความฝันของพวกท่านต้องเป็นจริงอย่างแน่นอน เพียงแต่ว่ายังมีเรื่องดี ๆ อีกหนึ่งเรื่องที่ต้องบอกกับพวกท่าน”“เรื่องอันใดหรือซีซีเจ้ารีบบอกพวกเรามาเถิด” ซูเหยาคะยั้นคะยอให้บุตรสาวบอกเล่าออกมา“คุณหนูขอรับเหตุใดเรื่องดี ๆ ของท่านดูมีลับลมคมใน ไหนจะท่าทางเจ้าเล่ห์ที่ท่านกำลังทำอยู่นี่อีกไม่ทราบคุณหนูคิดจะทำอันใดเช่นนั้นหรือ?”“ท่านหมอโหลวจะสังเกตข้าเก่งเกินไปแล้วนะ แต่ก็จริงอย่างที่ท่านตั้งคำถามนี้ออกมา เพราะข้าได้ร้านค้าขนาดกลางสองร้านจากพี่ชายจื้ออวี่ และข้าจะปรับปรุงมันให้เป็นโรงหมอตระกูลจางโดยโรงหมอของเราจะเก็บค่ารักษากับชาวบ้านทั่วไปในราคาไม่แพง แต่หากเป็นตระก

“องค์ชายเหตุใดยังให้โอกาสคนเช่นนี้ได้มีเวลาคิดทบทวนอีกเล่า ดูก็รู้ว่าจงรักภักดีต่อผู้เป็นเจ้านายต่อให้ตระกูลต้องล่มสลายก็ไม่ยอมทรยศเป็นแน่ มิสู้จัดการทุกคนให้หมดไม่ดีหรือพ่ะย่ะค่ะ” เฉินตงเน้นย้ำเรื่องการกำจัดตระกูลของฉีกวงที่มีอยู่หลายสิบชีวิต“ไม่ ๆ ๆ องค์ชายสิบโปรดเมตตาพระองค์จะทำร้ายราษฎรตาดำ ๆ ที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องไม่ได้นะพ่ะย่ะค่ะพวกเขาเป็นผู้บริสุทธิ์”“ผู้บริสุทธิ์แล้วอย่างไร? ในเมื่อข้าก็เป็นผู้บริสุทธิ์ที่ถูกคนคิดปองร้ายหมายเอาชีวิต เหตุใดข้าต้องใจดีปล่อยให้เจ้ากับครอบครัวมีชีวิตปกติได้เล่า ทางเลือกที่ข้าเสนอไปไม่มีทางที่สามเจ้ามีเวลาหนึ่งจิบชาเพื่อตัดสินใจ”“องค์ชายของพวกข้ากล่าวถูกต้องแล้ว เจ้านายของเจ้าทำองค์ชายเดินไม่ได้มาถึงสองปี ถูกญาติพี่น้องพูดจากล่าวหาว่าเป็นคนไร้ค่า ถ้าเป็นตัวเจ้าต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้บ้างจะรู้สึกอย่างไร” เฉินตงพูดด้วยอารมณ์โกรธเคืองเมื่อนึกถึงคำพูดของเหล่าองค์ชายองค์หญิงในวังที่มีต่อเจ้านายของตนฉีกวงได้ยินการเปรียบเทียบเช่นนั้นก็นั่งนิ่งไม่สามารถโต้กลับหรือแก้ตัว เพราะนั่นเป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับองค์ชายสิบ หากคิดในมุมของตนเองที่เป็นคนธรรมดาส

องครักษ์เสิ่นที่ยืนรอเผื่อไท่ซ่างหวงมีรับสั่งถึงฮ่องเต้ ได้เอ่ยถึงสิ่งที่ฮ่องเต้ทรงตรัสกับองค์ชายสิบให้ทรงทราบ“ไท่ซ่างหวงพระองค์อย่าทรงเป็นกังวลเรื่องตระกูลต้วนเลยพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาททรงตรัสไว้แล้วว่ายามนี้แม้จะลงมือกับตระกูลต้วนยังไม่ได้ แต่พระองค์คิดจะสั่งสอนสตรีตระกูลต้วนที่อยู่ในวังหลัง เพื่อเป็นการตักเตือนพวกนางหากไม่ยอมเชื่อฟังย่อมมีบทลงโทษที่หนักขึ้นเรื่อย ๆ พ่ะย่ะค่ะ”“ฮ่า ๆ ๆ ดี! ในเมื่อฮ่องเต้กล่าวด้วยตนเองเช่นนี้ ข้าจะรอดูว่าพวกนางจะได้รับการสั่งสอนเช่นไร เจ้ากลับไปบอกฮ่องเต้ด้วยหากต้องการให้ข้าช่วยก็ส่งคนมาบอกได้ทุกเมื่อ”“พ่ะย่ะค่ะ เช่นนั้นกระหม่อมทูลลา”ฟู่กุ้ยไท่เฟยรอจนกระทั่งองครักษ์ออกไปไกลแล้ว จึงเอ่ยกับไท่ซ่างหวงถึงเรื่องที่ไทเฮาได้กระทำกับองค์ชายสิบ“ฝ่าบาทไทเฮาคงเก็บความโกรธแค้นไว้ภายในมานาน พระนางช่างเก็บซ่อนได้แนบเนียนเหลือเกินเพคะ”“ข้ารู้ดีว่าความโกรธแค้นในใจของนางมีสาเหตุมาจากเรื่องอันใด แต่ถึงกระนั้นนางก็ยังได้รับเกียรติอันสูงส่งเวลาผ่านมานานกลับไม่ยอมปล่อยวาง ก็ดีต่อจากนี้ไม่ต้องเสแสร้งยามพบเจอหน้ากันอีกแล้ว”“เพคะ ส่วนหม่อมฉันเองจะพยายามหลีกเลี่ยงการพบเจอกับไ

“คุณหนูท่านช่างมีน้ำใจกับพวกข้าเหลือเกิน วัสดุของท่านข้าคิดว่ามันแข็งแรงและง่ายต่อการสร้างเรือนมาก คุณหนูข้าเถิงฟางส่วนสองคนนี้เป็นสหายของข้าชื่อว่าชีถวนกับหู่ตี๋ ไว้พวกข้าสามคนกลับไปตรวจสอบที่เรือนเสียก่อน หากมีจุดไหนที่ต้องซ่อมแซมจะรีบมาพบท่านทันที ว่าแต่ข้าจะไปพบท่านได้ที่ใดหรือ?”“ท่านน้าเถิงฟางสามารถไปพบข้าได้ที่จวนจิ้งอันเจ้าค่ะ ชื่อจวนนี้พวกท่านทั้งสามคงพอได้ยินมาบ้างกระมัง” ปากของอวิ๋นซีตอบคำถามของเถิงฟางพร้อมรอยยิ้มบาง แต่ในหัวของนางนั้นกำลังคำนวณจำนวนที่จะได้รับแล้วชีถวนที่เคยนำสินค้าไปส่งยังจวนขุนนางอยู่บ่อยครั้งย่อมรู้จักจวนหลังที่อวิ๋นซีเพิ่งบอกมาอยู่แล้ว“ข้ารู้จัก ๆ หลังจากตรวจดูการชำรุดของเรือนแล้วข้ากับสหายจะไปพบคุณหนูที่จวนแน่นอน”“ข้าก็จะไปพบคุณหนูด้วยตนเองเช่นกัน”“ได้เจ้าค่ะ เช่นนั้นข้ากับท่านพ่อขอตัวไปทำงานก่อนนะเจ้าคะ”“เชิญคุณหนูตามสบายพวกข้าก็ต้องขอตัวกลับแล้วเหมือนกัน”ภายหลังตกลูกค้ารายใหม่ได้ถึงสามคนอวิ๋นที่ในหัวกำลังคิดคำนวณ ก็ถูกบิดาของตนเรียกและเอ่ยหยอกล้อนางเล็กน้อย“ซีซีจะเก่งเกินไปแล้วกระมังแค่มาดูการปรับปรุงร้านค้าเฉย ๆ ก็ยังหาลูกค้าให้กับโรงหมอและก

ฟานหมิงได้ยินบทลงโทษที่เจ้าหน้าที่กล่าวออกมาก็รู้สึกกลัวเล็กน้อย แต่เขายังคงมั่นใจว่าสิ่งที่ตนพูดไปไม่มีทางผิด“หึ จางหรงจวินเจ้าอย่ามั่นใจให้มากนักเลย ทำผิดเมื่อถูกจับได้ก็ควรยอมรับผิดแต่โดยดีเถิด”“เจ้าอย่าเพิ่งคิดว่าตนเองเป็นฝ่ายถูกต้องสิฟานหมิง เพราะคนที่จะถูกตัดสิทธิ์ย่อมไม่ใช่พี่ชายของข้าแน่” เฟยซวนตอกกลับฟานหมิงอย่างท้าทาย“อาซวนอย่าไปต่อปากต่อคำกับคนเช่นนั้นมีสติให้มาก วันนี้เป็นวันสำคัญเจ้าอย่าลืมว่าซีซีกับทุกคนยังยืนมองเราสองคนอยู่นะ”“ขอรับพี่ใหญ่”หรงจวินกับเฟยซวนเลิกสนใจฟานหมิงที่ยังคงยืนเชิดหน้าด้ายท่าทางเยาะเย้ยสองพี่น้อง ระหว่างที่รอท่านหมอมาตรวจผงสมุนไพรในห่อกระดาษ ทุกคนในบริเวณนั้นต่างเฝ้ารออย่างใจจดใจจ่อว่าผลจะออกมาอย่างไรด้านอวิ๋นซีกับครอบครัวก็เห็นถึงความผิดปกติที่เกิดขึ้นที่หน้าประตูทางสนามสอบเช่นกัน แต่พวกเขาไม่อาจเข้าไปช่วยเหลือได้ เพราะมีเจ้าหน้าที่ของทางการคอยกันญาติและผู้ปกครองบางส่วนที่มาส่งบุตรหลานเอาไว้จนกระทั่งท่านหมอประจำสนามสอบมาถึงและทำการตรวจสอบเสร็จ เขากำลังจะอธิบายกับเจ้าหน้าที่ว่าผงยาสมุนไพรดังกล่าวมิใช่ยาบำรุงอันใด แต่ฟานหมิงกลับกล้าสอดปากเอ่ยก