جميع فصول : الفصل -الفصل 80

อวิ๋นซีได้ยินสิ่งที่เว่ยกุ้ยเฟยตรัสถึงเหล่าคุณหนูในเมืองหลวงก็หูผึ่งทันที นางถึงกับขยับตัวเข้ามาข้างเตียงและพูดอย่างเห็นด้วยกับเว่ยกุ้ยเฟย“เรื่องนี้ซีซีเห็นด้วยกับท่านป้าเจ้าค่ะพี่ชายจื้ออวี่ คุณหนูพวกนั้นคงมองแค่ฐานะและหน้าตาที่จะท่านจะให้ประโยชน์แก่พวกนางกับตระกูล มิได้มีใจชื่นชอบท่านอย่างแท้จริงเป็นแน่ในอนาคตหากท่านจะมองหาสตรีที่มาอยู่ข้างกายละก็ ท่านต้องมองพวกนางให้ลึกซึ้งยามที่ท่านตกที่นั่งลำบาก พวกนางยินดีช่วยเหลือปกป้องท่านและร่วมฝ่าฟันอุปสรรคไปกับท่านหรือไม่ ถ้าเจอคนเช่นนี้อย่าปล่อยให้หลุดมือไปเป็นอันขาดนะเจ้าคะ ท่านป้าซีซีพูดถูกหรือไม่เจ้าคะ”“ฟังสิเสี่ยวซีถึงจะเป็นเด็กอายุแค่แปดหนาว ยังเข้าใจเรื่องจิตใจของสตรีเหมือนผู้ใหญ่ก็มิปาน และใช่สิ่งที่ซีซีพูดมานั้นถูกต้องที่สุด ถ้าลูกแม่ไม่พบเจอสตรีอย่างที่เสี่ยวซีพูดมาเจ้าจะไม่แต่งกับสตรีใดแม่ก็ไม่ว่าเจ้าหรอกนะ”“หนานเอ๋อร์จะไม่เข้าใจเรื่องนี้ได้อย่างไร นี่เสี่ยวซีเจ้ารู้หรือไม่หลังจากพี่ชายจื้ออวี่ของเจ้าบาดเจ็บ พอว่าที่คู่หมั้นรู้เข้าก็ส่งคนมาคืนหนังสือหมั้นหมายทันที และนางเพิ่งออกเรือนมีสามีไปเมื่อปีที่ผ่านนี้เองนะ” ไท่ซ่างหวงไ

หรงจวินเห็นสิ่งที่อยู่ในมือของใต้เท้าเซี่ยก็รู้ทันทีว่ามันคือสิ่งใด เขาจึงรีบบอกให้ทุกคนคุกเข่าและเป็นจังหวะเดียวกับที่ใต้เท้าเซี่ยเริ่มประกาศราชโองการ“ซีซีทุกคนรีบคุกเข่าเร็วเข้าที่ใต้เท้าผู้นั้นถืออยู่ในมือคือราชโองการจากฮ่องเต้เชียวนะ”“หา! ราชโองการรึอาจวิน”“พะ พะ พวกเราคงมิได้กระทำความผิดอันใดที่ใหญ่หลวง จนถึงขั้นได้รับราชโองการจากฮ่องเต้หรอกนะ” ซูเหยาตกใจจนคิดไปในทางไม่ดี“คุณหนูจางและครอบครัวรับราชโองการ ด้วยโองการแห่งฟ้าโอรสสวรรค์ทรงมีพระราชดำรัสขอบใจคุณหนูจางอวิ๋นซี ที่ช่วยให้ราชสำนักสามารถจับกุมขุนนางกังฉินมาลงโทษตามกฎหมายบ้านเมืองได้รวมถึงกิจการของตระกูลจางมีความงดงามฝีมือการก่อสร้างไม่เหมือนผู้ใด จึงประทานตำแหน่งขุนนางขั้นเจ็ดเฟิ่งจื่ออวี้ฉ่าง (ช่างผู้รับพระราชโองการจากฮ่องเต้โดยตรง) ให้กับตระกูลจางและบุตรหลานของตระกูลสามารถสืบทอดตำแหน่งนี้ได้ทั้งนี้ยังทรงมอบตราประจำตำแหน่งเพื่อใช้เข้าออกวังหลวงให้แก่นายท่านจางหนึ่งชิ้นและมอบให้คุณหนูจางหนึ่งชิ้น นอกจากนี้ยังมีผ้าไหมอย่างดีห้าพับ เครื่องประดับสามหีบและทองคำสามพันตำลึงทอง จบราชโองการ”หลังจากใต้เท้าเซี่ยประกาศราชโองการจ

เจ้าของร้านหยิบหยกพกลายกวางยื่นให้กับอวิ๋นซี เพราะนางอยากซื้อไปฝากบิดาและคนที่เพิ่งหายป่วย ส่วนมารดากับพี่ชายจะซื้อเป็นลายอื่นแทนขณะที่อวิ๋นซีกำลังยื่นมือไปรับหยกพกจากมือพ่อค้าคนดังกล่าว กลับมีมือเรียวบางของสตรีนางหนึ่งแย่งชิงไปต่อหน้าต่อตา นอกจากนี้ยังใช้วาจาไม่น่าฟังทำเอาอวิ๋นซีโกรธเคืองนางไม่น้อยแต่คนที่นั่งรถเข็นกลับรู้สึกโกรธมากกว่าอวิ๋นซีหลายเท่า และความโกรธยังแสดงออกทางสายตาอย่างเห็นได้ชัด รวมถึงผู้ติดตามทั้งสามยังอยากลงมือสั่งสอนสตรีผู้นี้ให้หลาบจำหมับ! “หยกชิ้นนี้ข้าเห็นก่อนมันต้องเป็นของข้า”“ท่านอย่ามาพูดมั่ว ๆ นะ ข้ายืนพูดคุยสอบถามราคากับท่านลุงเจ้าของร้านอยู่ตั้งนาน มันจะเป็นของท่านได้อย่างไร”“ทำไมมันจะเป็นของข้าไม่ได้ล่ะ ไม่ว่าสิ่งไหนขอเพียงข้าพอใจมันก็เป็นของข้า เจ้าเป็นเด็กจะเอาเงินทองจากไหนมาซื้อหยกราคาหลายตำลึงเช่นนี้ได้”หยุนหย่าจือบุตรสาวคนเล็กของหยุนห้าวขุนนางขั้นห้า ผู้มีตำแหน่งเป็นผู้ช่วยของเสนาบดีกรมการโยธา ซึ่งหยุนหย่าจือถูกเลี้ยงดูอย่างตามใจ ไม่ว่านางจะทำอะไรหรืออยากใช้เงินเท่าไหร่ไม่มีใครกล้าขัด หากมีคนคัดค้านและต่อว่านางจะกรีดร้องพร้อมทั้งข่มขู่ว่าจะทำร

ยามมาถึงหน้าจวนตระกูลหยุนองครักษ์เสิ่นยืนรออยู่เกือบหนึ่งเค่อ ก็ปรากฏร่างของใต้เท้าหยุนที่รีบตามมาและลงรถม้าอย่างรีบร้อน ภายหลังลงจากรถม้ายังเดินสะดุดชายผ้าเกือบหน้าคะมำไปกับพื้น ภาพเหตุการณ์นี้ทำเอาทหารองครักษ์ถึงกับยิ้มเยาะทุกคน“ใต้เท้าหยุนท่านรีบให้คนไปตามครอบครัวมารับราชโองการเถิด ขืนยังชักช้าอยู่อีกท่านคงรู้ดีว่าจะเป็นอย่างไร”“ลำบากองครักษ์เสิ่นที่ต้องยืนรอข้าจะให้บ่าวไพร่รีบไปตามคนในจวนออกมาเดี๋ยวนี้ขอรับ ไม่นาน ๆ” ใต้เท้าหยุนพูดจบก็สั่งบ่าวไพร่ให้ไปเรียกคนในครอบครัวมายังลานด้านหน้าโถงรับรองเมื่อฮูหยินผู้เฒ่าของจวนรวมถึงบรรดาฮูหยินกับอนุและบุตรหลานของใต้เท้าหยุนได้ยินว่า ยามนี้มีคนจากวังหลวงนำราชโองการมาที่จวน ก็คิดฝันไปไกลว่าต้องเป็นข่าวดีจึงรีบเดินจนลืมสิ่งที่ทำค้างอยู่ในมือเสียสิ้นโดยเฉพาะหยุนหย่าจือที่เพิ่งกลับมาได้ไม่นานทั้งยิ้มและเชิดหน้า ด้วยคิดว่าราชโองการนั้นเกี่ยวกับการที่ตนจะได้แต่งเข้าจวนองค์ชาย อย่างที่มารดาเคยพูดกำชับกับนางอยู่บ่อยครั้งจนใต้เท้าหยุนเห็นว่าคนในครอบครัวของตนออกมาจนครบแล้ว จึงบอกองครักษ์เสิ่นให้ประกาศราชโองการที่อยู่ในมือ“องครักษ์เสิ่นตอนนี้ทุกค

อวิ๋นซีใช้เวลาในการเที่ยวชมและดูสภาพของร้านค้าที่เพิ่งได้รับจากองค์ชายสิบถึงปลายยามซื่อ จากนั้นจึงต้องรีบกลับจวนเนื่องจากคนที่พานางมายังต้องดื่มยาหลังมื้ออาหาร ทั้งสองคนแยกย้ายเข้าจวนของตนทันทีที่กลับมาถึงเพียงแต่การออกจากจวนขององค์ชายสิบวันนี้กลับมีคนคอยจับตามอง เพราะพวกเขาไม่อาจเข้าใกล้บริเวณจวนชิงเฟิงได้ ที่ผ่านมาสองปีก็ไม่เคยเห็นเป้าหมายออกจากจวนแม้แต่เข้าวังหลวงยังไม่ยอมไปยามได้เห็นคนที่เจ้านายให้ตนคอยจับตา ก้าวเท้าออกจากจวนด้วยสีหน้าไม่เหมือนคนถูกพิษมานาน แม้มองอยู่ห่าง ๆ ยังเห็นได้ชัดว่าร่างกายกลับแข็งแรงเหมือนคนปกติ ดังนั้นเรื่องนี้จึงไปถึงหูคนที่ต้องการกำจัดโอรสคนโปรดของฮ่องเต้อย่างรวดเร็วณ ตำหนักอวี้หนิงภายในตำหนักของผู้มีเกียรติยศสูงสุดในวังหลังอย่างต้วนไทเฮา แม้ภายนอกจะแสดงออกว่ารักใคร่ฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน แต่ในใจของพระนางนั้นกลับเก็บความโกรธแค้นเอาไว้มากมายเนื่องจากโอรสเพียงองค์เดียวของพระนางยังไม่ทันได้อภิเษกพระชายา ก็มีอันให้ต้องสิ้นพระชนม์จากโรคร้ายที่ไม่มีหมอคนใดรักษาได้ ส่งผลให้โอรสของสตรีที่พระนางเกลียดชังได้นั่งบัลลังก์มังกร ถึงจะสูญเสียโอรสแต่ไทเฮาไม่เคยหยุดที