جميع فصول : الفصل -الفصل 120

ภายหลังข้อเสนอของฮองเฮาเรื่องที่จะรับอวิ๋นซีเป็นบุตรสาวบุญธรรม ผ่านการเห็นชอบจากฮ่องเต้ผู้สนับสนุนทั้งสองแล้ว ฮ่องเต้และรัชทายาทจึงกลับไปสะสางราชกิจเช่นเดิมในตำหนักของเว่ยกุ้ยเฟยจึงมีเพียงฮองเฮาที่ยังประทับอยู่พูดคุยกันว่า จะเตรียมเสื้อผ้ากับเครื่องประดับให้ว่าที่ท่านหญิงคนใหม่อย่างไรบ้าง ทำให้การรับอวิ๋นซีเป็นบุตรบุญธรรมกลายเป็นความตื่นเต้นของทั้งสองพระองค์ทันทีทางด้านคนที่หน้าบานเป็นกระด้งเพราะวันนี้ได้รับทั้งงานใหญ่และเงินก้อนโตจนกระเป๋าตุง พอมาถึงจวนจึงเอ่ยชวนองค์ชายสิบมาร่วมกินมื้อเย็นด้วย ซึ่งอวิ๋นซีจะให้มารดาทำหม้อไฟฉลองกับทุกคนเฟิงหยางที่ลงจากรถม้าเรียบร้อยไม่ลืมกล่าวขอบคุณองค์ชายสิบ หากวันนี้ตนกับบุตรสาวเข้าวังไปเพียงลำพังก็ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง“วันนี้กระหม่อมต้องขอบพระทัยองค์ชายมากจริง ๆ ที่เสียสละเวลาพาพวกเราพ่อลูกเข้าวังพ่ะย่ะค่ะ”“นี่เป็นเรื่องเล็กน้อยที่ข้าสามารถช่วยท่านกับเสี่ยวซีได้”“ถึงจะเป็นเช่นนั้นแต่ซีซีกับท่านพ่อก็อยากขอบคุณพี่ชายจื้ออวี่อยู่ดี เอาเป็นว่าเย็นนี้ท่านกับองครักษ์ทั้งสองมากินหม้อไฟที่จวนของซีซีนะเจ้าคะ เพราะซีซีจะทำหม้อไฟจำนวนมากเลี้ยงฉลองก

ภายหลังด้วยความเร่งรีบทรงเกรงว่าอวิ๋นซีจะทนกับการลงโทษไม่ไหว ฮ่องเต้แทบจะวิ่งแทนการเดินเสียให้ได้ แต่ยังถือว่าโชคดีที่ระยะทางมิได้ไกลมากจนเกินไปยามที่ฮ่องเต้เสด็จมาถึงทรงเห็นว่าอวิ๋นซีเริ่มมีเหงื่อไหลโทรมกาย บนใบหน้าเล็ก ๆ นั่นก็บวมแดงปรากฏเป็นรอยนิ้วมืออย่างชัดเจน รวมถึงลูกจ้างหลายสิบคนที่ต้องหยุดงานและนั่งคุกเข่าเช่นเดียวกับเจ้านายของตนนอกจากสายพระเนตรที่ทอดมองไปยังอวิ๋นซีแล้ว ยังทรงเงยพระพักตร์ที่ดำมืดไปทางพระชายาเซี่ยง ซึ่งนั่งดื่มชากินของว่างอย่างสบายอารมณ์ ยิ่งได้รับการกระตุ้นจากรัชทายาทฮ่องเต้ยิ่งมีโทสะเพิ่มอีกหลายเท่า“คุณหนู ๆ ข้ากลับมาแล้วท่านเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ”“เสี่ยวซี! เสด็จพ่อนี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่พ่ะย่ะค่ะ ผู้ใดบังอาจลงโทษเสี่ยวซีหนักเช่นนี้นางยังเด็กจะนั่งตากแดดนาน ๆ ได้อย่างไร ใบหน้าก็บวมแดงคล้ายกับว่าคนลงมือไม่คิดจะยั้งแรงเลยสักนิด”“ฮึก ๆ ๆ ท่านลุง พี่จิ่นอี้ ซีซีเจ็บมากเลยช่วยซีซีด้วยเจ้าค่ะ ฮือ ๆ ๆ” ‘กองหนุนของข้ามาแล้วเจ้าเตรียมตัวให้ดีเถิดนางปลากรอบ หึ’“ไม่เป็นไรนะเสี่ยวซีพี่กับท่านลุงมาช่วยเจ้าแล้ว”“เกินไปแล้วเกินไปแล้วจริง ๆ จวงกงกงไปเรียกชายาองค์ชาย

เมื่ออวิ๋นซีทำความเข้าใจเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับบิดามารดาจนเข้าใจแล้ว ก่อนจะกลับไปพักผ่อนยังไม่ลืมกำชับจื่อหานและเฟยซวนเกี่ยวกับเรื่องงาน ทุกอย่างยังคงต้องทำต่อไปอย่าปล่อยให้งานต้องสะดุด“พี่ใหญ่ พี่เฟยซวน พวกท่านยังต้องเข้าวังไปจัดการเรื่องงานต่อให้เสร็จ ในส่วนของซีซีพรุ่งนี้ให้หัวหน้าไป๋กับหัวหน้าหลินรับผิดชอบไปก่อน อีกสองสามวันซีซีจะกลับไปทำต่อเองเจ้าค่ะ”“เจ้าไม่ต้องห่วงนะซีซีพี่ใหญ่กับพี่เฟยซวนจะไม่ให้งานต้องหยุดชะงัก งานใหญ่ครั้งนี้จะเสร็จตามกำหนดในสัญญาแน่นอน”“ตอนนี้เจ้าควรดูแลตนเองให้หายดีมากกว่านะซีซี เพิ่งกลับมาแข็งแรงได้ไม่นานก็มาเจ็บตัวอีกจนได้ เรื่องงานมีพี่ชายคนนี้อยู่ไม่ว่าจะเป็นขุนนางหรือเชื้อพระวงศ์ อย่างไรเสียพวกเขาย่อมเกรงใจบัณฑิตระดับเตี้ยนซื่อไม่มากก็น้อย” เฟยซวนกล่าวถึงฐานะบัณฑิตชั้นสูงของตน ที่ไม่ว่าใครก็ต้องให้เกียรติไม่อาจใช้วาจาดูถูกสุ่มสี่สุ่มห้าได้เหมือนคนทั่วไปเฟิงหยางที่พอจะเดินได้คล่องมากขึ้นแต่ยังต้องใช้ไม่ค้ำยันช่วยพยุง ไม่อยากให้บุตรชายและหลานภรรยาต้องรับผิดชอบเพียงลำพัง จึงตัดสินใจจะเข้าวังหลวงไปช่วยควบคุมดูแลการทำงานของลูกจ้างด้วยอีกแรง“ไม่เป็นไรพ

ในระหว่างที่อวิ๋นซีพักรักษาตัวให้รอยนิ้วมือบนใบหน้าและรอยฟกช้ำที่หัวเข่า ไท่ซ่างหวงได้เสด็จมายังจวนจิ้งอันพร้อมฟู่กุ้ยไท่เฟย เพื่อเยี่ยมดูอาการของอวิ๋นซีอย่างห่วงใยจากใจจริงซูเหยาปราบปลื้มกับพระเมตตาที่ผู้สูงศักดิ์ของแคว้นมีต่อบุตรสาวคนนี้ เพราะไม่รู้จะตอบแทนสิ่งที่ได้รับอย่างไรซูเหยาจึงทำอาหารและขนมอีกสองสามอย่าง เพื่อให้ไท่ซ่างหวงและฟู่กุ้ยไท่เฟยได้นำกลับไปเสวยยังตำหนักผ่านมาครบเจ็ดวันในที่สุดอวิ๋นซีก็ให้บิดาหยุดไปทำงานแทนตนเอง เนื่องจากยามนี้ร่องรอยบนใบหน้าแทบมองไม่เห็นแล้ว ส่วนรอยฟกช้ำที่หัวเข่ายังมีรอยแดงจาง ๆ แต่ไม่รู้สึกเจ็บเช่นเดิมและแน่นอนการเข้าไปทำงานในวังของอวิ๋นซีย่อมมีองค์ชายสิบไปกับนางตามที่ได้กล่าวเอาไว้ ซึ่งองค์ชายสิบมิได้รบกวนการทำงานแต่แยกไปฝึกฝนการต่อสู้อยู่ห่าง ๆ เท่านั้น“ฮ้า วันนี้มีพี่ชายจื้ออวี่มาด้วยหวังว่าจะไม่มีใครมาหาเรื่องซีซีอีกนะ ไม่เช่นนั้นท่านพ่อท่านแม่และพี่ชายคงเป็นห่วงซีซีจนไม่เป็นอันทำงานพอดี”“หึ เสี่ยวซีไม่ต้องคิดถึงเรื่องนั้นแล้วนะ ต่อให้มีใครอยากมาหาเรื่องเพื่อขัดขวางการทำงานของเจ้า พี่จะช่วยออกหน้าแทนเจ้าเอง”“พี่ชายจื้ออวี่ดีที่สุด เช่นนั

แต่คนที่ตกลงกันไว้ว่าจะไปยังจวนจิ้งอันของตระกูลจางในเช้าของวันถัดมา พวกเขากลับไปถึงช้าเพียงหนึ่งก้าวยามพวกเขาไปถึงที่ตั้งจวนจิ้งอัน ปรากฏว่ามีขบวนทหารอันใหญ่โตจากวังหลวงอยู่ที่นี่ก่อนแล้ว จึงได้หยุดดูสถานการณ์อยู่ห่าง ๆ ให้พอได้ยินการพูดคุยว่าเป็นเรื่องเกี่ยวกับอะไรเท่านั้นส่วนขบวนทหารที่ยืนอยู่หน้าจวนจิ้งอันนับสิบคนมีผู้นำคือจวงกงกง ที่มาพร้อมราชโองการสีทองในมือด้านหลังยังมีถาดวางกล่องใส่ป้ายหยก รวมถึงสิ่งที่ว่าที่ท่านหญิงคนใหม่จะได้รับในฐานะบุตรบุญธรรมของฮ่องเต้กู้เฟิงผู้รับหน้าที่พ่อบ้านชั่วคราวในตอนนี้เดินมาเปิดประตูจวน และถามถึงการมาของจวงกงกงเมื่อรู้ถึงเหตุผลของการมาที่นี่ กู้เฟิงจึงรีบกลับเข้าไปรายงานต่อเจ้านายของตนทันทีครั้งนี้ไม่มีหรงจวินอยู่แต่อวิ๋นซีกับครอบครัวเคยรับราชโองการมาแล้ว พวกเขาไม่มีใครชักช้ารีบออกมารับราชโองการ พอมาถึงหน้าจวนอวิ๋นซีได้เห็นคนที่ถือราชโองการมาคือผู้ใด ก็เข้าใจได้ทันทีว่าเรื่องที่จะประกาศคงไม่พ้นเรื่องที่ฮ่องเต้บอกกับตนเองเป็นแน่แท้จวงกงกงมองไปยังอวิ๋นซีกับครอบครัวที่ลงไปนั่งคุกเข่าทุกคน แม้แต่เฟิงหยางแม้จะลำบากไปบ้างแต่มิได้เจ็บมากมายเช่นเมื่อก